Geplaatst op

Scoutshemdentekeningenbezigheden

(Ge wilt het mogen gebruiken bij Scrabble, toch?)

In het kader van: “Ne mens moet zich toch met iets bezighouden en ik doe binst geen ander kwaad” heb ik me de afgelopen weken toegespitst op het illustreren van scoutshemden. Jawel. Uiteraard met textielverf, maar ook met een textielstift tegenwoordig.

Elke scout die lang genoeg meedraait, krijgt eerst een totemdier, dan een adjectief, en uiteindelijk bij de JIN – het laatste jaar voor ze leiding worden – een kleur dat verwijst naar hun reis dat jaar.

Kobes hemd had ik al eerder versierd en er op zijn nieuwe hemd voor de Jamboree ook al zijn totem en adjectief opgezet. Nu heb ik er ook zijn kleur aan toegevoegd, iets van geen vijf minuten werk. Best goed gelukt, in een robuuste stijl.

Voor Rhune had ik er al eerder zijn Berner Sennen opgezet, maar nu dus ook zijn volledige scoutsnaam:

Ik vind dat amusant, dus ik wil dat eigenlijk gerust voor gans zijn leiding doen – leden liever niet, want die wisselen vaak nog van hemd – en dus kreeg ik nog aanvragen. De voorwaarde is dat ze me een duidelijke zwart-wittekening bezorgen van hun dier.

En uiteraard ook hun volledige totem, en daar liep het eventjes mis… Ik had voor een van Kobes jaar vol enthousiasme een kolibrie getekend, en ik vond die ook echt goed gelukt. En toen wilde ik in al mijn haast daar ook nog snel haar naam aan toevoegen.

Alleen… is het niet Vrolijke, maar Zonnige. Juist ja. Hemd verpest dus. Ik kon mezelf wel slaan en ging vloekend douchen. En daar zag ik het licht, gelukkig maar. Want zonnige, dan kan je iets met een zon, toch?

Gelukkig vond ze het zo zelfs nog beter dan zonder! Nog die chance!

Maar toen bleek wel de toon gezet: eerst volgde nog een simpele tekening zonder de naam:

Toen kwam Andres met de vraag of ik inderdaad nog iets extra kon doen: hij wilde eerst echt zijn dier niet op zijn hemd – “Zo nen berglemming ziet er toch gewoon uit als nen mottige cavia???” – maar vond uiteindelijk toch een tekening naar zijn goesting, en wilde ook graag zo’n zon. Maar dan een specialleke. Kobe ging om extra geel en oranje naar de winkel, en ik ging aan de slag.

Hij is gelukkig mega content! Ja, ze gaan opvallen dit weekend op de HerfstOntmoeting van de Scouts in de Hoge Rielen, een vormingsweekend voor leiding van gans Vlaanderen.

En ja, laat die hemden maar komen! Alleen wil ik er vanaf nu wel een bloemetje voor. Néh.

Geplaatst op

Triënnale Brugge 2024

Was het vrijdag nog strontweer waardoor de geplande uitstap naar Watou in het water viel, vandaag was het perfect weer: zon en wolken, 24 graden, een licht briesje… Ideaal dus voor ons gepland dagje Brugge om er de kunstwerken van de Triënnale te bekijken. Blijkbaar is dat voor mij zelfs al de derde keer: zes jaar geleden ben ik met de kinderen even naar Brugge geweest op de bezoekdag van het Zeepreventorium, drie jaar geleden maakten Bart en ik er ook al een daguitstap van.  Maar deze keer hadden we er wel degelijk aan gedacht de fietsen mee te nemen, en dat maakte een wereld van verschil. We parkeerden ons buiten het centrum aan de psychiatrische kliniek en fietsten meteen naar het kunstwerk aldaar, Full Swing. Mij deed het niet zo veel, Bart was wel onder de indruk van het desolate, opgesloten gevoel.

We fietsten vrolijk verder van kunstwerk naar kunstwerk en vonden het geen enkele moeite, terwijl we de vorige keer de verste hadden overgeslagen wegens te veel wandelen. Eten deden we op de Grote Markt, tussen drommen toeristen, wat dan wel weer amusant was om te bekijken. En ik pikte snel nog vijf labcaches op, dat ook.

