Amusement – Pagina 300

07/04/201412/04/2014

BFF

Al sinds het middelbaar heb ik eigenlijk twee bijzonder goeie vriendinnen. Allez, toen was er nog iemand extra, maar daar ben ik helaas alle contact mee verloren intussen. Jammer eigenlijk.

Maar Kim en Nathalie, die ken ik dus al meer dan dertig jaar. We zien elkaar misschien niet zo vaak – het leven is er tussen gekomen – maar we kennen elkaar wel door en door. Samen de eerste liefjes bespreken, elkaars broers pesten, uitgaan en giechelen, u kent het wel. Zij waren de gezelschapsdames van mijn broers op mijn trouw, omdat beide broers toen nog vrijgezel waren. Met Kim ben ik verschillende keren samen met ons ma op vakantie geweest in Engeland, en met Nathalie heb ik zalige lunches waarbij we over de kinderen kletsen. Enfin, best friends forever, en na dertig jaar durf ik dat eigenlijk wel stellen, ja.

Toen ons in november het nieuws bereikte dat Kim op reis in Hawaii een herseninfarct had gekregen, en dagenlang tussen leven en dood zweefde, waren we daar begrijpelijk allebei compleet ondersteboven van. Ge zoudt van minder.

Pas na een goeie maand kon ze gerepatrieerd worden, en toen was nog maar de vraag in hoeverre ze zou herstellen, want het gevaar was nog niet geweken. We waren nog steeds doodongerust.

Sindsdien pik ik Nathalie zowat elke maandagavond op, en rijden we samen naar het UZ, naar het revalidatiecentrum, om er samen gezellig een uurtje te zitten kletsen. Kim is intussen volop aan de beterhand, en kan dankzij de intense revalidatie al met behulp van een looprek een klein beetje stappen. Week na week zien we de vooruitgang, gelukkig maar.

Vrijdag was het haar verjaardag, en dus hebben Nathalie en ik haar vandaag ontvoerd richting Le Petit Grill, een zeer gezellig Frans-Thais restaurantje vlakbij. Ze zat ongeduldig te wachten in een mooi kleedje, voor een van onze intussen lang uitgestelde wijvenavondjes. Alleen jammer dat het echt aan het gÃeten was toen we haar ophaalden: we waren drijfnat, inclusief de rolstoel ^^

Enfin, we hebben een fijne avond gehad: lekker eten, fijn gezelschap. Een dessert zat er niet meer in, want toen was Kims pijp gewoon uit. We hebben haar dus netjes weer in het UZ afgeleverd, en deze keer bleef het droog.

BFF. Voor nog minstens dertig jaar, als het aan mij ligt.

Gelukkige verjaardag, Kimmie!

06/04/201412/04/2014

Ambiance

Toen ik een paar weken geleden de vraag kreeg van Bart of ik mee wilde gaan kijken naar de Ronde (op uitnodiging van VDAB), heb ik daar geen moment over getwijfeld.

De kinderen werden bij Omaly afgezet (dank u, Nelly!) en wij reden naar de Zwalmkoets, voor zeer uitgebreide receptie en staand voorgerecht. Om 13.00u werden twee grote bussen volgeladen en afgezet in Velzeke, aan het PAM, op het einde van de Paddestraat.

Eigenlijk zijn de renners voorbijgeflitst voor je het goed en wel beseft, maar om een of andere reden vind ik dat ongelofelijk wijs. Het is leuk om Volderke eens goed te kunnen aanmoedigen, daar achteraan het peloton.

Enfin, allen weer de bus op, terug naar Zwalm, om daar met grote schermen en geluid vollen bak op Sporza de rest van de koers te volgen, tussen quasi allemaal fervente supporters:

onderwijl een maaltijd nuttigend met als briefing ‘lekker, en ruim voldoende’. Dat laatste was wel letterlijk te nemen, ja:

En dan was er nog een groot bord soep aan vooraf gegaan.

Enfin, toen Cancellara gewonnen had (Kobe: “De fans van Cancellara dansten de bolognaise!”) en wij eigenlijk geen pap meer konden zeggen, pikten we de kinderen op, reden naar huis, en zagen dat we een fijne dag hadden gehad.

