Acta Diurna de muliere ludenti
Zo af en toe moet ne mens gewoon eens wafels bakken, toch? Zomaar, zonder reden, omdat ze lekker zijn.
Mijn eigen Tefal wafelijzer is niet zo’n bijzonder snel geval, maar dat ouwe ding van ons ma, haar Nova: de allerbeste, knapperigste wafels ever!
Ik heb meteen ons pa gevraagd om ook te blijven eten, en hij zei absoluut geen nee, zelfs niet na het succulente middageten met beenhammetjes en chocolademouskes. Ik snap dat wel, ja.
Het was behoorlijk lang dat ik nog eens gequizd had, en toen Lieven me vroeg of ik wilde meespelen met een quizje in Overslag, ging ik meteen overstag (héhé).
Het werd een gezellige avond met drie man van een andere ploeg van ons quizconvent die me meteen ook konden bevestigen dat we een nieuwe locatie hebben en dat het SQ dus wel weer van start kan gaan. Op mijn vraag gaan ze zelfs pas na nieuwjaar beginnen, want met die operatie gaat december niet meer lukken.
Dit werd een pittige quiz met stevige vragen waar we bij de eerste ronde even de mist in gingen en de rest van de avond op achtervolgen waren aangewezen. We zijn uiteindelijk ook tweede geëindigd, met 9 punten achterstand op de winnaars. Tsja, geen gezichtsverlies dus.
Ik heb een fijn cadeautje voor Merel voor onder de kerstboom meegenomen. Altijd fijn, zo’n quizje!
Bart werd 51 vandaag en dat kon ik nu toch niet zomaar voorbij laten gaan? Peper was een van die restaurantjes waar we al vaak waren gepasseerd en waar we telkens zeiden dat we er eens naartoe moesten. Bij deze dus.
Het is eigenlijk een hip eigentijds restaurant met een Indische kaart en een wijntap. Als in: ge krijgt een kaart en die steekt ge in de machine, en dan kan je bij een van de vele soorten wijn of je gaat voor een proefje, een half glas of een vol glas. Naargelang de soort wijn en de hoeveelheid wordt er een bedrag op de kaart aangerekend, en aan het einde van de maaltijd reken je gewoon af.
Bart vond dat wel amusant en heeft een paar soorten wijn uitgeprobeerd.
Een voorgerecht hoefde voor ons niet: aangezien het vrijdag was, waren we allebei nogal moe. Ik nam een zachte curry met kokos en scampi, Bart nam iets vegetarisch met linzen, en we waren allebei toch wel zeer aangenaam verrast.
En ja, ik ben er eigenlijk nog altijd trots op dat ik een volledig bord scampi kan pellen zonder mijn handen vuil te maken.
Voor dessert gingen we wel, en ik nam zoals altijd de crème brûlée terwijl Bart voor een brownie ging.
Tegen half elf waren we alweer buiten, voldaan en met een goed gevoel en een redelijke rekening.
En er was nog tijd om thuis gezellig samen naar iets te kijken bij een knisperend haardvuur. Zalig toch?
Gwen en ik hadden deze avond ook al vastgelegd de vorige keer, maar eigenlijk waren we allebei vergeten om te kijken voor een restaurant. Ik heb dan maar nog een aantal dingen afgebeld, maar veel is blijkbaar ook dicht op woensdag. Tsja.
Het werd dan gewoon nog eens de Griek: altijd goed, altijd gezellig, altijd open, en altijd parkeerplaats. Wat moet ne mens nog meer hebben? Fijn gezelschap, zo blijkt, en dat was er.
We hebben, zoals altijd, honderduit gekletst over vanalles en nog wat, zelfs over het werk deze keer.
Ik ben vooral blij dat we zowat een regelmaat hebben gevonden in onze etentjes, want we zagen elkaar echt veel te weinig…
Jawel, alweer een reeks van Sanderson, maar ik ben dan ook echt wel fan, zowel van zijn schrijfstijl als van zijn ongebreidelde fantasie.
Deze keer brengt Sanderson ons niet in een fantasysetting zoals zijn Cosmere, maar wel in onvervalste science fiction met ruimtereizen en aliens en andere planeten en al.
Spensa leeft ondergronds op een planeet die al jarenlang belegerd wordt door de Krell. Ze droomt ervan om zelf piloot te kunnen worden en op die manier de Krell te bevechten, maar… haar vader was ooit een beroemde piloot die op een bepaald moment om onbegrijpelijke redenen zijn eigen team heeft aangevallen. Dat zorgt ervoor dat ze zo goed als geen enkele kans heeft om zelf ooit piloot te worden. Maar wanneer de Krell hun aanvallen verdubbelen, verandert de situatie, zeker als ze zelf een in van de grotten een grote ontdekking doet…
Sanderson schrijft hier bijna young adult aangezien de hoofdpersonages, goh, een jaar of 16 zijn? Maar terwijl de focus natuurlijk ligt op wat Spensa meemaakt en je daardoor ook haar persoonlijke evolutie krijgt, is het echt wel meer dan dat. Opnieuw zit de wereld bijzonder goed in elkaar, lijkt alles zeer logisch en vallen er zeker geen duidelijke gaten te bespeuren.
