Geplaatst op

Henry Van De Velde Design Awards

Bart vroeg me een tijd geleden of ik zin had om mee te gaan naar Brussel, naar de Henry Van De Velde Design Awards. Dat wordt immers georganiseerd door Flanders DC, en daar zit hij in de Raad van Bestuur van.
Ik zei absoluut niet nee: ik heb het wel voor design en volg dat zo’n beetje, al hebben we er eigenlijk zo goed als niks van in huis. Iets over vijf reden we dus richting Brussel, om iets over zes gewoon vlak voor de Bozar te kunnen parkeren. Er was een uitgebreide en blijkbaar vrij exclusieve pre-happening, een walking dinner voor alle laureaten en vroegere prijswinnaars. Een redelijk heterogeen en eclect publiek, geloof me, met een hoog m’as-tu-vu gehalte.

We raakten quasi onmiddellijk aan de praat met Joannes Vandermeulen van Namahn, een zeer beminnelijk en nieuwsgierig man, aangenaam gezelschap. En intussen werd er gegeten, en vooral genoten van het dessertenbuffet.

En toen waren er de awards. Kurt Van Eeghem ligt me nog altijd niet, maar die man beheerst wel zijn metier als presentator, hij doet het eigenlijk zelfs bijzonder makkelijk lijken. En de winnende ontwerpen, wel, sommige dingen zijn echt knap en andere… De gustibus et coloribus, zeker?

Voor de eindreceptie zijn we niet meer gebleven: Bart was aan het crashen en wilde zeer graag naar huis. Maar het was wel eens een belevenis, ja.

Geplaatst op

Katapult volgens Leonardo Da Vinci

Een hele tijd geleden zat Lorre met iets in de knoop qua werk, en Bart had hem toen goed kunnen helpen. Als bedanking had Lorre dan een cadeautje laten afleveren op kantoor met het bericht “Thanks for helping catapult the message across”: een zelfbouwpakket voor een heuse houten katapult zoals Leonardo Da Vinci die ontworpen had.

Sindsdien stond die doos al een hele tijd op mijn bureau stof te vangen. Zaterdag verveelde Kobe zich, en stak ik hem die doos in handen. Ik moest het blijkbaar geen twee keer zeggen: meteen ging hij aan het werk, geassisteerd door zijn bevallige zusje die tussendoor gewoon zat te lezen.

Er werd gepuzzeld, in elkaar gestoken, gelijmd, en vooral ook gewacht tot de lijm droog was. En toen werd er stevig geschoten. Dat ding werkt nogal!

Bedankt, Lorre!

Geplaatst op

Zomergemse caches

Tegen elf uur deze ochtend ging ik ons pa ophalen in Zomergem, zodat die hier kon komen eten. Als tegenprestatie sorteerde hij, zoals elke week, de kousen. Een prima deal, wat mij betreft!

Rond een uur of vier bracht ik hem terug – het is maar een kwartiertje rijden – en ging ik nog geocachen in Zomergem. Ik had nood aan uitwaaien, frisse lucht, een beetje beweging, en viel gelukkig net tussen de regenbuien in.

Het werden het Slockstraatje, de Rijversdreef, de kerk van Ronsele en de Eikendreef. En toen was het echt wel te veel aan het schemeren en begon het nog stevig te regenen ook om de bonus te vinden. Tsja.

Maar ik was wel netjes uitgewaaid en helemaal vrolijk.

Geplaatst op

Nieuwjaarsfeestje van Wijs, mét bloemen

Zoals elk jaar is er het nieuwjaarsfeest van Wijs: een fijne locatie, eten in overvloed – de laatste jaren vaak foodtruckprincipe – een goeie DJ, en om 19.00 uur speech van Bart en aansluitend een aantal ‘awards’ uitgereikt door de mensen zelf. Dikke fun, elke keer weer.