Meer moet dat absoluut niet zijn.

05/04/201412/04/2014

Ankoria 9, alweer

Wolf wist me vanmorgen te melden dat hij nauwelijks geslapen had van de spanning, en hij liep sowieso al weken te popelen. Want ja, vandaag was er weer Ankoria, de kinderlarp. Omdat het nogal ver rijden was – Scherpenheuvel – kon ik hem niet zomaar even afzetten en terug rijden, en dus bleef ik als figurant.

Ik had me voorzien op redelijk fris weer en nogal wat buien, maar ik denk dat het vlot twintig graden was, en een zalig zonnetje! Wolf heb ik niet veel gezien, die was meestal weg op queeste, maar ik heb wel wat piraat gespeeld, en verder eigenlijk vooral rondgehangen, genoten van de rust, en veel foto’s genomen. U krijgt er hieronder een paar, de rest kan u bekijken op de Facebookpagina van Ankoria.

Op de terugweg was Wolf behoorlijk moe, maar nam hij vanuit de auto nog een paar foto’s van de prachtige zonsondergang.

Heerlijk, zo’n moeder-zoondagje.

03/04/201411/04/2014

Stad In Beeld: Brussel

Voor ons een minder ‘begeleidend’ dagje: we namen de trein naar Brussel, deelden daar de nodige fotomapjes uit, en zonden de leerlingen op pad. Ze kregen elk een plannetje met een route op aangeduid, en twee mapjes met foto’s: eentje om te herkennen langs de weg en bij de juiste straat te noteren, en eentje om zo goed mogelijk na te trekken, lettend op afstand, kadrering, perspectief, enzoverder.

Wij hoefden hun hand niet vast te houden, maar liepen rond over het parcours, zodat we hen geregeld tegenkwamen en eventueel konden helpen. ’s Middags moesten ze ons zelfs per SMS laten weten waar ze zaten, zodat we hen konden opzoeken en nakijken hoe ver ze al zaten. En geloof me, het dreigement dat ze, als ze de opdracht niet naar behoren uitvoerden, na de middag een van ons zouden meekrijgen, werkte behoorlijk afdoende ^^

Een heel leuke muurschildering met perspectiefcorrectie: ze is duidelijk bedoeld om vanuit de zijstraat te zien, en niet er vlak voor te gaan staan.

Een aantal van de stripmuren is helaas al verdwenen, deze stonden er nog.

Dit zag er iets vrij nieuws uit.

Prachtige trompe-l’oeuil in een doodlopend straatje

Voor mijn Wolf

Lift. Lift, begot. Midden in ’t stad.

Vroeger stonden er bloemen geschilderd, wist mijn collega te vertellen. Sinds het een hoedenzaak is, is het veranderd, blijkbaar. Ik ben er alleszins binnengesprongen, en heb een pracht van een rode zomerhoed mee. Tsja…

Op de grond, voor de lift, heel onopvallend.

Bovenaan de lift, naast het monument van de Onbekende Soldaat

Mooi voorbeeld van niet-antieke Latijnse epigrafie

Enfin, veel rondgelopen dus, toch even langs de Cora Kemperman gepasseerd alwaar ik een prachtig smaragdgroen kleedje heb gekocht (argh, wat van de twee ga ik nu aandoen op Kobes communie?), en veel van Brussel gezien. Altijd fijn, zo’n collega die de stad kent.

Oh, en even lekker decadent gedaan: een taartje van zeven euro gegeten bij Wittamer. Voor een drankje waren we te gierig :-p Maar het was wÃ©l lekker!

Een foto voor Heaven Can Wait?

Nog een wolf voor Wolf

En toen waren de leerlingen uitgeteld. Letterlijk.

02/04/201411/04/2014

Strand

Omdat ik vier/vijfde werk, hoefde ik vandaag niet mee met het fotoproject naar Rijsel. Ik vind het super dat mijn collega’s daar rekening mee houden, want op woensdag kan ik moeilijk de kinderen aan een haakje hangen.