Een snel maar zeer fijn tussendoortje.
Kobe was op een eerste voorbereidingsweekend voor de jamboree naar Zuid-Korea. In het doorrijden op vrijdag kon hij mee met iemand anders, ik had dan weer voorgesteld om hem en nog een paar anderen te gaan halen. Om 13.00 uur op de Hoge Rielen in Kasterlee, een “konteverkeerd” uur natuurlijk als je anderhalf uur in de auto moet zitten. Maar bon, ik negeerde de pijn in mijn voet, reed anderhalf uur vroeger door, nam boterhammetjes mee, en ging vrolijk geocachen rond de Hoge Rielen.
Ik heb niet alles gevonden wat ik gepland had omdat ik bij bepaalde caches echt wel tijd heb verloren, maar ik had wel een zalige voormiddag.
Of grootlichten, zo u wil. Ge weet wel, uw vérstralers van de auto, uw grote lichten, dedie die ge aanzet als het stekkedonker is en er geen ander verkeer is dat ge kunt verblinden.
Awel, met die pharen hebben wij eigenlijk op het larpweekend goed gelachen. Het was trouwens niet de eerste keer: toen ik met Jarne naar Aether reed langs van die kleine weggetjes, hadden we al opgemerkt dat die lichten zich wreed wijs gedroegen: wanneer ge ze aanzet, flashen ze niet gewoon aan, maar gaan ze echt open als een gordijntje, als een lichtsabel die zich ontvouwt. Jarne en ik hebben daar ook toen mee zitten spelen en ze zeker tien keer aan en uit gezet. Want ook bij het uitzetten vouwen ze zich precies dicht naar één puntje.
Afgelopen zaterdagnacht, toen ik met Julie naar de spoed reed, moesten we daar opnieuw mee lachen. We hebben er grandioos mee zitten spelen, maar ook nog een extra dingetje ontdekt: zodra er ergens tegenlicht is, gaan de lichten zichzelf bijsturen. Als in: niet gewoon minder straf gaan, maar bijvoorbeeld als er links een tegenligger komt, gaat het linkergrootlicht beetje bij beetje dicht, je ziet het zo minderen.
Allez, ik geef u op een briefje: als ge ’s nachts tussen vier en half zes langs quasi verlaten Nederlandse wegen rijdt, is het eigenlijk nog wel een bijzonder amusante manier om wakker te blijven.
Zo ne Skoda Eniaq, da’s een gerief, jong.
Jawel, ’t was een goedje, ondanks de voet.
Het begon al heerlijk op zaterdagavond met de begrafenis van de dochter waarvan ik niet eens wist dat ze dood was, en waarvan de spelers dus eerst niet wisten dat ik de moeder was. Tsja.
En dan begon het gedoe rond de verkiezingen, met alle mogelijke gekonkelfoes. Dat was mijn hoofdbezigheid op zaterdag, met daartussen vooral nog meer gekonkelfoes. Amusant, dat zeker! Maar doodvermoeiend, zeker door de kapotte voet en rug.
Ik ben voor het eerst ook twee keer een dutje gaan doen, gewoon omdat het niet anders kon: ergens in de namiddag ben ik een uur plat gegaan, en ’s avonds na het eten nog eens twee uur. Blijkbaar hadden de spelers dat wel door, ofwel zag ik er plots een stuk uitgeruster uit, want ik kreeg van verschillende kanten de vraag of ik goed geslapen had.
En dan was er dus die nachtelijke escapade waardoor het extreem laat werd, maar ik moest in de voormiddag als Scarlet echt nog een paar dingen afhandelen.
En dan – surprise surprise voor de spelers – mocht ook Olga heel even haar opwachting maken. De spelers waren namelijk grotendeels gestrand daar in Cambria doordat hun schepen vernield of beschadigd waren. En wie oh wie komt daar met een gigantisch schip, de Inferno? Jawel, Korda: zowel de landschout Berger als ikzelf dus. Ik moest lachen: de meeste spelers waren bijzonder opgelucht ons te zien.
Maar vooral de opmerking van de Khaliërs – het lokale bosvolk, zeg maar – deed me gniffelen: “Zo nen groten boot? Met Mannheimers? Daar gaan wij niet op, we zoeken wel een andere manier om terug te geraken! Oh wacht, het is met dat mens van Korda? Dan is het goed, we gaan wel mee.”
En toch is dat personage evengoed een genocidepleger, toch? Tsja…
Met zeer veel dank aan Sara Brys voor de fijne foto’s!