Nieuw

Ne mens zou een nieuwjaarswens verwachten vandaag, maar bon, da’s ook zo… voorspelbaar, nee? Ge moet maar denken dat ge het gehad hebt :-p

En mijn voornemens voor 2009? Eigenlijk weinig concreets, behalve dan meer zorg dragen voor dat lijf van mij. Het begint alsmaar meer te mankeren, en ik ben nog geeneens veertig.

Ik ben eigenlijk al goed begonnen: ik heb het nieuwe jaar ingezet met een nieuw hoofdkussen. Het oude was versleten en bezorgde me soms een stijve nek, en nu heb ik dus een nieuw exemplaar, waar ik heerlijk op heb geslapen. Het is een tweeledig ding van Ikea: een stevig voorgevormd binnenkussen, met daarrond een laagje dons šŸ™‚ Warm, comfortabel, en ergonomisch.

Nu de rest nog :-p

Rust

Kijk, ik zie mijn jongens doodgraag, maar ik geniet ervan als ze het huis uit zijn!

Ik weet wel, ik heb elke week de woensdagvoormiddag voor mezelf, maar dan heb ik ze wel al aangekleed, ontbijt gegeven, en heeft Bart ze naar school gebracht. En dan moet ik schoolwerk doen en administratie en andere vervelende toestanden.

Momenteel zitten ze elk bij een van de grootouderparen, en dat betekent dat ik deze morgen bijzonder lang heb geslapen, en daarna in alle rust in een muisstil huis ben opgestaan. Heerlijk gewoon. Ook de gedachte alleen al dat ik ze straks niet moet halen, naar wilde en onzinnige verhalen moet luisteren, met ze moet spelen, potloden opruimen, tuutjes zoeken, luiers verversen, neusjes afvegen, tussenkomen bij ruzie (jawel, Kobe is amper 17 maanden maar kan al behoorlijk ruzie maken met zijn broer), boterhammetjes moet smeren, omgestote bekers melk moet opvegen, pyama’s aandoen, tanden poetsen… geeft me een gevoel van rust. Let wel, als hij thuis is, doet Bart daar de helft van, maar dan nog.

Gewoon even twee daagjes zonder kinderen, dat kan deugd doen. Ook al ga ik nu twee rommelkamers opruimen, kleertjes sorteren, plafondlampen ophangen en wat dies meer zij.

Ik denk dat ze dit vakantie noemen. En ben ik nu een slechte moeder? Nee hoor, gewoon een realistische šŸ™‚

Handig…

Handig zijn, dat moet toch gemakkelijk zijn!

Wil ik daarnet mijn was ophangen (ondanks de vrieskou droogt het echt wel goed), struikel ik bij het ophangen over mijn versgewassen tafelkleed, recht met tafelkleed en al in een hondendrol.

Kan ik opnieuw beginnen, en hopen dat ik het proper krijg :-p

Argh, handig zijn is toch een ‘dingen’!

Voet – the sequel.

Bon, mijn voet doet het dus nog steeds niet goed. Mijn orthopedist (Wouter) vond de vorige keer van wel (“Ge weet gij niet meer zeker hoe gij er in ’t begin aan toe waart? Ge loopt niet meer op krukken en al!”) maar zelf was ik niet overtuigd. Hij had me dus nog een maand extra kine voorgeschreven, ik mocht de spuiten laten voor wat ze waren, en hij raadde me MBT’s aan.

MBT’s zijn een speciale soort schoenen met extra dikke, hoogtechnologische zolen. Enfin, lees het zelf maar op hun site. Ze zien er een beetje bizar uit (“Woah mevrouw, gij hebt gewoon buffalo’s aan of wa!”) en ze zijn vooral pokkeduur (230 euro voor een paar). Ik dus twee weken geleden naar hun winkel in de Limburgstraat, met mijn speciale laars aan, die dingen gaan passen. Ze zaten wonderwel goed, eigenlijk. Zo goed, dat ik me er vandaag een paar ben gaan kopen. Waarom heb ik ze dan niet meteen gekocht? Wel, juist omdat ze zo prijzig zijn, mag je ze een week uitproberen, ze hebben verschillende probeerparen.

Ik heb ze de volgende dag aangedaan, en ik heb geen andere schoenen meer aangehad. Ja, mijn voet doet nog steeds pijn, maar het zijn tenminste ‘gewone’ schoenen. Het probeerpaar was een grijze sportschoen, nu heb ik gewone klassieke zwart lederen schoenen, die niet echt meer opvallen. Gelukkig maar.

