Geplaatst op

Fototoestel – in de praktijk

Ik ben dat nieuwe toestel nog aan het verkennen, ik geef dat toe. Ik heb nog niks uitgeprobeerd met sluitertijden of zo, dat komt later nog wel eens. Voorlopig kijk ik wat het doet op automatische setting, op de voorgeprogrammeerde settings, hoe snel de flits afgaat, wat de belichting is, tot hoever die standaard lens zoomt, dat soort dingen dus.

Ik heb er toch al een aantal dingen mee gefotografeerd die met mijn kleine toestelletje niet zouden gelukt zijn.

bloem

Wat trouwens mijn favoriete bloem is qua kleur en vorm :-p

portret1

Ook Wolf is druk aan het experimenteren met het nieuwe toestel. Ik heb hem de basiswerking uitgelegd, en nu fotografeert hij te pas en te onpas, ganse reeksen na elkaar. Hij probeert de flits uit, maakt reeksen met telkens net iets meer ingezoomd, dat soort dingen. En ja, er zitten geregeld mooie foto’s tussen. Alleen kadreren, daar heeft hij het echt lastig mee. De helft van de tijd ontbreken er voeten of kruinen, oren of poten, dat soort dingen dus. Oefenen, oefenen. En dat doet hij ook. Ik heb al meer dan 400 foto’s die hij getrokken heeft…

Hieronder dus een paar foto’s van Wolf.

wolf1

wolf2

wolf3

wolf4

wolf5

wolf6

wolf7

Geplaatst op

Poort 34

Moe, zere voeten, stinkend en vuil, maar alle muizenissen en examenstress zijn uit mijn hoofd gewaaid. Het doet deugd, zo een weekendje in een bos rondlopen en nergens meer aan hoeven te denken, tenzij dan hoe je die eenhoorn kan verenigen met haar geliefde dichter, hoe je een gemene reuzenkikker dood krijgt en zijn hart eruit snijdt, of hoe je een aanval van die fascistische expansieve dwergen kan afslaan.

Er waren schitterende bedden, dat deed ook veel: ik heb er geslapen als een blok. En het eten was lekker, zij het een beetje weinig.

Kortom, een larp weekend zoals het hoort, en een van toch wel betere Poorten van de laatste jaren. Ik vond het héérlijk!

Geplaatst op

Plat

Omdat het zo goed als de laatste is voor mijn personage (zie de post van gisteren) ben ik er vol voor aan het gaan. Ik heb nog nooit zoveel gevochten met dit personage als vandaag. Ik heb ook nog nooit zoveel blauwe plekken gehad als vandaag, denk ik, en dat komt dan nog niet eens door de tegenstanders, maar wel door mijn eigen mannen :-p

Ik was onder een betovering beginnen slaan op hen, en toen hebben ze me getackled en zijn ze boven op mij komen zitten, jawel. Dat is nu eenmaal de efficiëntste manier om iemand te stoppen. Ik weet niet hoe vaak ik dat al bij hen heb moeten doen, maar zelf was ik het nog niet echt tegengekomen. Aan de foto te zien, vonden ze het ook niet zo heel erg jammer :-p

Poort1

(foto Paul Sluyts)

Geplaatst op

Poort

Jawel, het is weer van dat: ik vertrek straks weer op LARP.

Voor de 23ste keer met dit personage, het heeft dus al driëentwintig weekends overleefd. Ik denk dat ik ermee begonnen ben in 1996 of zoiets, en ik speel het nog altijd met zeer veel goesting.

Ja, het personage heeft wel wat meegemaakt: ettelijke keren doodgemept en toch weer op het nippertje gered. Getrouwd met grote ceremonie, kinderen gekregen, kinderen afgepakt, weduwe geworden, een lief opgedaan, lief ook doodgekregen… Op een bepaald moment waren we met twaalf in de stam (ik speel een barbaar-sjamaan), nu zijn we nog met vier. Ik heb ettelijke ceremonies voor de spirits gedaan om barbaren op te nemen in de stam, ik heb helaas ook ettelijke barbaren begraven… Ik ben professor-chirurgijn geworden, heb ettelijke armen en benen aangenaaid en zelfs anderen uit de dood teruggehaald, ik heb menig monster, demon of duivel naar de andere wereld geholpen… Ik heb me eigenlijk beestig geamuseerd.

