Kobe wordt vier

Jawel, mijn klein Kobetje wordt morgen ook al vier jaar. En daarom gaven we vandaag een feestje. Voor foto’s moet je bij zijn peter Dirk zijn, die heb ik (nog) niet.

In de voormiddag heeft Kobe me geholpen met koken en bakken: dat doet hij dus enorm graag. Hij heeft me geholpen bij het maken van een kaastaart met speculoosbodem, en heeft eigenlijk vooral speculoosjes gegeten dus :-p. Dat is namelijk de lievelingstaart van zijn peter, en het recept leek me wel lekker. Verder waren er drie kleine taartjes van Ikea, ook heel lekker, en daarna aperitief met hapjes, een enorme hoop oliebollen, en dan nog broodpizza. Dat laatste is een ideetje van mijn schoonzus: je belegt een bakblik vol met wit brood (of toastbrood, zoals ik heb gedaan) en dan beleg je dat net zoals je gewone pizza zou maken. Lang hoeft het niet te bakken, het is zeer makkelijk, en vooral: lekker! En wat die oliebollen betreft: die pakjes van Dr. Oetker zijn poepsimpel en zeer lekker, maarre… Niet geloven dat je er maar een twintigtal uit een pakje haalt! Ik had om zeker te spelen toch maar drie pakjes gemaakt: 60 oliebollen voor 10 volwassenen en 4 kinderen, dat was toch niet zo overdreven, en 40 ging wat weinig zijn, dacht ik. Juist. Ik heb een ganse kom doorgegeven aan Delphine van achter den hoek, mijn ma heeft er meegenomen, en ik had er dan zelf ook nog wat over. Ugh!

Kobe sprong een gat in de lucht (echtig waar) toen hij van zijn peter een doos plasticine kreeg met de vormpjes om ijsjes te maken. De rugbybal (van Gilbert, uiteraard) kon op meer bijval onder de volwassenen rekenen :-p Van omaly en bompa kreeg hij dat voornoemde keukentje van Ikea, en van oma, opa, wijzelf, en uiteindelijk ook nonkel Jeroen en tante Delphine alle toebehoren, en ook nog vier CDtjes van kapitein Winokkio. Hij was gigantisch opgetogen met alles, en knuffelde zowat iedereen omver. Ik ben dan maar meteen aan de slag gegaan met schroevendraaiers en bouwplannen, en heb de keuken al dadelijk in elkaar gezet, tussen de bedrijven door. Kobe was dolcontent. En toen Alexander tegen zes uur ook nog arriveerde, was die ook niet meer weg te slaan van dat keukentje. Zalig gewoon!

Eigenlijk was het een zeer gemoedelijke, aangename bedoening, en vond vooral Kobe het super.

Om half negen lagen ze uiteindelijk in bed, doodop. En een uurtje later ploften Bart en ik in de zetel, en kon je zelfs niet meer zien dat er een feestje was geweest. Oef!

Eerste tandje

Nu weten we dus waarom Merel eerder deze week zoveel koorts had, en waarom ze zo hangerig en huilerig was: ik heb daarnet haar eerste tandje gezien! Jawel, mijn kleine meid heeft dus een tandje!

Ze beet al ongeveer twee maanden op alles wat ze vastkreeg, en ik heb een hele batterij slabbetjes met plastiek aan, om ervoor te zorgen dat haar kleren niet constant kletsnat zijn van het overmatige kwijlen en zeveren. Ze verbruikt er zo’n viertal per dag, zonder nog de etensbavetten mee te rekenen.

En nu is hij er dus, die eerste tand. En geloof me: het is een pak makkelijker om om te gaan met een lastige baby, als je eindelijk wéét waarom ze lastig is. Toch wel.

Boomtown

Gisteren zijn we met een bende van Netlash-bSeen naar de Feesten getrokken. Boomtown, op de Kouter, meer bepaald. Netlash-bSeen is daar een van de grote sponsors, en dus kregen we een VIP-behandeling, met gratis drank op de kiosk tussen zeven en acht, en daarna een diner in de Handelsbeurs. Uiteraard konden we de concerten bekijken, en kregen we ook vijf drankjetons de man.

