Van opruimen, opruimen, fietsen, en opruimen.

Omdat ne mens toch niet kan blijven opruimen (eigenlijk wel, maar mentaal hou je het niet vol), gingen we na de middag de fiets op, naar de Lange Velden. Ver wilde ik niet fietsen met Kobe, dat kan hij nog niet, denk ik, en dat park was meer dan voldoende. Maar eigenlijk valt er niet zoveel te beleven, behalve twee kleine speeltuintjes. Die hebben we dan ook maar onveilig gemaakt.

De kinderen hadden daarna niet zoveel zin meer om nog iets anders te doen, en ik ging aan de slag in de tuin: de lavendel en de hibiscusstruiken moesten dringend gesnoeid worden, en dat deed ik dan maar ook. Merels kamer is intussen ook zo goed als klaar, en dan kan ik aan die van Kobe beginnen. Al gaat die dit weekend op scoutsweekend: het zal dus nog voor daarna zijn.

Vakantie, dus. Opruimen, ja!

Gisteren zijn Merel en ik er alvast even tussenuit geknepen, tijdens de training van de jongens. Het was nog stralend weer, en dus speelde ze in het zand, terwijl ik op een bankje mijn boek las. En toen zag ze dat er twee dames aan het oefenen waren voor acrobatische toestanden, en stond ze met grote ogen te kijken. Tot een van hen vroeg of ze het ook even wilde proberen, en dat zag ze volledig zitten ^^

 

Werkdagje

Een goed gevulde dag, eigenlijk, maar eindelijk beter weer!

Het begon met een luie voormiddag, dat geef ik toe. Enfin, boodschappen, Merels kamer verder opruimen, koken, dat soort dingen. Na de middag reden we richting Mariakerke, om even op mijn school langs te gaan. Het Atheneum Mariakerke is volop bezig met Project Duurzaamheid, en er was vandaag een grote werkdag. Collega Jan was zaterdag al wat houten palen en zo komen ophalen, nu ging ik ginder even kijken of we een klein handje konden helpen, en of ik wat foto’s kon maken. De kinderen vulden een ganse hoop potjes met teelaarde, terwijl ik dus foto’s nam. Helaas staan die nog niet op de website van de school, want ik kan om een of andere reden geen foto’s meer uploaden, tot mijn grote frustratie.

IMG_4583

Daarna gingen we om de hoek een laptop voor ons ma bestellen: een basismodel, maar goed genoeg voor wat zij nodig heeft, en dan moet ze niet altijd in die koude bureau beneden gaan kruipen.

De kinderen wilden daarna gewoon terug naar huis, en dus deden we dat, en sleepte ik het grasmachien buiten voor een eerste maaibeurt. Het gras stond lang, wegens niet echt kort de winter ingegaan, en het was dus echt nodig om het af te doen, zeker nu het even wat beter weer wordt, en we dan buiten kunnen. Wolf ging intussen fietsen, en Merel en Kobe verklaarden het zandbakseizoen voor geopend.

IMG_4627

 

Pasen op paasmaandag

Zo voelt het wel, ja. Door de Ronde gingen we gisteren niet naar Ronse, want dan is het echt wikken en wegen wanneer je waar zal kunnen passeren, en zit je eigenlijk hoe dan ook in de file. En omwille van diezelfde Ronde werd Marie-Julie’s verjaardag niet gisteren gevierd, maar wel vandaag. Met andere woorden: dubbel feest vandaag, en een overdosis chocolade.

Om kwart over negen stonden we in Ronse, in Nelly’s favoriete restaurant de Acte, en ze heeft gelijk! Er was een bijzonder uitgebreid ontbijtbuffet, waar ik me vooral te goed heb gedaan aan de wentelteefjes, croissants, verse fruitsla, pannenkoekjes, en zelfs een stukje misérable naar binnen heb geslagen. Om kwart voor tien was er de paaseierenraap: de hele tuin lag vol, maar dan ook echt vol met paaseitjes. Kobe wilde enkel gele en groene, en is met een ganse zak teruggekomen. Wolf en Merel waren samen op jacht gegaan, en hadden ook behoorlijk wat mee ^^

17050763372_d285d77e0e_k IMG_1014

Rond elf uur hielden we nog even halt bij Omaly thuis, en reden daarna door naar Zomergem, voor het volgende feestje. Mijn kleine Marie-Julie werd vijf, en straalde! Delphine had ook weer een zeer uitgebreid buffet voorzien, en daarna nog een kanjer van een taart. Lekker, dat wel, maar ik heb ’s avonds toch echt niet meer gegeten, maar vooral mijn beste volgevreten-python-impressie ten beste gegeven in de zetel.

