Geplaatst op

Fietstochtje

Vrijdag, na al het geschilder, viel mijn euro dat ik nog geen brood in huis had. Ik ging er bakken en was het compleet vergeten. Tsja.

Geen nood, zei Bart, en hij reed prompt om frietjes in Evergem. Alleen… was hij blijkbaar de frietjes vergeten te bestellen, en hebben we dat pas gezien toen ik thuis de pakjes opendeed. Goh ja, de jongens hadden elk een hamburger – in Kobes geval een gigantisch grote – en er was meer dan genoeg vlees en aanverwanten. Niet meteen de meest gezonde maaltijd, maar alla.

Toen werd duidelijk hoe mensen verschillend reageren als we te veel gegeten hebben. Kobe rolde zich in de hangmat, en Merel en ik fietsten samen langs het fietspad van de Lange Velden tot in Mariakerke bij Marleen, want die had me gisteren bij de boodschappen haar identiteitskaart meegegeven om een paar kopietjes te nemen. En die moest teruggebracht worden, een ritje van in totaal 7.5 kilometer, het langste dat Merel in totaal ooit al gefietst heeft. En ze deed het schitterend!

Het was dan ook stralend fietsweer, en ook al fietst ze niet snel, ze fietst goed en voorzichtig, die dochter van me. En graag ook, precies.

We gaan dat meer doen.

Geplaatst op

Restaurant

We missen het wel, samen op restaurant gaan. Voor Bart en mij zijn dat onze bijpraatmomentjes. Niet dat we daar thuis eigenlijk geen tijd voor hebben, het is dat we daar in onze dagelijkse routines zitten en daar eigenlijk geen tijd voor maken.

Maar bon, plots zag ik op zaterdagavond een date night verschijnen in mijn agenda. Bart deed er geheimzinnig over en speelde onder één hoedje met zijn dochter. Die zit momenteel helemaal in het restaurantwezen: ze heeft haar restaurantje naast de game room volledig in orde gezet en voorziet ons daar van (meestal nep, maar soms ook echt) voedsel. Zoals een ontbijtje met pannenkoeken, fruit, donut en koffie, en daarna een verse muntthee.

Tegen ’s avonds werd ik gesommeerd me op te kleden, en toen ik beneden kwam, stond de tafel van ons restaurant piekfijn gedekt. Bart was om het eten, blijkbaar in de bistro van Oak, zijnde Door73. Ook onze bediening was top, overigens.

Het eten vond ik overigens duur voor wat het was, maar bon, die mensen moeten ook proberen overleven, en het was echt wel lekker.

Bart heeft de avond samengevat in een heel mooi filmpje:

@netlashDie keer dat we voor datenight op restaurant gingen tijdens lockdown. ##blijfinuwkot ##restaurant ##date ##door73

♬ Make You Mine – PUBLIC

Geplaatst op

Tik Tok

Mocht u het nog niet kennen: Tik Tok is een app voor de smartphone waar je korte filmpjes van zo’n 13 seconden kan posten, waar je commentaar kan op zetten en zelf de muziek bij bepalen. De meeste filmpjes zijn dan ook dansjes, en sommige TikTokkers hebben miljoenen fans, zoals ene Charlie.

Hier in Vlaanderen zijn er ook een paar Tik Tok famous, en mijn allerliefste heeft ook die aspiratie. Uit professionele interesse had hij zich al van in het begin op de app gestort, en nu is het een hobby als een ander, wat leidt tot de meest vreemde situaties in huis. En de meest hilarische filmpjes ook, ja. Je moet zelf maar eens gaan kijken op zijn account, liefst via de app natuurlijk, en dan liken. Ja, hij is goed geschift, die van mij. Zijn meest populaire filmpje heeft al meer dan 700.000 views, en ik draaf er dus zelf ook af en toe in op.

Neem nu dit prachtige filmpje van Bart en Merel die samen haar boeken ophalen op school.

@netlashTerug naar school – voor het pre-teaching pakket. ##merel ##school ##dadlife

Of een van zijn populairdere filmpjes, met mij erbij.

@netlashHelemaal klaar om in mijn kot te blijven! ##lockdown

♬ original sound – netlash

Geplaatst op

LARPgevoel

Zalig weer, en dus zitten we vrij veel buiten. Allez ja, als er geen huiswerk moet gemaakt worden of gegamed wordt natuurlijk.

Maar de boom blijft populair om in te kruipen, om ter hoogst zelfs. Ik hou mijn hart vast. Best dat zo’n krulwilg van die stevige, buigzame takken heeft…

We eten ook zo veel mogelijk buiten, kwestie van iedereen toch een beetje van vitamine D te voorzien.