Gisteren ben ik dus terug naar Wouter geweest. Ik kreeg zijn fiat over de schoenen, maar verder was hij deze keer niet echt tevreden, omdat er geen enkele progressie meer was.
Ik had nog drie keuzes:

– ofwel inspuitingen waarvan het effect onzeker was, en waardoor ik zeker de laars weer moest dragen

– ofwel een operatie om het ontstoken weefsel weg te halen

– ofwel een shockwave-therapie. De ontstoken zone wordt dan aangepakt met hoogenergetische akoestische impulsen, zeer vergelijkbaar met een niersteenverbrijzelaar. Een echte verdoving wordt niet gegeven: de voet wordt eerst een half uur intens afgekoeld, dan een viertal minuten ‘beschoten’, en dan nog een kwartier verder afgekoeld.
Fijn. Wouters raad: gewoon zen blijven, dan lukt dat wel.

Enfin, uit de uitleg had u al begrepen dat het dat laatste is geworden, en wel morgen, tussen klassenraden en oudercontact door. Ik ben benieuwd. EĆ©n behandeling zal wellicht niet volstaan, een tweede zal nodig zijn. Goh, ik hoop echt dat het effect heeft, want het hangt mijn voeten uit. Pun initially not intended.

Kerstconcert

Naar aloude gewoonte zingt Furiant, mijn geliefde koor waarin ondergetekende meezingt als tenor (jawel), opnieuw een kerstconcert, en wel deze zaterdag om 20.00u in de Sint-Pauluskerk aan het Gentse Sint-Pietersstation.
Het programma is de moeite waard: prachtige liederen, waaronder bv. O Nata Lux en O Magnum Mysterium van Lauridsen, O Nata Lux van Tallis, een aantal Oudengelse kerstliederen, enzovoort. U krijgt er meteen ook het gelauwerde kinderkoor Furiakanti bovenop (publieksprijs Koor van het Jaar op Klara).

Het is de moeite, geloof me.

Wil je komen, dan kan je altijd kaarten krijgen bij mij, of ze via email of telefoon meteen bestellen.

kerstconcert.jpg

Lijstje

Onderstaand lijstje heb ik schaamteloos gepikt van Tales from the Crib. Gewoon omdat het me ergens wel intrigeerde. Als je net 37 bent geworden, begin je al eens stil te staan bij dit soort dingen. Enfin, here goes.

Vet is al gedaan, niet vet niet.