16867354260_86a0ce5382_k

Mijn fototoestel was ik helaas vergeten, vandaar de armzalige telefoonfotootjes. Tsja. Al is die laatste van Bart eigenlijk wel heel erg mooi.

Pasen

Voor een keertje geen uitgebreide paasdiners, al moet ik toegeven dat Bart heerlijk had gekookt. Maar we hielden het rustig: wat verder werken aan Merels kamer, was ophangen, en dan na de middag richting paastoernooi met de kinderen. We hebben er heerlijk in de zon gezeten, een matchke gezien van onze heren, onze dames en de U16, en dan op ’t gemakske terug naar huis. Ha ja, want ik wilde de finale van de Ronde zien, met een stukje taart erbij, zo hoort dat. En ’s avonds? Gewoon rustig met mijn ventje in de zetel voor de tv gehangen, iets wat eigenlijk ook niet zo vaak meer voorkomt.

In ieder geval: zalige Pasen!

 

IMG_1012

Van ridders, rommel en rugby

Kobe mocht deze morgen naar een hoogst origineel verjaardagsfeestje: uitgebreid ontbijtbuffet, en dan bedoel ik echt wel uitgebreid.

IMG_1006

Ze waren wel met een aantal ridders en prinsessen, en hij had zich prima geamuseerd, vertelde hij.

11133923_10152799962824157_5196498901504949719_n

Ik heb ondertussen de koe bij de horens gevat, en ben Merels kamer beginnen uitmesten. Het kind kan nochtans prima opruimen, maar zag er zich geen beginnen meer aan, omdat het allemaal zo vol stond en alle kasten ook vol zaten. Ik ben dus begonnen met het uitlegen van haar kasten, schuiven, alles eigenlijk. En dan systematisch opruimen, en we gaan zelfs wat meubeltjes verzetten. De bedoeling is dat we alle babyspullen en ongebruikt speelgoed gewoon weggeven. Ik vermoed dat het een pak zal zijn. En daarna is het de beurt aan Kobe en Wolf. Poeh. Ik weet weer wat gedaan deze vakantie. Maar bon, het resultaat zal er hopelijk ook mogen wezen. Oh, en alle weg te geven spulletjes vind je hier.

De avond begon heel rustig, en eigenlijk tegen mijn goesting heb ik me opgepakt en ben naar de rugby vertrokken: daar was ons groot Paastoernooi aan de gang, en ik had me opgegeven om een shift te draaien als manusje-van-alles tussen tien en middernacht. Maar eigenlijk is dat op bardienst in de grote tent uitgedraaid, en ik heb me kostelijk geamuseerd. Het heeft wel wat, aan stevig tempo staan bedienen terwijl je staat te dansen als een gek. Het werkt in elk geval aanstekelijk, heb ik gemerkt. En ik heb er dan nog maar meteen een extra shift bij gedraaid, want ze konden me wel gebruiken, en ik amuseerde me toch. Amai mijn rug!

Maar eigenlijk feitelijk een prima avond gehad!

Den Haag vandaag.

Zeven uur, het blijft vroeg om op een bus te stappen. Maar als je naar Den Haag gaat, heb je niet zo veel keuze, eigenlijk, toch niet als je er nog wat valabele uurtjes wil doorbrengen.

We begonnen aan een frisse, maar gelukkig wel zonnige stadswandeling met oog voor alle mogelijke architecturale en geschiedkundige bezienswaardigheden, en ik had eigenlijk wel een fijne groep mee.