Ik had dus tijd om vanalles te regelen en te doen, en ’s avonds de jongens naar de rugby te brengen. Heerlijk weertje, en dus ging ik met Merel en een volle boterhamdoos richting Blaarmeersen strand terwijl de jongens trainden. Merel genoot er met volle teugen van, en ik eigenlijk ook. Zen, weetuwel.

Na een uurtje kwam ook Kobe meespelen, voor even toch.

01/04/201411/04/2014

Den Haag

Een eerste uitstap binnen Stad In Beeld was dus Den Haag. Vorige jaren was dit een aparte daguitstap voor wiskunde en geschiedenis, nu is die geÃ¯ntegreerd in de GWP-week, waardoor jammer genoeg Antwerpen (met het fotomuseum en een opdracht in de Zoo) is weggevallen. Maar Den Haag is een waardige vervanger, al is het wel lang rijden natuurlijk.

De ene helft van de leerlingen ging richting het Eschermuseum, waar ze een wiskundige rondleiding kregen van de wiskundeleerkrachten, terwijl de andere helft aan de hand van een omschrijving een hoop foto-opdrachten kreeg. Aangezien ik geen wiskundeleerkracht ben, heb ik jammer genoeg het Eschermuseum niet gezien, maar wel twee keer de wandelzoektocht gedaan. Op zich ook niet erg, natuurlijk, ik heb hele leuke foto’s kunnen nemen, en had twee fijne groepen. In de voormiddag was het wel nog berekoud, in de namiddag was het ronduit zalig. Sommige foto’s heb ik dus gewoon twee keer genomen, wegens de witte lucht in de voormiddag, en de stralend blauwe lucht in de namiddag.

Een beeld op een binnenplein

Beeldhouwkunst op een speklaaggebouw

Hoogbouw die in de volksmond ‘de tampon’ wordt genoemd. Prachtig gebouw, als je het mij vraagt.

GetrokkenÂ in het gigantische, witte, prachtige stadhuis van Den Haag

Â Â

Datzelfde stadhuis, weerspiegeld in een theatergebouw van Rem Koolhaas

Â Â

Monument voor de gestorven Joodse kinderen. Je kan er ook gewoon op spelen.

Â Â

Doorgang naar de Binnenhof, waar de Tweede Kamer gevestigd is, het Nederlandse parlement

Â Â Â

Willem.

Â Â Â Â

Paleis Noordeinde, met de wapperende vlag, zodat je weet dat Willem-Alexander aanwezig is.

31/03/201410/04/2014

Stad In Beeld dag 1

Er hing wel enige nervositeit in de lucht, ja: gingen ‘mijn’ fotografen het wel goed doen in de workshop? Aan de ene kant was ik er bijzonder gerust in, aan de andere kant blijft er toch altijd enige twijfel: je wilt niet afgaan tegenover je collega’s en 70 leerlingen.

En dus passeerde ik om kwart voor acht langs de bakker, en zat ik om acht uur met de fotografen aan tafel voor een laatste bespreking.

Een uur later zag ik dat het goed was: de leerlingen luisterden perfect naar de theorie,

waren daarna druk bezig de kleine technische opdrachten in de school uit te voeren, en vonden het interessant, de ene puberende schoolmoeÃ« enkeling daar gelaten natuurlijk.

’s Middags gingen we iets eten met de collega’s in de stralende zon,

verzamelden de leerlingen aan de McDonalds (al minstens dertig jaar het vaste afspreekpunt van de jeugd)

en verspreidden ons toen over de stad voor de portretopdracht. Ik had voor mezelf en mijn twee groepen de Gras- en Korenlei uitgekozen, en ik moet toegeven: excellente keuze!

Zeker toen ik besloot dat ook de Hooiaard en de daar tegenoverliggende Damass tot de Gras- en Korenlei behoorden ^^

Enfin, het leven was mooi, en het was een zalige manier om mijn geld te verdienen vandaag, daar op het muurtje aan de Graslei, met een koffie en een hoop fijne leerlingen.

30/03/201410/04/2014

Salutem tibi, ave!