1. Started your own blog (Tsja, je leest het er nu op. Ik had wel al veel eerder en account op Livejournal, wat eigenlijk ook een blog is, en wel sinds 2001)
2. Slept under the stars (op kamp, ooit op het dak van de keuken van Barts kot, en ooit in de tuin van ons eerste appartement)
3. Played in a band (yup, viool zelfs)
4. Visited Hawaii
5. Watched a meteor shower
6. Given more than you can afford to charity (ik geef geregeld, maar echt niet dat ik het niet kan missen)
7. Been to Disneyland (ooit, als leerkracht met school. Niet mijn ding)
8. Climbed a mountain (ooit als kind met mijn ouders, maar of dat telt, hmm)
9. Held a praying mantis
10. Sang a solo
11. Bungee jumped
12. Visited Paris (ik ken er zelfs redelijk goed mijn weg, heb er zowel met de auto als de moto rondgereden)
13. Watched a lightning storm at sea (goed zot!)
14. Taught yourself an art from scratch (al mijn DIY gedoe is misschien geen kunst, maar ik ben er toch trots op)
15. Adopted a child
16. Had food poisoning
17. Walked to the top of the Statue of Liberty (geen zin om in de blakke zon twee uur te staan wachten, nee dank u)
18. Grown your own vegetables (bijna de moeite niet waard, maar het waren toch eetbare wortels)
19. Seen the Mona Lisa in France (al een paar keer)
20. Slept on an overnight train (toen ik 16 was en terugkeerde uit Frankrijk van bij een vriendin)
21. Had a pillow fight (mwoehahaa!)
22. Hitch hiked
23. Taken a sick day when you’re not ill (Ć©Ć©n keer, trouw van een vriend)
24. Built a snow fort (helaas nooit genoeg sneeuw)
25. Held a lamb
26. Gone skinny dipping
27. Run a Marathon (hallo!)
28. Ridden in a gondola in Venice (ja, in groep tijdens de schoolreis in het zesde)
29. Seen a total eclipse
30. Watched a sunrise or sunset
31. Hit a home run (nog nooit gebaseballd, wel competitierugby gespeeld)
32. Been on a cruise (de Nijl, alweer met school, maar wel als leerkracht)
33. Seen Niagara Falls in person
34. Visited the birthplace of your ancestors
35. Seen an Amish community
36. Taught yourself a new language (ik probeer wat Turks te leren)
37. Had enough money to be truly satisfied
38. Seen the Leaning Tower of Pisa in person
39. Gone rock climbing (wel indoor klimmuren)
40. Seen Michelangelos David
41. Sung karaoke
42. Seen Old Faithful geyser erupt
43. Bought a stranger a meal at a restaurant
44. Visited Africa (als Egypte telt tenminste)
45. Walked on a beach by moonlight
46. Been transported in an ambulance (helaas al een paar keer)
47. Had your portrait painted
48. Gone deep sea fishing
49. Seen the Sistine Chapel in person
50. Been to the top of the Eiffel Tower in Paris (verschillende keren aan de voet gestaan, maar de top is me te duur en veel te lang wachten)
51. Gone scuba diving or snorkeling (gesnorkeld in Griekenland, ja)
52. Kissed in the rain
53. Played in the mud (als kind hoe meer hoe liever)
54. Gone to a drive-in theater
55. Been in a movie
56. Visited the Great Wall of China
57. Started a business
58. Taken a martial arts class (acht jaar lang zelfs)
59. Visited Russia
60. Served at a soup kitchen
61. Sold Girl Scout Cookies (tellen wafels voor de KSA ook?)
62. Gone whale watching
63. Got flowers for no reason
64. Donated blood, platelets or plasma (wel aangeboden, maar wegens te lage bloeddruk niet gemogen)
65. Gone sky diving
66. Visited a Nazi Concentration Camp (Theresiƫnstadt in Tsjechiƫ, alweer als leerkracht met school)
67. Bounced a check
68. Flown in a helicopter
69. Saved a favorite childhood toy
70. Visited the Lincoln Memorial
71. Eaten Caviar
72. Pieced a quilt
73. Stood in Times Square
74. Toured the Everglades
75. Been fired from a job
76. Seen the Changing of the Guards in London
77. Broken a bone (once too many)
78. Been on a speeding motorcycle (*grijns*)
79. Seen the Grand Canyon in person
80. Published a book
81. Visited the Vatican
82. Bought a brand new car (altijd gekregen van mijn schoonouders en zo, dus nooit nieuw)
83. Walked in Jerusalem
84. Had your picture in the newspaper
85. Read the entire Bible
86. Visited the White House
87. Killed and prepared an animal for eating
88. Had chickenpox
89. Saved someone’s life (ik denk het wel, hartmassage toegepast, was er dagen niet goed van)
90. Sat on a jury (achter de schermen, ja, van de Latijnolympiade)
91. Met someone famous
92. Joined a book club
93. Lost a loved one
94. Had a baby (twice)
95. Seen the Alamo in person
96. Swam in the Great Salt Lake
97. Been involved in a law suit
98. Owned a cell phone
99. Been stung by a bee
100. Read an entire book in one day

56 van de 100: nog een lange weg te gaan, al vind ik niet alles hier een prestatie. Maar bon, het is toch al iets.

Ontbijt

Het was half negen op zondagmorgen, de kinderen waren aan het spelen, buiten begon het zonnetje het ijs op de autoruiten te smelten, en binnen was het lekker warm en rustig.

En dus had ik zin om ontbijt te maken. Niet een inderhaast ineengeflanste boterham, nee, the real deal.

Elke zondag eten wij croissants en boterkoeken, maar dan de variant waarvoor je niet het huis uit moet, en die je dus in pyama kan nuttigen. Op zaterdagavond haalt Bart de diepgevroren kleine dingetjes uit en legt ze op een bakplaat met een doek over, en bij het opstaan zijn het koeken die enkel nog gebakken moeten worden.

Er waren dus warme boterkoeken en croissants, versgebakken. Ik had ook zin in een zachtgekookt eitje met een wit boterhammetje erbij, en ook dat was eigenlijk vrij snel op tafel gezet. Voeg daar nog versgeperst fruitsap bij, chocomelk voor de kinderen, een actimelletje, en een kop heerlijk dampende koffie, en het kreeg inderdaad wel de naam ‘ontbijt’.

Alleen jammer dat ik met mijn vinger tegen de hete plaat ben gebotst bij het afruimen. Het kon niet helemaal perfect zijn, nee?

Geek

Vorige week vrijdag heb ik meegedaan aan de onvolprezen jaarlijkse quiz bij ons op school, zijnde het Koninklijk Atheneum Mariakerke.

Er was een ronde ‘informatica’ bij, en met rode kaken moest ik toegeven dat ik niet wist waarvoor USB staat. (U wel, eigenlijk?) Iets later blonk ik echter van trots: ikke, die nooit informatica gehad heb, of iets dat maar in de buurt komt, die haar sites gewoon vraagt aan haar man, jawel, ikke, ben erin geslaagd het getal 30 in binaire code te schrijven door logisch na te denken. Ok, het heeft vijf minuten denkwerk gevraagd en wat gekriebel op een papiertje, maar bon, het resultaat was wel correct!

