Môh, u hier!
Ik zat al een paar dagen verlekkerd naar het mooie weer te kijken. Toen gisteren Merel dan ook afkwam met de boodschap: “Mama, Nathan heeft mijn lievelingsdiadeem in twee gebroken, en nu is hij mijn liefje niet meer!”, was het voor mij hét ideale excuus om met de fiets even tot aan de Hema te rijden. Om een nieuwe diadeem, jawel. Elk excuus is goed :-p Ik kon dan meteen iets kleins eten in de Wok Away of zo.
Enfin, ik rond een uur of een, na een productieve ochtend, dus op de fiets, om via het Gaardenierspad en de gelijknamige brug naar ’t stad te rijden. Toen ik de Zuivelbrug overstak, viel mijn frank dat ons ma ginder met een vriendin in Korenlei Twee had afgesproken, en dat ik evengoed even goeiedag kon gaan zeggen. Ik had voornoemde vriendin al lang niet meer gezien, vandaar. Ik keerde dus letterlijk mijn kerre, en zag toen ons ma prinsheerlijk, maar wel moederziel alleen in de zon op het terras zitten. Môh! Blijkbaar was er een misverstand met de vriendin, en was die dus niet afgekomen. Ons ma was dan maar alleen aan het eten. Ik schoof bij, kon nog net op de valreep ook het dagmenu bestellen, en genoot intens van de onverwachte babbel in de karige lentezon, daar buiten op het terras.
We liepen daarna nog even rond, gingen wel degelijk om de nieuwe diadeem in de Hema (Merel stond letterlijk te springen van contentement toen ze hem kreeg), en toen moest ik alweer naar huis omdat de kinderen gingen thuiskomen. Maar man, wat een onverwacht fijne middag, en wat een heerlijk vakantiegevoel zeg! Dat het maar rap lente wordt, ik zeg het u!
Dia’s
Mijn ouders namen eigenlijk nooit foto’s toen wij klein waren, maar dia’s. Goedkoper dan foto’s, maar wel meer werk, want je moet ze allemaal inkaderen.
En ook: je kan ze niet zomaar even bekijken, je moet al de projector opzetten, een scherm plaatsen, en dan er een heuse show van maken, niet zomaar iets dat je op je eentje doet. Sommige foto’s heb ik dus in jaren niet gezien, en ik kan ook nooit kinderfoto’s van mezelf doorgeven, als daar om een of andere reden om gevraagd wordt.
Tot nu: ik heb een diascanner van een vriendin geleend, en ben ze beetje bij beetje aan het inscannen, doos per doos. Er zitten echt hilarische dingen tussen, maar ook soms gewoon mooie foto’s. In elk geval heb ik intussen dus wel weer foto’s van toen ik klein (of zeventien in Griekenland) was, en da’s eigenlijk best leuk om te zien.
365 – 28 februari 2015 – feestje dus
Feestjes
Eigenlijk had ik mezelf vandaag in twee willen splitsen: er was vanavond namelijk, naast het personeelsfeestje van Wijs, ook een optreden van Patrick Riguelle bij ons op school. Ik hou van de muziek van Brel, en ik was er dus echt graag bij geweest… Ik moet het stellen met een kleine kleine troost: een verslag en een video van het eerste nummer. Bon, beter dan niks, zeker?
In de plaats daarvan zat ik met Bart en nog zo’n 70 anderen in de Art Cube, voor een toch wel zeer fijn feestje. Er was aperitief, er waren verschillende soorten hoofdgerecht (in buffetvorm), en er was een chocoladefontein met ongelofelijk veel keus aan dipdingen: verschillende soorten fruit, cake, soorten marshmallows, brownie… Slotsom: ik heb te veel gegeten :-p
Intussen werd er ook uitgebreid gespeecht en iedereen afzonderlijk bedankt, heb ik met een ganse pak mensen zitten kletsen, en werd er gedanst. Oh, en zelfs de limbo gedaan, al is dat niet meer aan mij besteed.
Tegen half één was Bart duidelijk aan het crashen, en ben ik maar mee naar huis gegaan, want de babysit moest ook nog naar huis gebracht worden. Maar bon, hoe jammer het ook was voor Brel, ik heb me geen moment verveeld.
Wijs: ’t was wijs.
Verjaardagsfeestje
Nee, voor een keertje niet van ̩̩n van de kinderen, maar wel van een fijne vriendin uit Dordrecht. Sabrina werd 53, en had haar vriendinnen uitgenodigd voor een gezellige babbel, ongelofelijk lekkere taart, en fantastich Рwant veel te veel gegeten РIndonesisch eten. En dan zwijgen we nog over de spekkoek, een soortement dessert in allemaal laagjes.
Els kwam vanuit Brugge tot bij mij, en samen reden we anderhalf uur naar Dordrecht. Eigenlijk valt die afstand best mee, al ben je écht wel in het buitenland. Niet alleen is er het totaal ongewone, maar lekkere eten, Els en ik hebben ons ook kriek gelachen met een rare gewoonte. We zaten al met een aantal binnen, toen er nog iemand toekwam. Die deed de ronde van de aanwezigen, en zei dus ook in alle ernst “gefeliciteerd” tegen me. Ik keek even niet-begrijpend terug, vroeg me af wat ik gedaan had dat felicitaties verdiende, maar zei niks. En toen bleek ze bij Els net hetzelfde te doen, en keken wij ietwat verward naar elkaar. Tot de volgende gaste binnenkwam, en precies hetzelfde deed. Blijkbaar ga je op een feestje iedereen feliciteren met de verjaardag (of wat er ook gevierd wordt) van de gastvrouwe. Ik heb dus gelukwensen gekregen omdat ik bevriend ben met Sabrina die verjaarde. Bizar, en eigenlijk bijzonder grappig als je erover nadenkt.