En deze avond, wel, we hadden zó veel dode takjes van die krulwilg – ha ja, als je er voortdurend in rondkruipt, vallen die er uit natuurlijk – dat de jongens de vuurschaal hebben uitgehaald en we marshmallows hebben geroosterd.

We missen de LARPs, maar dit gaf toch ook wel een goed gevoel. En doorrookte kleren, dat ook.

Vooralsnog hebben we nog bezigheid in deze quarantaine…

Geplaatst op

Een nieuwe week, een nieuwe reeks online lessen

Omdat ik merk dat les geven toch veel effectiever is dan taken geven, en dat leerlingen ook veel liever les hebben dan taken, geef ik dus intussen driekwart van mijn lesuren ook gewoon online les.

Zo heb ik deze voormiddag twee uur antieke filosofie gegeven in het zesde: wat is filosofie, welke deelgebieden, hoe definieer je het… Machtig leuk om doen, maar o zo moeilijk online als je enkel eenrichtingsverkeer hebt, en geen lichaamstaal ziet, of enkel antwoorden via chat. Gelukkig kwamen de antwoorden wel, en ook de reacties zoals ‘Allez mevrouw, ge maakt mij paranoïde!” of “Dat is dus gewoon een mega mindfuck, of wa?”

Ik mis het lesgeven enorm, ik wou echt dat ik ze gewoon voor me had in een lokaal, maar dit is eigenlijk een mooi compromis. En het fantastische is: 100% aanwezigheid. Oké, twee pipo’s waren wat te laat, maar dat is net zoals in het echte leven. Maar ik kan me dus volop smijten, ik hoef deze leerstof eigenlijk niet eens meer te herhalen zodra er weer “echte” les komt. Uiteraard ga ik het dan nog snel even overlopen, maar meer dan dat hoeft niet. Zalig.

En in de namiddag had ik dan de tweedes, waaronder Kobe. 65 minuten grammatica geven online aan 24 dertienjarigen: het is verdekke lastiger dan in het echt! Ik was pompaf, vreemd genoeg! Maar ze kennen nu wel de indicatief perfectum passief en het PPP. Ugh. En ook hier: 100% aanwezigheid! Zalig gewoon! Dit ga ik zeker nog even in de klas hernemen, maar op zich is het gezien.

Goh, ik heb al vaak jobaanbiedingen gehad in andere sectoren. Er wordt me zelfs regelmatig de vraag gesteld of ik geen zin heb om directeur te worden, want er is een tekort. Maar los van alle andere bezwaren is dit toch de grootste: ik zou het óngelofelijk missen om les te geven, dus nee. Ik schreef het eerder al: ikigai. Ik mag mijn pollekes kussen.

Geplaatst op

Coronaquizzen

Uiteraard ligt nu ook het quizseizoen stil: ’t is niet alsof we met 200 man samen in een zaal gaan zitten.

Maar…

Ook hier heeft de digitalisering zich doorgezet ^^ Ik heb nu al twee online quizzen gespeeld op deftig niveau, met mijn vaste quizploeg. De ene werd georganiseerd door de mensen van het quizarchief en zat machtig goed in elkaar. Edward was de kapitein en gaf de antwoorden door, de rest van ons stond in verbinding met elkaar via Zoom of Hangouts of Meet of zoiets en kon overleggen, terwijl we allemaal de vragen zagen. En dat waren er wel wat, ja. Knap gedaan!

De andere online quiz was met twee uur vooraf opgenomen vragen, een heus filmpje op youtube dus, waaraan een google form was verbonden die ook maar door één iemand per team kon doorgestuurd worden. Ook hier een fijne formule dus.

Het enige nadeel is dat je hier gigantisch kan zeuren natuurlijk en alles opzoeken, maar ze rekenen op de fair play van de spelers. Al ben ik zeker dat er mensen zullen gespiekt hebben. Tsja.

Ik heb er in elk geval al twee zeer fijne avonden op zitten en kijk al uit naar volgende week vrijdag, 1 mei, voor een volgende editie.

Dik in orde!

Geplaatst op

De boom in!

Eerlijk? Ik heb het al vaak gedacht maar nog nooit gezegd tegen de kinderen, dat ze de boom in konden. Het duurt lang, die quarantaine, en dan hebben wij, met ons grote huis en fijne tuin, nog totaal geen reden van klagen.

Maar vandaag konden ze ook echt de boom in. Letterlijk. Want vandaag heeft Wolf een soortement touwladder opgehangen in onze krulwilg, wat ervoor zorgde dat ze meteen alle drie de boom in zaten. Eerst Merel, met behulp van haar oudste broer, en daarna beide jongens. En niet zomaar één keer, nee, na het eten kropen ze nog allemaal eens de boom in. En tussendoor ook nog wel een keertje.