Vorig jaar was ik er niet bij, wegens te moe en te ziek, maar deze keer dus wel, in de gebouwen van Watt. Bart had – zoals altijd – een zeer drukke week, en dus ging ik wel twee boeketten bloemen halen. We hebben een prima bloemist hier op Wondelgem, da’s een gemak. Tegen half vijf had ik dus twee grote rood-witte – kwestie van in de Wijs-stijl te blijven – boeketten in huis. Toen ik om vijf uur Kobe ging afzetten op de muziekles, belde Bart me: of ik al om die bloemen was geweest? Euh, ja? Dju, want hij moest nog een derde boeket hebben. Bon, ik dan maar gebeld naar de bloemist dat ik nog zo’n derde boeket moest hebben, en of ze het klaar konden leggen. Helemaal in orde, boeket drie ook klaar.
Bart kwam tegen zessen thuis, kleedde zich om, nam bloemen en flessen champagne die hij zelf voorzien had, mee, en spoedde zich naar Watt. Ikzelf kleedde me ook rustig om, en was er netjes tegen zeven uur, zodat ik de speech nog kon meemaken.
Al een chance, want Bart deelde champagne uit aan zijn managementsteam en meest gewaardeerde medewerkers, deelde bloemen uit aan de vrouwelijke leden, en… aan mij. Jawel. Hij vermeldde er trouwens ook nog bij dat ik ze zelf gaan halen was, die bloemen, met algemeen gelach tot gevolg.

Tsja. Ik vond het ontzettend lief, en heb nu dus een mega boeket in roodwitte kleuren staan. Ik vind het helemaal niet erg!

En het feestje? Goh, op vrijdag is dat geen optie, eigenlijk, ruggewijs, en dus waren we beiden om elf uur thuis, lagen in de zetel onder een dekentje, en keken naar een True Detective. En dat, dat was meer dan wijs genoeg.

Geplaatst op

Lectuur: “The Gentlemen Bastards (Locke Lamora)” van Scott Lynch

Ik moet het toegeven, het is bijzonder lang geleden dat ik nog in zó’n immense leesrush heb gezeten. Ik ben The Lies of Locke Lamora van Scott Lynch beginnen lezen, en ik kon het boek niet meer wegleggen, zo ongelofelijk meeslepend.

Het is fantasy van de bovenste plank over gentlemen thieves in een imaginaire wereld (met een zweem van magie en veel alchemie). Denk Ocean’s Eleven (plot) meets Casanova, een setting in een soort zestiende-eeuws Venetië, met veel degengezwaai en wapperende capes.
Ik was metéén verkocht, en heb boek 1 uitgelezen op een paar dagen. Jawel, het was zo erg dat ik op zaterdagavond tot drie uur heb liggen lezen in mijn bed, en dat ik ook overdag hier in de zetel zat te lezen, iets waar ik anders geen tijd voor vrijmaak. Ik heb er dan maar meteen boek twee achter geplakt, over diezelfde dieven, maar dan grotendeels in een piratenwereld. Denk de vaart en de snedigheid van de Pirates of the Caribbean erbij.

Boek drie miste  die vaart dan weer een beetje, omdat er meer nadruk werd gelegd op een liefdesintrige, maar het bleef steengoed, vond ik.

Resultaat: ik heb iets meer dan 20.000 bladzijden op tien dagen gelezen, en nu moet ik een beetje bekomen van die rush. Een boekenblues, als het ware. Er zit al jaren een vierde boek aan te komen, en ik hoop maar dat het er snel komt. Zàlige lectuur, echt waar.

Geplaatst op

Lectuur: “A Tale of Two Cities” van Charles Dickens

Zoals ik hier een aantal dagen geleden zei, doe ik een poging om qua lectuur netjes af te wisselen: gewoon boek – scifiboek(enreeks) – klassieker – fantasy boek(enreeks).
Ik had de Ilium/Olympos van Dan Simmons gelezen (scifi), was naar ‘De Avonden’ van Reve gegaan (klassieker) en dan meteen naar ‘A Tale of Two Cities’ van Dickens (klassieker).