Enfin, het was een bijzonder aangename, fijne middag met veel geklets en nog meer gefret. Bedankt, Sabrina, enne… gefeliciteerd!
Gezellig vakantiedagje
De voormiddag was al helemaal rustig, ik maakte quiche, na het eten verdween Wolf richting zijn maatje, en ging ik Kobe afzetten bij een vriendinnetje om te spelen. Merel en ik maakten er een rustige namiddag van, zij al spelend, ik al verbeterend.
En toen was er rugby, en gingen Merel en ik in het heerlijke weer naar de grote speeltuin van de Blaarmeersen, en picknickten aan het water. Voor de zonsondergang waren we net te laat (de zon gaat onder om 18.06u) maar het avondlicht bleef betoverend mooi.
Op bezoek bij omoe
We waren nog steeds niet gaan nieuwjaren bij mijn grootmoeder in Ursel, dus dat werd zo langzamerhand hoog tijd.
Ik dus de auto volgeladen – iets later dan gepland, want de kinderen waren hier ongelofelijk mooi aan het samenspelen -Â en richting Ursel. Na wat gezoek vonden we oma in de eetzaal, waar ze vrolijk aan het zingen was, en kregen de kinderen onmiddellijk een halve doughnut toegestopt van de verzorgster. Daarop togen we vrolijk naar de cafetaria, en vrolijk is wel het woord, ja ^^
Daar werd er gekletst, respectievelijk cola, warme choco of ice tea gedronken, en door de kinderen eigenlijk onnoemelijk braaf gewezen.
Dik drie kwartier later reden we naar oma – mijn ma – omdat die toch op de weg naar huis ligt, en ik dan een amaryllis die op het punt staat te bloeien, kan meenemen. Ha ja, zij trekken als volleerde gepensioneerden naar Gran Canaria voor een weekje :-p
Daar waren ook Alexander en Marie-Julie, en binnen de drie minuten – ik overdrijf niet – ontaardde het daar al in een immens kussengevecht. Onderstaand filmpje was op een moment dat het ergste eigenlijk al voorbij was, en ze al wat aan het kalmeren/moe worden waren. Het lawaai daarvoor was tien keer erger, geloof me.
Tegen zessen reden we naar huis, want om zeven uur moest ik al in de Blandijn staan, voor een lezing door studiegenoot Yanick Maes over De rerum Natura van Lucretius. Echt wel interessant.
Maar om negen uur, toen ik thuis was, ben ik toch in de zetel geploft. Poeh.
Enfin, ’t was weer een goeie dag!
Alternatieve Valentijn
Bart weet dat ik eigenlijk niet echt een romantische ziel ben, maar dat ik zo mijn kantjes heb. Valentijn hoeft niet echt, maar ergens vind ik het wel fijn als hij het niet vergeet. Een simpel madeliefje of een versje volstaan, eigenlijk. Zelf had ik voor hem een nieuw dekbed gekocht, en kwam dat mooi uit voor Valentijn. Niks speciaals, dus.
Hij had een gelijkaardige toevalstreffer: via de Vrienden van het S.M.A.K. kon hij inschrijven voor een wandeling en diner met de exposerende kunstenaar, en laat dat nu toevallig nog Berlinde De Bruycker zijn. We hadden eind januari haar tentoonstelling al gezien – een heerlijke date met mijn liefste, met exquise lunch in de Mub’Art en aansluitend dus het S.M.A.K., my man knows how to woo his woman – maar dat deerde niet: haar werk is zwaar genoeg om meerdere keren te bekijken. Groot is de tentoonstelling niet, maar ze valt wel zwaar op de maag. Het was fijn om te luisteren naar de kunstenares, om vragen te kunnen stellen, haar motieven en emoties te beluisteren, haar methodes uit te pluizen.
Het diner daarna was iets minder, maar ook wel best te pruimen.
In ieder geval was het een fijne dag, eentje met veel geknuffel.
Van cupcakes en andere exploten
Het was weer woensdag, en dus weer een afwisseling van hectische met zenmomenten. Al waren de hectische vandaag duidelijk in de meerderheid.
Dat kwam voornamelijk omdat er cupcakes moesten gebakken worden. 19 stuks, voor 18 kinderen en één juf. Ha ja, morgen wordt Wolf elf, en dat moet gevierd worden op school. Waar hij de vorige jaren eerder een cake meenam, wilde hij nu weer individuele cakejes, en dus togen Merel en ik aan het werk, terwijl de jongens naar de muziekles waren.
Alleen bleek, toen we wilden beginnen versieren, dat de marsepein keihard en dus onwerkbaar was geworden. Mja. Wij dus naar de Aveve om rolfondant te kopen, en hoewel dat minder lekker is, is het wel zalig om mee te werken. Tegen kwart over vijf waren die voor school versierd, en werd er snel in rugbykleren gesprongen, terwijl ik sandwichen smeerde.
Merel leefde zich uit op de speeltuin tijdens de training, we picknickten andermaal, maar bij het naar huis rijden bleek ze doodop te zijn. Dat ziek zijn van gisteren zal er toch nog wat ingezeten hebben, zeker? Enfin, snelsnel Merel in bed gestopt, en richting kwis gereden. ’t Is dat ik dat graag doe, want anders was ik echt gewoon in de zetel geploft. Serieus.