Geplaatst op

Op geocachetocht in Terneuzen met maatje Véro

We doen het niet vaak genoeg, samen gaan cachen: er zit altijd wel iets in de weg. Maandag deed de rug het niet echt vreselijk goed, maar bon, cachen in een stad moest wel lukken, dacht ik. Ik pikte dus tegen half twaalf Véronique op aan het station, we laadden de fietsen op de auto en reden naar Terneuzen. Daar kan je net buiten de stad, aan het water, gratis parkeren, ideaal om dan met de fiets de stad in te rijden. Wat we dus ook deden, op zoek naar een lunchplekje. Nu, veel is er blijkbaar niet open op maandag, het was er redelijk doods, vonden we.

Toch verzeilden we in een toch wel speciaal café met nogal wat aparte spulletjes, waar we kibbeling aten, de Nederlandse versie van fish and chips. Lekker, geloof me!

Het was eigenlijk allemaal behoorlijk grijs, redelijk guur en somber, met af en toe zelfs een druppeltje, maar dat lieten we niet aan ons hart komen. Ik had op voorhand een hele route uitgestippeld van labcache naar labcache, waarvan we een stuk te voet konden doen en daarna een stuk met de fiets. En ja, we zagen stukjes Terneuzen – alleen het topje hoor, niet de echte commerciële binnenstad – die we anders nooit hadden gevonden.

Toen vond mijn rug het wat welletjes en gingen we de fiets op voor eerst nog een toertje in de stad en dan een prachtig tochtje langs het water en diverse caches. Maar man, mooi dat het daar is om op die Westerschelde de schepen te zien passeren… Het klaarde intussen ook helemaal op, we genoten van de zon.

We fietsen verder en kwamen langs een prachtig, maar echt prachtig beeld naar de Vesaliusman, en voorbij het brutalistische gemeentehuis.

Toen begon het stilaan donker te worden, waren we nogal moe, zag mijn rug het niet zo heel veel meer zitten, en gingen we op zoek naar een koffie.

In het passeren zag ik een bizarre gevel, waarop we onze remmen toesloegen, onze kar keerden en binnen gingen bij Bee. Maat, dat heb ik nog nooit gezien. Het hele cafeetje was versierd met koperen pannen, potten, lustertjes, brocante, kerstboomlichtjes en twee grote gezellige zetels. En de barvrouw? Die was, denk ik, in de tachtig, met een bos witte krullen, een luipaardonesie en een dikke saf in haar mond. Roken kon er blijkbaar wel :-p

Ik vroeg een latte, en ze schoot in de lach: enkel een bakkie koffie. Vero wou thee, maar daar deed ze niet aan: ze vond dat ze geen geld kon vragen voor een klets heet water met een zakje in. En toen ik vroeg of ik met kaart of payconiq kon betalen, schoot een van de andere klanten in de lach. Niet dus.

Maar het was een heerlijke, heerlijke afsluiter van een prachtige, zij het vermoeiende dag. Dit is er eentje waarvan mijn mentale batterijen helemaal opladen. Op naar de rest van de vakantie!

Geplaatst op

Ontbijtje met Dwayne

Dwayne, een oud-leerling van me die destijds een heus lastpak was – hij weet dat zelf ook wel – wou graag nog eens afspreken voor een gezellige babbel. Ik ben een van de mensen die hij vertrouwt, en ik zei dus niet nee. We spraken af in Verz, een relatief nieuwe zaak in centrum Mariakerke waar je dus kan ontbijten, brunchen, lunchen en broodjes kopen en zo. Ferm gezellig en lekker, geloof me.

We waren er rond tien, en kletsten honderduit bij een aangenaam ontbijtje.

Tegen elf uur moest ik alweer weg wegens tegen half twaalf Véro ophalen voor nog meer woeste plannen, maar één ding was duidelijk: dit vraagt om herhaling. Al moet ik de volgende keer eerst een rustig momentje inplannen na ons ontbijt: twee ADHDers samen, dat komt niet goed.

Geplaatst op

Dr. De Waele

Merel had gisterenavond al de Halloweentocht in de Lange Velden, waar Lieze woont. Ze doet die tocht elk jaar, toch als de vriendinnen niet net op scoutsweekend zijn of zo. Vroeger gingen Els en ik mee, nu doen we dat al eventjes niet meer. Onze lieverdjes zouden dat ook niet op prijs stellen, denk ik.