Maar nu is het verschil tussen beginnende spelertjes level 1 net iets te groot geworden met personages zoals ik, die toch wel ietsje machtiger zijn. En dus is er een reset: iedereen die hoger is dan level 6, moet verplicht stoppen. Je krijgt de tijd om uit te bollen en een exit te voorzien, je mag ook gewoon stoppen en iets anders beginnen.

Mijn nieuwe personage ligt alvast klaar, compleet met outfit en al. Alleen kan ik nog even geen afscheid nemen van Gork, niet zolang er nog barbaren van mijn stam rondlopen. En dus ga ik dit weekend nog eens Gork spelen. Met volle goesting.

Geplaatst op

Luie dag

Ik was eigenlijk half van plan om naar Zomergem te gaan, naar de kanaalfeesten aldaar, maar het is er gewoon niet van gekomen. Gisteren was een drukke dag, morgen wordt weer een drukke dag… en dus werd vandaag een luie dag. En dan bedoel ik echt wel lui.

Behalve dan die acht machines was die ik erdoor heb gedraaid: winterjassen, dekentjes, mutsen en sjaals, dat soort dingen. Maar verder? Beetje buiten rondhangen, zwembadje opblazen en vullen, beetje in de zon zitten, met de kinderen spelen, buiten eten… Dat soort zondag dus. Alles kan, niks moet. Heerlijk, toch?

Zelfs Bart zat spontaan buiten (in de schaduw onder de luifel, maar toch: een hele prestatie!) en genoot van het zalige weer. En Merel vond het zwembadje ook zalig, al wilde ze eigenlijk altijd maar erin en er weer uit, en er weer in en er weer uit. Ik denk dat het voor haar misschien toch wat te koud was, maar toch bijzonder aanlokkelijk, vandaar.

zwembadje

Als mijn bloterds zo verder doen, gaan ze dit jaar nog bruin worden en al! Ondanks de zonnecrème die overvloedig gebruikt wordt.

Geplaatst op

Ankoria

Vandaag was er dus opnieuw Ankoria, de kinderlarp van Oneiros. Voor wie geen flauw idee heeft waar ik het over heb: ik heb het hier al eens uitgelegd.

Wolf keek er al weken naar uit, raadpleegde de kalender die in de keuken hing, en telde af hoeveel dagen er hem nog scheidden van zijn tovenaarspersonage. Donderdag had ik plots zitten bedenken dat Kobe misschien nog geen zes is, maar dat hij eigenlijk toch ook al bijzonder flink is, dat zijn broer hem wel op sleeptouw ging nemen, en dat hij dat superwijs zou vinden. Er lopen nog van die kleintjes rond, en daar hebben ze geen problemen mee, zolang er een van de ouders in de buurt is. En Bart zou het ook niet erg vinden, zo’n papa-dochterdagje, zonder zonen in de buurt.

Hij kon op de valreep nog mee, en dus reed ik deze morgen met mijn twee kinderen en Koen en Quinten naar Mol. We hadden allemaal lichte kleren en veel zonnecrème mee, in zwaar contrast met vorig jaar oktober toen het quasi van het begin tot het einde regende.

Wolf zag het op slag weer helemaal zitten, legde het systeem aan zijn broertje uit (die daar wonderwel mee weg was) en was binnen de kortste keren al aan het spelevechten met een paar anderen. Van die moussen en latexen wapens, ik kan het iedereen aanraden.

Zelf heb ik de meest uiteenlopende rollen gespeeld: hofdame, boertje, pixie, roversleider, genezer… Maar altijd wel ergens met een oogje op de kinderen, uiteraard. Op een bepaald moment heb ik een hysterisch huilende Kobe uit het spel gehaald: ze werden aangevallen door een hoop monsters, en er zat een grote, boze en vooral vreselijk indrukwekkende wolfman achter hem aan. Het ventje was écht bang, en hij niet alleen: er waren er meerdere aan het huilen van de schrik, wat dus eigenlijk niet de bedoeling is.
Toen hij wat bekomen was op de schoot van zijn mama, verklaarde hij gedecideerd dat hij niet meer ging meespelen, alleen toekijken: het was veel te eng. Een paar anderen hebben hem dan maar meegenomen naar het spelkot en hem het kostuum getoond en laten aanraken, en toen was het al een pak beter. Maar toch: hij is er nog altijd niet uit of hij bij een volgende editie wel wil meedoen. De ene keer zegt hij van wel, omdat het zo leuk was, een andere keer dan weer niet omdat het veel te griezelig was. Maar hij is er wel mee bezig, want hij begint er geregeld weer over.