En de kunst zelf? Goh… Zoals Bart het weer eens treffend stelde: je merkt dat dit door architecten is ontworpen, dat er weinig pure kunstenaars tussen zitten. Het is allemaal zeer cerebraal, er waren amper twee dingen die me ook echt raakten, en dat waren de laarzen op het water, waarbij je zelf de figuur die er zou moeten zijn kon verzinnen, en de tunnels. Die gaven een vreemd effect, ook weer alsof je in een andere wereld terecht kwam. Mooi.

We dronken nog een koffie op ’t Zand en fietsten terug naar de auto, om tegen half vijf terug thuis te zijn. Perfecte timing voor de Vuelta, en meer moet dat toch niet zijn, op zo’n vakantiedag?

Geplaatst op

Eindelijk nog eens op wandel met ons pa

Ook vandaag ging ik ons pa ophalen in Lovenbos: op zich is het niet strikt meer nodig dat hij daar zit, maar dinsdag volgt nog een laatste dilatatie, onder sedatie, en dan heb ik liever niet dat hij de nacht daarna zonder toezicht doorbrengt. Hij is het daar gelukkig mee eens.

Maar een vader die weer min of meer te been is + mooi weer = geocaching. We trokken naar Gent stad, naar de Oude Dokken. Daar heb je twee fietsbruggen, de Bataviabrug en de Matadibrug, en daarrond heeft dus iemand een labcache met vijf vragen gelegd. Het rondje is een kilometer, maar gelukkig zijn er veel muurtjes en bankjes, want ons pa heeft toch wel een keer of acht moeten rusten. Ondertussen beklom ik een kraan, zocht antwoorden, bekeek een andere kraan van dichtbij, keerde even op mijn stappen terug, en vond dus vijf labcaches en de bonuscache. Ik vind het overigens heel knap hoe ze die oude kranen en andere machines in het stadsbeeld hebben verwerkt, en hoe dat echt een mooi wandel- en fietsstukje geworden is.

En ons pa? Die zag dat het goed was, dat hij dringend meer moest bewegen Рdat zegt hij al drie jaar Рen dat de koffie en de verse ijscr̬me achteraf des te meer deugd deden.

Geplaatst op

Gehaakt topje voor Merel

Merel kwam een tijdje geleden af: “Zeg mama, wil jij iets haken voor mij? Ik heb iets gezien op TikTok, en het is echt mooi, maar er zit niet echt een beschrijving bij, ze toont gewoon zo’n beetje wat ze aan het doen is. Maar ik vind het echt mooi, en ik vraag mij af of jij dat ook zou kunnen.”

Euh…

Ik kreeg van haar het filmpje doorgestuurd:

@blue.aries.studios

new crochet inspo for summer! 🌷 obsessed with how this freehand baby doll top turned out, should I drop a full tutorial? #crochet #crochettok #crochettiktok #crochettutorial #crochetpattern #easycrochet #crochettop

♬ Back on 74 – Stan 🙂

Ze gaf me er ook nog twee foto’s bij:

Maandag waren we dus om garen gegaan: een hele fijne witte draad, geen katoen maar wel speciaal voor baby’s en gevoelige huidjes, en dan een roze met alpacawol in.

Die witte draad bleek geen cadeau te zijn: heel erg dun, zodat het bovenstukje maar liefst 42 rijen van 148 bleek te beslaan, een draad die bijzonder snel splitste, en die ook hier en daar gewoon aan elkaar geknoopt bleek. Koop dan al eens garen in een “echte” wolwinkel, in plaats van bij de Zeeman…

De roze wol was al niet veel beter: die haakte zodanig in elkaar dat je niks opnieuw kon uittrekken: ik was begonnen met een schelpsteek maar die was niet helemaal zoals Merel het wilde, dus wou ik die uittrekken, maar dat ging dus niet. Ik heb de draad een paar keer kapotgetrokken en uiteindelijk heb ik het stuk er gewoon afgeknipt.

Maar het eindresultaat mag er zijn: Merel was er bijzonder blij mee en wilde het maandag al meteen dragen Рze spreekt af met haar vriendinnen Рmaar had dus een paar kleine aanpassingetjes gevraagd: het witte stukje iets langer en dus het roze wat minder lang, en iets minder d̩collet̩. Maar ze ziet er wel fantastisch mee, vind ik.

Geplaatst op

Dasbeertje

Het plan was om vandaag met Bart naar Watou te gaan, maar lo and behold, wat is de eerste dag van augustus dat het de hele dag regent? Jawel…

En nee, wij zijn dan geen zotten die in regenjassen en al toch aanzetten, wij willen ervan kunnen genieten. Bart had toch al slecht geslapen en was niet bijzonder goed gezind, en was dus ook blij met de vrijgekomen tijd.

