Zelfgemaakte pasta

Een goed jaar geleden zag ik per toeval een pastamachientje liggen in de Lidl en had dat meegenomen. Bart had toen voor het eerst zelf pasta gemaakt, maar dat had nogal wat voeten in de aarde gehad met dat kleine ding.

Hij vond gans het gegeven echter echt wel voor herhaling vatbaar, vond het een zen bezigheid, maar dat machientje, nee, dat was niet bijzonder praktisch.

Intussen heeft hij een opzetstuk gekocht voor de KitchenAid en nu gaat dat tien keer makkelijker en kan hij het vooral ook op zijn eentje.

Vandaag aten we dus fetuccini met een grandioze tomatensaus. Dat heeft een behoorlijk lange tijd staan sudderen en daar gingen maar liefst acht grote vleestomaten in en een hoop andere groenten, samen met een zelfgekweekt kruidentuiltje.

Ons pa was vol lof: de beste tomatensaus die hij ooit gegeten had en ik kan hem alleen maar bijtreden, zeker in combinatie met die verse zelfgemaakte pasta.

Yup, ik ben met mijn gat in de boter gevallen met zo’n kokende echtgenoot. Alleen jammer dat mijn gat daar zo dik van wordt, van die boter…

Zonnegroet

Soms moet je een beetje zot zijn, toch?

Deze ochtend kwam Merel me om half zes wakker maken, om zes uur zaten we in de auto, om half zeven stonden we samen met een twintigtal andere idioten op een verlaten baantje in Melle.

Het is vandaag namelijk International Geocaching Day en ze wilden vandaag vooral het record breken van het maximale aantal mensen ter wereld die aan het cachen zijn vandaag. Een cacher uit Melle had het idee opgevat om al een event te doen bij zonsopgang: door je aanwezigheid heb je een cache gevangen op zo’n ontmoeting met allemaal andere cachers. Het was fijn, het was gezellig, het was vooral vroeg. De zon hebben we niet zien opkomen door een wolkenstrook vlak boven de horizon, maar dat deerde niet. Ik kreeg zowaar een haak voor mijn hengel en een nieuwe trackable en ik heb echt wel goed gebabbeld. Merel wist wat te verwachten en vond het ook helemaal niet erg.

Het plan was om daarna te gaan ontbijten, maar blijkbaar kan je in het Gentse op zaterdag zo goed als nergens terecht voor 9.00 uur. We zijn dan eerst nog maar enkele caches gaan zoeken, zo hoort dat op zo’n geocache dag.

Iets over negen zaten we in de buurt van de Dampoort in Clouds in my Coffee, een ongelofelijk aangenaam ontbijtplekje. Merel genóót! Ze glunderde bij haar warme melk met honing, haar croissantje, haar eitje met soldaatjes en haar kom héérlijke yoghurt met fruit en notenmix.

Die dochter van mij, dat is zo een ongelofelijk dankbare voor dat soort dingen he…

En tegen half elf waren we weer thuis met nog een ganse dag voor ons, en het gevoel dat we al een halve dag achter ons hadden!

Vakantiegevoel

Er zijn weinig dingen die bij mij zo’n vakantiegevoel oproepen als buiten ontbijten.

Merel maakt er dan wel iets van met een yoghurtje en zelfgemaakte aardbeiengelei en zo’n dingen. Eigenlijk kunnen we dat in België niet vaak doen, ’s ochtends is het vaak nog te fris. Maar gisteren, in die hitte…

En dan had ze in de namiddag ijscrème gemaakt als vieruurtje. Nee, het ijs was niet zelf gemaakt, maar er zaten wel perzikjes onder en een heerlijke ’topping’.

Awel, het zijn zo van die dingen die me een vakantiegevoel geven. Ik geniet.

In bad

Ik kan niet zeggen hoeveel jaar het geleden is dat ik nog een bad genomen heb in plaats van een douche.

Ik vind een bad zo’n… verspilling. Verspilling van water, verspilling van tijd. Om een goed bad te prepareren ben je al bijna een half uur kwijt: badkamer in de juiste temperatuur, water laten lopen, kaarsjes, boekje… Ha ja, want je neemt niet zomaar even rap een bad, toch? Dan pak je toch simpelweg de douche?

Het laatste bad dat ik me echt kan herinneren, is toen ik weeën had van Merel. Wellicht zijn er sindsdien nog baden geweest, maar ik zou het echt niet meer weten.

Vandaag had ik om een of andere rare reden zin in een bad. De badkamer was sowieso al op de juiste temperatuur, ik had mijn boek – zoals altijd – bij de hand en ik was helemaal ontspannen, dus waarom ook niet?

Awel, ik heb ervan genoten, van dat hete water en dat schuim en die bubbels en dat niksen in dat water…

Blij dat het alvast nog eens gebruikt is, dat bad van ons.

Commotie revisited

Vorig jaar in augustus – ik dacht echt dat het nog maar een paar maanden geleden was – was ik bijzonder lovend over Commotie. Maar sindsdien is het ook voortdurend volgeboekt: je moet er op de eerste van de maand bijzonder snel bij zijn om een plaatsje te bemachtigen voor drie maand later. Tsja.

Maar bon, het was ons gelukt om er vandaag nog eens te geraken en jawel, prijs-kwaliteit is dit nog steeds een echte topper, al is het wel iets duurder geworden intussen, wat overigens, gezien de inflatie, perfect begrijpbaar is.

Maar het kader blijft zeer aangenaam, zeker nu we het aperitief buiten konden nemen, en het blijft mooi om de mensen in de keuken – allez ja, midden van het restaurant eigenlijk – bezig te zien.

En wat was het allemaal?

Voor het vijfgangenmenu, mét hapjes – normaal gezien ook de amuses bij de koffie, maar Bart voelde zich nog steeds niet zo schitterend en wilde naar huis – betaalden we deze keer 78 euro per persoon. Neem daar een aperitief en begeleidende niet-alcoholische gepairde sappen bij, en we kwamen uit op 272 euro. Niet goedkoop, maar het zeker meer dan waard.