Geek, moi? Nah! (just by proxy :-p )

Lieva.

Vorige vrijdag is mijn tante begraven. Tsja, such is life natuurlijk.

Ware het niet dat ze voor mij de eerste is van de generatie van mijn ouders die gestorven is. Dat maakte mijn eigen vader plots zo sterfelijk, en dat gevoel had hij duidelijk zelf ook. Ze was amper twee jaar ouder dan hij, 68, en compleet verteerd door de longkanker (zo bleek achteraf). Zelf bleef ze koppig ontkennen dat er iets mis was, ze weigerde heel erg lang om naar een dokter te gaan, en toen ze zich uiteindelijk liet opnemen in het ziekenhuis, wilde ze niemand zien. We wisten niet eens wat er precies scheelde. Wij hebben haar de hand gereikt, geprobeerd contact te leggen, zelfs aan haar deur in het ziekenhuis gestaan, maar nee, ze weigerde. Zo is ze dus ook gestorven: helemaal alleen, vrij onverwacht, en zonder enig menselijk contact.

Was ze geliefd? Helaas. Zal ze gemist worden? Alleen door haar eigen moeder, die tot een paar weken geleden nog samen met haar in Ć©Ć©n huis woonde. Dat moet vreselijk zijn, je eigen kinderen moeten begraven, zelfs al ben je zelf 97 en was je dochter 68, en zat daar een serieuze vijs aan los.

Ergens heerst er zelfs opluchting: nu krijgt de rest van de familie eindelijk de kans deftig voor oma te zorgen, zonder de maniakale bemoeienis van tante. Nu is tante geen zorgenkind meer, waarover iedereen met zijn handen in het haar zit en niet weet wat aan te vangen. Nu heeft ze zelf eindelijk rust.

Het werd dus een begrafenis met sterk gemengde gevoelens. Enerzijds was er wel degelijk een familielid gestorven, en werden vooral haar broers en zussen geconfronteerd met eigen sterfelijkheid. Anderzijds was er opluchting: ze is er eindelijk niet meer. En toch heb ik een paar tranen gelaten. Eerst en vooral toen ik mijn grootmoeder zag: een machtig sterke vrouw, een dame, die haar emoties zoveel mogelijk verborg.

En dan toen ik het gedicht op het santje las. Ik weet niet van wie het is, ik weet wel dat het perfect verwoordt wie mijn tante was.

Van waar zijn toch die stemmen,
die dwalen door mijn hoofd,
mijn hart zo nauw omklemmen,
verward en nooit geloofd?

Hoe kan ik ze ontvluchten?
Zij breken veel in mij
en dragen wrange vruchten,
vol onbegrip en medelij.

God, zucht mijn laatste rede,
Uw almacht is zo groot,
geef mij toch uw vrede
en stilte voorbij de kilte van de dood.

Het ga je goed, Lieva.

Voet

Gisteren ben ik nog eens naar de orthopedist geweest. Ikzelf had een lichte verbetering vastgesteld, maar eigenlijk niet veel meer dan dat. Ik loop nog steeds met die speciale laars, en dan heb ik geen pijnstillers nodig. Zodra ik blootsvoets loop, of met gewone schoenen, begint het wel weer pijn te doen.

Dit weekend ben ik op LARPweekend geweest. Normaal gezien loop ik daar kilometers, maar deze keer wist ik dat ik me bijzonder koest ging moeten houden. Bepaalde stukjes heb ik per fiets gedaan (nog eens bedankt, Gunther, om er eentje mee te brengen voor me) maar af en toe moest ik toch een 500 meter te voet. Vijf-honderd meter. Ocharme. En telkens ging ik, zwetend van de pijn, prompt zitten en slikte een nieuwe, zware pijnstiller. Dus bij een beetje belasting (een betere naam voor 500 meter heb ik niet) ging mijn voet onmiddellijk weer behoorlijk pijn doen.

En toch was de orthopedist bijzonder positief. Hij heeft hard zitten trekken en duwen, en vond het een hele verbetering. Fijn. Yay. Joepie. Ik mag de inspuitingen (een 50tal intussen) verminderen naar om de andere dag, en zelfs de laars beginnen uitlaten. Dat laatste zie ik niet zitten: zonder doet het echt nog veel pijn. Kine nog steeds drie keer per week.

Zucht. Ik begin er genoeg van te krijgen. Doorgaans ondervind ik er weinig hinder van, maar dit weekend voelde ik me echt gehandicapt. Bijzonder beperkt in mijn bewegingsvrijheid. Gelukkig heb ik voor de rest een schitterend weekend gehad, of ik was er helemaal depressief van geworden.

Sudeck, iemand?