En ik? Ik schilderde hemden – daarover later meer – en maakte een piepklein dasje. Hoezo? Wel, Kobes totem bij de scouts is een wasbeer, en laat dat nu blijkbaar een van de veel voorkomende en tot de verbeelding sprekende beesten zijn in Canada. In de Pourvoirie hadden ze van die wreed wijze kleine sleutelhangertjes van een wasbeertje met een maple leaf op zijn pootje, en die kreeg hij dan. Maar het is altijd leuker als er een persoonlijke touch aan zit, en hier bij de Scouts De Kleine Prins zijn de dassen effen blauw. Wat kon ik dan beter doen dan een mini blauw dasje maken voor dat beestje? Bon, wat gepruts met de naaimachine later zag dat er dan ook mega schattig uit. Zeg nu zelf…

Geplaatst op

Prachtige tuin in Laarne

Bart en ik waren, samen met nog een dertigtal andere mensen, uitgenodigd in Laarne voor een tuinfeest. En niet zomaar een tuinfeest: de ouders van Tom hebben altijd een bloemenkwekerij gehad, maar sinds ze met pensioen zijn, zijn de serres stelselmatig afgebroken en vervangen door tuin. Intussen is die tuin een kleine 2 hectare groot, staat er nog een aantal gebouwen en gebouwtjes en is die tuin dus ideaal voor feestjes.

Ik keek alvast mijn ogen uit en genoot immens. En Tom had voor de zekerheid toch maar de tafels binnen gedekt, want ’s avonds durft het al eens een beetje afkoelen, zei hij. Euh… we zijn na het eten gewoon nog met zijn allen opnieuw buiten gaan zitten, en toen we tegen half tien richting huis gingen, zat nog steeds iedereen buiten.

Heerlijke, heerlijke avond met fijne mensen en vooral dus die tuin.

Geplaatst op

Kort geocachetochtje

Vanmiddag moest ik naar de kine, en eigenlijk had ik nog geen zin om onmiddellijk naar huis te rijden, want het was eigenlijk best mooi weer. Ik reed dus wat verder richting Rieme om daar een korte reeks labcaches op te pikken en meteen ook nog drie losse caches die ik blijkbaar nog niet had gedaan wegens destijds onbeschikbaar of zo.

Ik liep door het Riemese land en genoot. Ik zag bunkers tussen de mais, spotte de oervlaamse gewoonte om putten in aardewegen te versterken met mosselschelpen en kwam uiteraard een kapel tegen, hoe kan het anders.

En om mijn wandeling te beëindigen, zag ik een ganse reeks braambessen hangen aan de kant van een wegel. Ik liep terug naar de auto om daar een potje te halen – nog een chance dat ik mijn auto niet altijd meticuleus opruim, om het met een understatement te zeggen – en toch wel redelijk wat bramen te oogsten. Die Bart overigens met veel smaak opsmikkelde.

Tegen vier uur was ik opnieuw thuis, maar dat beetje wandelen heeft me deugd gedaan.

Geplaatst op

Parkkaffee in de hitte

Yup, het is al de tweede week van augustus, langzamerhand tijd om weer sociaal te worden en al.

Ik probeerde al heel lang nog eens af te spreken met Sofie, maar dat bleek maar niet te lukken. Tot we nu in de vakantie nog eens de koe bij de horens vatten en vastlegden op vandaag. Wat uiteindelijk de heetste dag van de zomer bleek, maar bon.

Het Wegeltje in Vinderhoute bleek maar officieel open te gaan om 15.00 uur, dus het werd Parkkaffee. Daar was ik al jaren niet meer geweest, omdat het er altijd vol leerlingen zit en je vroeger zelfs gewoon moest betalen om er binnen te mogen. Dat laatste blijkt al jaren niet meer het geval te zijn, maar dan nog, het ging me om het principe.

Maar vandaag moest ik vaststellen dat het er eigenlijk toch bijzonder aangenaam zitten is, daar aan het water onder een parasol of een tarp, of gewoon in de schaduw van de bomen…

We kletsten over onze vakanties, onze kinderen, de school – ze is nog adjunct-directeur geweest bij ons en kent de school dus door en door – en dronken ijskoffie, en hadden eigenlijk gewoon een zeer sociale, warme, aangename middag. Zoals altijd: moeten we vaker doen. Tsja…