Ik weet niet waarom, maar ik lees dus echt graag Dickens. Ik heb het zowel voor zijn schrijfstijl als zijn vertelstijl, en ik hou van kostuumdinges, of het nu film, reeks of boeken zijn.

En dit boek, tsja, het wordt met recht en reden als een klassieker beschouwd. Een pracht van een liefdesintrige speelt zich af met de Franse revolutie als achtergrond, maar situeert zich zowel in Parijs als in Londen. En het leuke is: bij Dickens weet je écht niet hoe het zal aflopen, want hij geeft eigenlijk niet echt om happy endings. Nee, da’s niet waar: het eindigt altijd wel ergens positief, maar het kan best zijn dat het hoofdpersonage de dood vindt, en dat de rest daardoor gelouterd wordt. Ook positief te noemen dus, maar niet Hollywoodiaans.

De sfeer is grimmig, zoals in de meeste van zijn boeken: de Franse revolutie met al zijn paranoia, wreedheden, terechtstellingen en extreme armoede wordt niet bepaald verbloemd. Je krijgt er echt de rauwheid van die tijd onder ogen, en het kan geen pretje geweest zijn, tenzij je van (rijke) adel was. En dan liefst niet in 1789 in Parijs zelf, want dan was je ook de klos.

Het boek was er op een paar dagen door, en dat zegt genoeg. Dickens, ja, het is een wereld op zich, maar eentje waarin ik graag vertoef.

Geplaatst op

Bloemen…

Ik dacht, ik spring even binnen bij bloemen Marleentje hier op Wondelgem: ik wilde tulpen, kwestie van toch iets van lentegevoel te krijgen.
En jawel, mooie rozepaarse tulpjes van 4 euro stonden naar me te lachen. En toen zag ik, bij het buitengaan van de snijbloemenafdeling, prachtige dikke paarse rozen staan, 5 euro voor tien. De combinatie van de twee was prachtig, en dus nam ik voor 9 euro een pracht van een boeketje mee waar ik meteen goed gezind van werd. Zeg nu zelf…

Stom he, maar er zijn weinig dingen waar ik zo van kan genieten als van bloemen…

Geplaatst op

tToneel “Here we are now”

Schooltoneel, het blijft iets aparts. Het heeft zo een air van amateurisme en geklungel, en ook al weet ik intussen beter, dat etiket blijft ook in mijn hoofd daarop plakken. En dus ben ik elke keer weer zeer aangenaam verrast door dat van onze school. Ik weet niet hoe die mensen dat doen, met 59 pubers, maar het wordt telkens weer een coherent geheel met consistent niveau. Echt, chapeau maat.

Ik schreef daar vorig jaar ook al zo over, zo herinner ik me. Toen was het stuk ook echt goed, net zoals deze keer.

Ze speelden het in totaal vijf keer: vier keer een uitverkochte voorstelling voor 200 betalende bezoekers, en ̩̩n keer, op woensdagvoormiddag, een schoolvoorstelling voor de zesdestudiejaartjes van de omliggende scholen. Kwestie van onze school eens op een andere manier voor te stellen, quoi. Wat ik heel leuk vond, is dat voor het eerst ook de school van de kinderen, Mariavreugde, kwam kijken. Vorig jaar was me opgevallen dat ze in het zesde studiejaar bij een tiental verschillende scholen op bezoek gaan om de school en het aanbod te leren kennen, maar dat onze school, toch een van de dichtstbijzijnde, niet aan bod kwam. Toen ik daarnaar vroeg bij de directie, kreeg ik het antwoord dat het zeker niet aan de zuil lag Рkatholiek versus GO Рmaar dat zij enkel kwamen op uitnodiging. Waarop zij dus prompt werden uitgenodigd en meteen ook kwamen, met heel veel positieve commentaren van Kobes vroegere klasgenootjes. Dik in orde!

En het stuk zelf? Wel, daar heb ik zoals elk jaar het programmaboekje voor gemaakt, en meteen ook de bespreking. Die kan u hier lezen op de schoolwebsite. Waar anders?