En Wolf? Die heeft zich te pletter geamuseerd, en zit nu alweer te vragen wanneer de volgende komt.

Geplaatst op

Een glorieuze niets-doe-dag

Heerlijk toch, zo van die dagen waarop alles kan en niets moet? (Enfin, buiten wat verbeteren en de was dan.)

Rustig ontbeten, tot ’s middags in de slaapkleren rondlopen, koffietje drinken, Diablo spelen….

We hebben zelf pizza gemaakt, waarbij elk zijn eigen stuk mocht beleggen naar keuze. Voor mij was dat met massa’s groenten, een beetje magere ham en light kaas. En véél kruiden 🙂

pizza1

pizza2

pizza3

Het fijnste was dan wel dat we die pizza’s eindelijk buiten konden opeten, voor zowat de eerste keer deze lente! We hebben er allemaal van genoten, kijk zelf maar.

pizza4

pizza5

De mijne, de lightversie. Ziet er niet slecht uit, he?

pizza6

pizza7

pizza8

pizza9

Geplaatst op

Moederdag

De dag begon zalig: lekker uitslapen, en dan “verrast” worden met een heerlijk ontbijt en cadeautjes 🙂

moederdag1

Er was een croissant, een zachtgekookt eitje met dopboterhammetjes, een kommetje verse gesneden aardbeitjes (die Merel eigenlijk vrijwel allemaal opgegeten heeft :-p ) met een yoghurtje erbij, chocomelk, bloemetjes uit de tuin, magazines om te lezen, en drie lachende kinderen. Wat wil een moeder meer?

Knutselwerkjes, zo blijkt. Merel had een kaartje mee uit de crèche, Kobe had een gedichtje en zowaar een echt kunstwerk, op hout en gevernist en al, ik vind het prachtig. En Wolf had een briefje met daarop de zelf opgestelde tekst:

Liefste mama,

Mama jij bent zo zacht om te knuffelen.
Dank je wel dat je zo lief bent.
Ik ben zo gelukkig dat jij bestaat.
Jij bent de liefste mama van de wereld.

Je kapoen Wolf

Ja, dat doet wat met ne mens, zo op zijn nuchtere maag. Ook al viel de handgemaakte ketting van drinkrietjes en rode parels wat tegen (ze heeft niet eens de dag overleefd, helaas, en staat dus ook niet op de foto).

moederdag2

moederdag3

Tegen de middag zijn we dan naar Ronse gereden, voor een zeer gemoedelijke en gezellige middag bij de schoonouders. Nelly had voor een keer geen spel gemaakt van haar eten, maar gewoon zelf een kouwe pla voorzien, en dan zorgde alleen maar voor een relaxtere sfeer dan anders. Barts broer was er niet, dus was het al helemaal rustig en ongedwongen.

Verbazend ook hoe zot Merel is van haar grootvader: ze gaat altijd onmiddellijk naar hem toe als hij dat vraagt, en kruipt meteen op zijn schoot. Zelfs meteen bij het binnenkomen al. Ze had nu het rijk voor zich alleen, en crosste het hele huis rond op haar autootje. Of speelde met broerlief.

moederdag4
(met haar nieuwe rokje aan)

Er werd ijs gegeten als dessert,

moederdag5

ik stelde plots vast dat de plekjes in Merels gezicht windpokken moesten zijn, aangezien ik één enkele echte pok op haar rug ontdekte (ze had nergens last van),

moederdag6

er werd koffie gedronken met koekjes van het koekjespakket van de schoonbroer, er werd geknuffeld en onnozel gedaan,

moederdag7

en we waren zowaar tegen vier uur thuis, zodat ik nog een was kon buitenhangen en er nog verwoed buiten is gespeeld.

Ik prijs mezelf gelukkig met zo drie schatten van kinderen. En met een moeder en twee grootmoeders die eigenlijk feitelijk nog steeds in (relatieve) goede gezondheid zijn.

Gelukkige moederdag, voor al mijn lezeressen!