In de namiddag heb ik dan voor het eerst het Eschermuseum bezocht: vorig jaar moest ik twee keer mee op wandeling, deze keer lukte het wel. Ik heb echt een hoop dingen bijgeleerd, zoals domweg het verschil tussen een houtgravure en een houtsnede, of dat je ook afdrukken kunt maken met metaal, en dat soort dingen. Lang leve mijn collega’s van wiskunde en hun deskundige uitleg! In het museum zelf hangen natuurlijk ook wel schitterende dingen…

En toen liepen we naar de bus, passeerden we nog een vleermuisnestkastje, en speelden we spelletjes op de bus. Serieus waar. Vreselijk goed gelachen, trouwens!

Stad in Beeld, dag twee

Deze dag begon zo’n klein beetje minder goed. Ik moest om 9.05 uur in het Sint-Pietersstation zijn. Zonder verkeer is dat tien minuten rijden, dus ik dacht: als ik om half negen aanzet, zal dat wel loslopen. Niet dus. Er bleek een ongeluk gebeurd te zijn op de R4, en het leek me verstandiger om er dus ter hoogte van Mariakerke af te gaan, en dan via de Palinghuizen en de Rooigemlaan naar het station te rijden. Hmpf. Ik was beter blijven aanschuiven dus. Want ik stond op de afrit in de file, aan de Palingshuizen in de file, en dan zat de hele binnenring compleet strop. Maar blijkbaar was ik lang niet de enige: het Rabot was ook compleet afgesloten wegens vallende brokstukken van de Rabottorens, en er waren een zevental leerlingen die het ook niet gingen halen. Mijn collega is toen op de stationschef afgestapt met de vraag of wij in groep ook een trein later konden nemen, en dat kon. Oef! Want ik ben uiteindelijk de binnenring afgereden aan de Drongensesteenweg, om dan de R4 weer op te rijden en zo eindelijk aan het station te geraken. Man man man!

Enfin, we hebben zelfs nóg een trein later genomen, want een van de leerlingen haalde het nog niet.

Bon, Brussel dus. Fotozoektocht. Ik stapte af met mijn leerlingen aan het Noordstation, en de collega’s respectievelijk aan het Zuid of het Centraal. Doorheen de stevige wind stapte ik fluks richting Grote Markt, liet me verrassen door een plotse plensbui, maar eigenlijk genoot ik ervan.

 

Ik zocht de collega’s op, we dronken een koffietje, liepen wat rond, zochten leerlingen, liepen af en toe een winkel binnen, probeerden even langs te gaan bij een kunstproject van vrienden van een van de collega’s, deden zelf van fotozoektocht in een lekker, maar groezelig Thais restaurantje, waaiden intussen een paar keer weg, en moesten ons nog bijna reppen. Wat nergens voor nodig was, want wegens personen op de sporen had onze trein een half uur vertraging. En een tussentijdse trein nemen ging niet, want die van ons was wel degelijk gereserveerd.

Ach ja. Afgezien van de vervoersperikelen, best een fijne dag, en met gelukkig heel weinig regen!

Zalig ontspannen weekendje

Na die hectische weken was ik echt toe aan een ontspannen weekend, en dat is exact wat ik van mijn lieverd gekregen heb.

Vrijdagavond heb ik in de zetel doorgebracht. Puh. Maar eerst had ik nog Wolfs weekendtas bijeengezocht en hem afgegooid aan de scouts.

Zaterdag was ik wel weer vroeg op om Kobe om half negen in de muziekles te krijgen, maar daarna heb ik lekker zitten rondprutsen op mijn PC en zo. Bart deed intussen de boodschappen en kookte, en ik mocht gewoon mijn voetjes onder tafel schuiven. De namiddag was niet veel anders, Bart verdween zelfs een half uurtje met beide kinderen, en ik nam er zowaar een boek bij! Toegegeven, een Vlaamse thriller van Deflo, geen literatuur, maar toch: een boek!
En tegen vijf uur had ik een nog veel vermeteler idee: een bad! Ik heb heerlijk genoten met dat boekje in mijn bad, zonder kinderen aan mijn oren, met wat kaarsjes, en complete stilte. Heerlijk gewoon!

IMG_4431

Ik was intussen zelfs zodanig opgekikkerd dat ik zelfs nog naar Ranst ben gereden, naar een verjaardagsfeestje. Ik was eerst nog aan het twijfelen, maar ik ben echt blij dat ik gegaan ben: twee mensen uit een ver verleden opnieuw ontmoet, en heerlijk gekletst!

