Gandalf bij de dierenarts

Het is al de tweede keer dat we met Gandalf bij de dierenarts zitten: hij krabt de hele tijd, ook al wordt hij nauwgezet ontvlooid. De eerste keer had ze hem een lichte dosis cortisone gegeven en het advies om andere voeding te geven. Sindsdien eten ze beiden van dat speciale voer om urinaire problemen te vermijden,

Helaas, het krabben bleef, het werd zelfs erger, zodat hij overal kleine wondjes kreeg.

Bon, ik heb hem probleemloos kunnen pakken – hij komt toch altijd netjes aangelopen wanneer ik hem roep – en ze heeft hem nog eens onderzocht. In zijn vacht zat veel zand en andere rommel – wat normaal is voor een buitenkat – maar ook, volgens haar toch, uitwerpselen van vlooien. De beestjes zelf waren niet te bespeuren. Wellicht zijn die rotbeesten intussen immuun aan de Frontline, zodat ze ons een ander antivlooienmiddel heeft meegegeven, en ze heeft hem ook een zwaardere dosis cortisone ingespoten tegen de jeuk.

Nu maar hopen dat het helpt, want hij was behoorlijk pissig omdat hij in zijn reisbox moest. Aan de andere kant: hij weet dat we hem proberen helpen en hij kwam ’s avonds toch alweer een streel vragen.

Katten: ’t is een bezigheid.

Bijenhotel

Al heel lang hangt er achteraan, aan mijn bureau, een klein bijenhotel. Zonder veel succes: wellicht te koud of te vochtig. Tsja.

Bart heeft het daar weggehaald en vooraan onder zijn kruidenbakken gezet, half in de zon, half in de schaduw. Man, wat een succes!

Het zit helemaal vol met gasten, en volgens Bart moeten er vroeger toch ook al in gezeten hebben, want sommige vakjes zijn afgesloten. Wellicht dood intussen?

Enfin, momenteel is het er echt wel druk, de bijen vliegen af en aan. En zo hoort het ook. Het leuke is dat je ze nu ziet vliegen van binnen in huis. Bart heeft er overigens een filmpje van gemaakt.

Bird Buddy

Ik denk dat het nog voor de corona was dat Bart een ongelofelijk wijs project had gezien op Kickstarter: Bird Buddy. Dat is een vogelvoederhuisje – op zich niks speciaals – maar dan wel eentje met een camera en een wifi-verbinding. Zodra een vogeltje komt eten, wordt er een foto genomen en doorgestuurd naar je app, met eventueel zelfs een filmpje. De vogeltjes worden herkend en je kan ze ‘verzamelen’ als ware het een pokédex of zo.

We hebben er lang op gewacht, bijzonder lang: door de corona konden ze eerst niet geproduceerd worden, dan niet verscheept enzovoort en zoverder. Maar eindelijk was het er dus: een knalgeel plastieken lelijk ding, maar wel ongelofelijk amusant.

Intussen hebben we wel vastgesteld dat de vinkjes en dergelijke blijkbaar niet of moeilijk op het platte platformpje van het huisje kunnen landen, enkel de roodborstjes en na een tijdje ook de meesjes. Bart heeft er nu een soortement grilletje bij besteld dat we erop kunnen monteren zodat ze dat ook kunnen. Maar het is de max om de vogeltjes te zien.

Intussen kennen we ook het verschil tussen een koolmeesje en een pimpelmeesje: het koolmeesje heeft een volledig zwart kopje tot onder de oogjes, terwijl het pimpelmeesje een zwart streepje heeft op de ogen, maar daarboven wit en dan een blauw streepje bovenop.

Wat ne mens al niet leert zeg!