Zoals elk jaar kwamen we vandaag weer met de uitgebreide familie Boghaert samen: de mater familias (92), haar zes kinderen met wederhelften (al konden er twee niet zijn), hun vijftien kinderen (waarvan de meeste met partner) en de momenteel elf achterkleinkinderen. Oh, en haar broer met diens vrouw. Een gigantische bende dus. We hadden het zaaltje in Ursel tegenover het rusthuis afgehuurd, gingen eerst naar de herdenkingsmis van opa (gestorven in 2008, hij zou nu 101 geworden zijn), en deden dan van brunch.

Blijkbaar waren er toch de meeste stemmen – of de luidste roepers – om het toch weer zelf te doen, en dus had iedereen weer een taak. Er was een uitgebreide receptie, daarna brood met veel soorten toespijs, en dan dessert. Er moest afgeruimd en afgewassen worden, maar gelukkig niet meer gedweild en zo, dat lieten ze toch al doen.

Enfin, mede dankzij het goede weer werd het een bijzonder aangename namiddag, met familie die ik doorgaans maar Ã©Ã©n keer per jaar zie. Meer hoeft dat niet te zijn, maar minder ook weer niet.

Salutem tibi dico, ave!

Rond een uur of vier was Merel compleet platgevallen, en is Bart (die met haar was achtergekomen, na de mis) met haar naar huis gegaan, terwijl ik met mijn twee broers, ons ma, en de rist kinderen nog naar het Drongengoed ging. Eigenlijk was het best jammer dat Merel niet meer mee was, maar ik had niet bepaald een buggy, en ik had ook geen zin om haar te dragen als ze moe werd. Tsja…

Het werd in elk geval een pracht van een korte wandeling, die eigenlijk vooral bestond uit op een bankje zitten kijken hoe de kinderen zich in het speelbos amuseerden in de grachten, en daarna nog iets gaan drinken op de Drongengoedhoeve. Het was eeuwen geleden dat ik er nog geweest was, van toen ik klein was, denk ik. Ahh, herinneringen!

28/03/201409/04/2014

Zeeklassen – einde

Om zes uur stond ik met Merel paraat aan het station: ze wilde per se mee, want ze had haar grote broer gigantisch hard gemist, zei ze. Nochtans vond ik dat het allemaal best wel meeviel, en dat zij ongelofelijk mooi kan samenspelen met Kobe. Het was in elk geval een pak stiller in huis zonder Wolf, en hij is nochtans de stilste van de drie.

Enfin, de trein kwam eraan, en toen Wolf zich door de massa kinderen en ouders kon wurmen, klampte Merel zich aan hem vast, een stralende glimlach op haar gezicht. En Wolf, die was mooi bruin in zijn gezicht, en precies toch ook wel een beetje blij ons terug te zien.

De kilo’s zand die uit zijn bagage kwamen, wil ik u onthouden. Bij nader inzien had ik ze beter in de zandbak uitgekieperd. Maar bon, hij is terug, en hij heeft er duidelijk van genoten.

Hieronder een paar van de foto’s die door de leraars zijn gemaakt.

27/03/201409/04/2014

Koffiestop

Ik ging erover schrijven op Gentblogt, maar helaas, dat staat op een bijzonder laag pitje tegenwoordig: ik heb gewoon veel te veel andere dingen aan mijn hoofd, niet in het minst de verbouwing die maar blijft aanslepen.

Ik heb het dus over de koffiestop in de lagere school, keer op keer een fijn initiatief. Blijkbaar zijn het de zesdejaars die ervoor instaan: er is koffie en chocomelk, ze lopen rond met collectebussen, en vooral: de ouders (of sommige kinderen zelf) hebben van alles gebakken om erbij te eten, met heel veel keus als gevolg.Â Je kiest zelf wat je geeft als bijdrage, het gaat naar Broederlijk Delen.

Zo had ik een koffie en een fantastisch stuk chocoladetaart, en de kinderen elk een chocomelk en zelfs twee knabbels de man, voor een euro ’t stuk. Veel, vonden de ‘verkopertjes’, maar hey, ’t is voor een goed doel, en ze steken er bijzonder veel werk en enthousiasme in.

Lang leve de koffiestop!