Merel had al een heel tijdje in gedachten wat ze wilde doen, maar pas gisteren kwam ze nog met extra vragen af: of ik zo niet van die groene ‘scrubs’ kon vinden, van die operatiezaalkledij. Euh… Ik dacht even na, kwam uit bij een kennis uit de rugby die intussen met pensioen is en operatiezaalverpleegster was. Even gebeld, en jawel, ik mocht er ophalen! Nog beter: ze moest die niet meer terug hebben, we mochten er dus zelfs bloedvlekken op maken.

Ik passeerde nog even – met de nodige rustpauzes, want de rug wilde echt niet mee – langs de Avothea die hier vlakbij is om rode schmink en nepbloed, en samen met oma’s doktersjas was de outfit compleet.

Geef toe: ze zag er zalig uit!

Geplaatst op

Marrakech

Deze morgen heb ik Bart naar de trein gebracht: hij gaat voor een viertal dagen naar Marrakech, op een marketingretraite. Jawel, zo heet het ding. Er zijn lezingen en voordrachten, workshops en gesprekken, maar blijkbaar dus ook ochtendyoga en dergelijke dingen. En rondlopen in de souks en genieten, denk ik dan. En ook iets met eten in de woestijn…

Hij zal daar in elk geval beter weer hebben dan hier: de eerste foto’s zijn alvast veelbelovend, van zwembaden en zo. Al zou het me sterk verwonderen dat hij zelf ook in dat zwembad gaat plonsen.

Geplaatst op

Glazen theelichtjeshouders

Het hoeft in de creaclub niet altijd haken en breien te zijn, toch? Allez ja, de leerlingen zelf – meestal tussen de 20 en de 30 stuks, afhankelijk van het weer – doen een beetje vanalles: tekenen, diamond painting, kruisjessteek, scrapbooken, dat soort dingen. Jammer genoeg hebben we amper 25 minuten, veel kunnen we dus niet doen.

Vandaag had ik aangekondigd in de planner – ja, we hebben een eigen item daar – dat we glaasjes gingen versieren, en dat ze zelf glaasjes moesten meebrengen en papieren servetjes met een tekening op. Ik had nog een restje behangerslijm staan, en ik had ook wel dikke penselen mee.

Op zich is dat dus poepsimpel: je haalt de servetjes uit elkaar tot je enkel nog de flinterdunne, bedrukte laag hebt, en daar knip je het stuk uit dat je wil. Je smeert je glaasje in met behangerslijm en plakt daar dan de servet op – voorzichtig, want dat papier is al superdun, als het dan nog nat wordt van de lijm, scheurt dat quasi meteen.

Netjes laten drogen, theelichtje in, en hoppa, een zelfgemaakt houdertje. Er was een behoorlijk aantal leerlingen dat vrolijk mee deed en daar zaten echt leuke dingen tussen.

Geplaatst op

Stommiteiten van de vrienden van Rombaut, deel 6

Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #26

Stel vast dat uw vrouw een nieuwe voedingsbak heeft gekocht voor de katten. Merk dat ge er een hoop korrels kunt in doen die dan geleidelijk verspreid worden. Wees best wel tevreden met die nieuwe aankoop.

Stel vast dat die voedingsbak leeg is. Beslis om hem bij te vullen. Doe het witte deksel van de bak, draai hem om op tafel en vul met korrels. Til de volle bak op en stel verbaasd vast dat alle korrels zich verspreiden op tafel en grond. Merk op dat, in tegenstelling tot de drinkbak van dezelfde set, de voedingsbak zelf geen bodem heeft en dat witte deksel dus niet enkel voor de sier is. Zucht eens diep.

Doe nu het deksel wel op de bak, veeg de korrels die op tafel liggen terug in de bak. Hou intussen uw hand gewoon onderaan die bak. Verplaats nu uw hand om die intussen redelijk zware bak met beide handen verder te dragen. Stel verbaasd vast dat alle korrels opnieuw uit de bak vallen en zich bij de rest op de grond vervoegen. Merk op dat het deksel eigenlijk helemaal niet zo stevig op de bak zit, zeker niet genoeg om het gewicht van al die korrels te dragen.

Doe nog net geen facepalm – ge hebt per slot van rekening de intussen zo goed als lege bak in uw handen – en vloek hartsgrondig. Besef dat ge evengoed de bak gewoon op de grond had kunnen laten staan en hem zo bijvullen.

Ga naar de keuken voor een borstel.

Zucht eens diep.

Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #27

Wees een echte theaterliefhebber die jaarlijks een abonnement heeft. Of twee. En een Campo kaart. En wat losse voorstellingen. Wees daar ook wel wat trots op.

Ga met twee vriendinnen naar het theater. Heb de drie tickets op uw smartphone staan.

Kom de zaal binnen, verklaar plechtig dat er blijkbaar geen genummerde plaatsen zijn. Laat een van de vriendinnen de zevende rij aanduiden met nog enkele vrije plaatsen. Doe een halve rij mensen rechtstaan en schuif in.

Zie voor u toch verschillende mensen naar de nummers op de stoelen kijken. Begin toch een beetje te twijfelen. Stoot uw vriendinnen aan en schuifel de rij opnieuw uit. Doe opnieuw een halve rij mensen rechtstaan.

Kijk nog eens goed naar de tickets op uw telefoon. Scroll een minibeetje naar beneden. Zie hoe daar wel degelijk rij- en stoelnummers staan. Stel vast dat ge op de juiste rij zat, maar de verkeerde stoelen. Schiet in de lach, loop langs het podium naar de andere kant van de zaal en schuifel daar richting in uw stoelen.

Voel u een newbie op theatervlak. Merk hoe uw vriendinnen vierkant de draak steken met u. Geef ze geen ongelijk. Besef dat ge dit nog lang gaat mogen horen.

Zucht eens diep.

Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #28

Heb in dit warme weer, zoals zo veel mensen, last van schurende dijen en dus een branderig gevoel. Weet dat het vaak helpt om deo te spuiten op die zone zodat ge minder zweet en dus ook geen last hebt van dat schuren.

Sta in uw kantoor voor ge naar een vergadering moet, spuit nog snel even deo op de binnenkant van uw dijen. Realiseer u pas na enkele seconden dat uw nieuw busje deo blijkbaar wreed hard trekt op een busje douchemousse.

Sluip als een halve ninja door de gang richting toilet omdat er een aanzienlijke hoeveelheid witte schuimsmurrie over uw dijen in uw schoenen en op de vloer loopt. Hoop dat niemand u gezien hebt, want dat ge anders weer een serieuze uitleg gaat moeten doen.

Zucht eens diep.

Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #29

“Verheug” u op een dagje thuiswerken. Ontbijt rustig met een tas koffie. Struin wat rond in uw huis, eindig aan uw bureau op de mezzanine. Bedenk, voordat ge aan een online meeting begint, dat ge eigenlijk nog wel een tas koffie wilt. Pak uw tas van naast uw klavier, ga met uw gedachten bij uw meeting de trap af, door de living, richting keuken. Voel onderweg dat de knieholte van uw broek plots om onverklaarbare reden nat is. Staar niet-begrijpend naar uw broek. Kijk vervolgens in uw tas. Stel vast dat daar nog een beetje koffie in zit. Voel de bui al hangen. Kijk achterom en zie een lang spoor van koffieplassen doorheen de living, de trap en de mezzanine. Bedenk dat ge blijkbaar voor een derde tas koffie aan het gaan waart, terwijl ge er effectief nog maar één hebt gedronken.

Ga op zoek naar de keukenrol.

Zucht eens diep.

Stommiteiten van de vrienden van Rombaut #30

Draag, nu het al wat kouder begint te worden, van die gezellige wollen sokken in uw bed. Wees in uw nopjes met uw lekker warme voeten.

Word ’s nachts wakker om even richting toilet te lopen. Steek uw voeten in uw sandalen die standaard naast uw bed staan. Want ja, die sandalen zijn misschien oud maar niet versleten en helemaal naar uw voeten gevormd zodat ge geen steunzolen moet gebruiken en dat ze fantastisch lekker zitten. Vergeet eventjes dat die sandalen ook velcro sluitingen hebben.

Stel vast dat wollen sokken en velcro niet zo goed samenwerken. Of dat ze net misschien iets te goed samen werken. Val bij het rechtstaan nog net niet op uw smoel.

Ga opnieuw zitten, grommel hartsgrondig in uw baard, trek de velcro los van de schoenen én uw sokken, trek uw sokken recht, steek uw voeten in uw sandalen. Sluit uw sandalen deftig. Ga naar het toilet.

Kruip terug in uw bed. Slaap verder. Steek de volgende ochtend met uw slaapdronken kop uw voeten in uw sandalen. Vloek nog hartsgrondiger.

Stel vooral vast dat ge dit nu al meer dan een week elke ochtend en elke nacht herhaalt.

Zucht eens diep.