Alles bij elkaar – ook het nieuwe uur – maakte dat ik pas tegen vier uur in bed lag. Maar mijn allerliefste was op tijd opgestaan om Kobe naar de scouts te sturen om half tien (ik had de kleren, bijzonder voorziend, al klaargelegd) en ik heb warempel geslapen tot twaalf uur! Gewoon zalig zeg!

Opnieuw mocht ik mijn voetjes gewoon onder tafel schuiven, en ook deze namiddag werd rustig doorgebracht, al bloggend en prutsend, de was tackelend naarmate een van de kinderen thuiskwam, kijkend naar Gent-Wevelgem, en zowaar mijn boek uitlezend.

Ik zeg het u, iedereen zou een Bart moeten hebben, maar die van mij kunt ge niet krijgen. Oh nee. Die is van mij!

Senbazuru

Een watte? De kans dat u het bovenstaande woord kent, is vrij klein, ik weet het.

Een senbazuru is een Japanse krans van duizend kraanvogels, kleine origami vogeltjes in alle kleuren. De vogels worden met een draadje aan elkaar verbonden, meestal in 25 slingers van 40 vogeltjes. Ze symboliseren vrede, of vragen een persoonlijke wens zoals de gezondheid van een dierbare. Volgens de traditie moeten de vogeltjes door één persoon gevouwen worden, binnen het jaar. Andere verhalen zeggen dan weer dat de krachtigste symboliek vereist dat de vouwer het huis niet verlaat voor ze alle 1000 gevouwen zijn. Mja…

Ik ben er meer dan 20 jaar geleden mee begonnen. Toen was er in de Zwartezustersstraat een winkel, Nippon, die zich specialiseerde in Japanse producten. Ik kocht er als student een pakketje van 1000 origamiblaadjes om er een senbazuru mee te vouwen. Ik ben destijds aan ongeveer 600 stuks geraakt, daarna is hij ergens in een schuif beland, en telkens ook mee verhuisd.

Kobe is zich onlangs beginnen interesseren in origami, en Bart had hem verteld dat wij dat vroeger ook deden, en dat ik nog ergens een boekje had. Vrijdag heb ik hem het boekje gegeven, en gisteren heb ik hem het principe van de senbazuru uitgelegd. We zijn samen de doos met gevouwen vogeltjes van zolder gaan halen, en intussen heb ik ook het pakketje ongevouwen blaadjes gevonden.

IMG_4426

IMG_4427

Samen zijn we opnieuw kraanvogels aan het vouwen, en hij is eraan bezig met een stevige determinatie.

“Voor oma, mama.”

“Ja, lieverd, voor oma.”

We vouwen. Want meer kunnen we niet doen.

Bekaertdraad

Het is toch een begrip op zich, Bekaertdraad.

Ik had mezelf een rustig weekendje beloofd, en dat werd het ook wel. Wolf was de hele dag naar de scouts, en ook Kobe was in de namiddag weg. Bleven over: Merel, Bart en ik. Bart zat te lezen, Merel was aan het spelen, en ik heb eigenlijk vooral gesuft. Maar toen vond ik het welletjes, en trok ik met Merel de tuin in. Het gat in de haag waar vroeger ons tuinpad naar onze oude voordeur was (twee voordeuren geleden, bedoel ik dan) werkte al lang op mijn systeem. Want af en toe wrong iemand zich daar toch nog door de struiken heen, in het bizarre idee dat dat venster op het einde van dat half gebarricadeerde pad toch wel een voordeur was. Ha ja, want er staat nog steeds een brievenbus met het oude nummer: er komt nog steeds behoorlijk wat post toe op het oude adres, vandaar.

Maar bon, vandaag heb ik daar een stokje, enfin, een draadje voor gestoken. Ik had nog restjes draad in het tuinhuis staan, perfect om dat gat te dichten, mijn handen vol schrammen te zetten (van de haag) en mijn nagels om zeep te helpen. Oh, en de poes compleet de kluts te doen kwijt geraken en helemaal gefrustreerd te krijgen… Aan de andere kant: hij zal daar nu niet meer de straat oversteken, zoals Radagast deed op die fatale avond… Maar wel blij met het geleverde werk!

IMG_4372