Samen met Dirk, Ilse, Marnik en Veerle kraakten we een fles cava, knabbelden van de hapjes, en kletsten met de aanwezige Netlashers. En iets na achten gingen we dus eten: een vastgesteld menu, dat wel, maar zeer lekker. Wel twee keer vis, een gewaagde keuze, vond ik.

Het voorgerecht was iets met maatjes en currysaus:

HA1

Het hoofdgerecht was dan weer een ruime portie kabeljauw met spinazie en puree.

HA2

Het dessert ben ik vergeten fotograferen: twee bolletjes citroensorbet in een ruim wijnglas, overgoten met limoncello.

We vroegen en kregen daarna nog een koffie, maar dat was dan wel een droge: zelfs geen koekje of speculoosje erbij… Ik moet wel toegeven, de Handelsbeurs is aangenaam om zitten. Misschien eens terugkeren als het open is voor iedereen, en je zelf kan kiezen wat je eet.

Daarna zijn we terug naar de kiosk gegaan om naar het concert van A Brand te luisteren, en verder te kletsen. Op die kiosk heb je dus een schitterend, zij het vrij ver uitzicht he!

Er stond warempel een barista op het plein, en Ilse en ik zijn warme chocomelk gaan halen (met een pak echte chocoladekorrels en gestoomde melk) en cappuccino caramelo voor Bart. En toen zag ik dat je aan het cocktailkraam niet alleen mojito’s en daiquiri’s kon krijgen, maar ook een grote puntzak kraakverse aardbeien! We hadden toch nog jetons over, en dus hebben we daar aardbeien staan eten, en heb ik er zelfs nog een grote zak mee naar huis genomen om thuis van te genieten.

Enfin, ik heb een hele fijne avond gehad, eigenlijk feitelijk. En bedankt, ma, om te babysitten!

Batastrand: meer foto’s

Tsja, als u die zou willen zien, dan moet u gaan kijken op Gentblogt. Want daar heb ik een gans artikel en al geschreven daarover, met iets neutralere, maar vooral ook veelzeggender foto’s.

Hier dus. Hup!

Batastrand

Ik ben al de hele dag aan het opruimen: speelgoed. En dan vooral de gigantische hoop speelgoed die in een kartonnen doos onder de boekenkast staat, en waar alles kriskras lukraak in gekegeld wordt. Ik heb er al drie zakken rommel uitgehaald, en een massa dingen die gesorteerd moeten worden. En ik DOE DAT DUS NIET GRAAG HE!

En daarom, omdat het weer beter begon te worden, ben ik in de namiddag met de drie kinderen een kijkje gaan nemen op Batastrand. Ik zal nog wel een volledig verslag schrijven voor Gentblogt, maar hier alvast een paar fotootjes van de jongens. Erg lang zijn we overigens niet gebleven, want Merel werd moe. Maar toch: het heeft deugd gedaan 🙂

bztz1

bztz2

bztz3

Verschoten

Ik ben me deze morgen doodverschoten, en ik was er echt niet goed van. En eigenlijk voel ik me nog steeds wat schuldig, ook al weet ik dat dat elke moeder wel eens overkomt. Maar toch. Bij een derde zou je beter moeten weten, nee?

Merel is deze morgen namelijk van de luiertafel in de badkamer gedonderd. Kopje eerst. Boenk.

Ik had haar aangekleed, en ze zat netjes rechtop te spelen met iets. Ik wilde haar pyamaatje en slaapzak weghangen, en terwijl ik me terug omdraai, zie ik haar nog net voorover duikelen. Geloof me, op zo’n moment zie je dat dus écht in slow motion he! Ik heb nog een snoekduik geprobeerd, maar ik was net te laat. Gelukkig ligt er kurk op de grond, en begon ze onmiddellijk te krijsen en te brullen, maar ik voelde me een archislechte moeder. Ik heb ze vrij snel kunnen sussen, maar ik mocht echt niet aan de zijkant van haar hoofdje komen. Eten was geen probleem, nog die chance. Een half uurtje later heb ik haar dan in bed gelegd, maar niet op haar gewone zijde, want dat wilde ze niet, dat was wellicht op haar buil. Ik ben ook regelmatig eens gaan kijken, maar ze sliep doodnormaal.

Mja.

Stom. Stom stom stom. Daarvoor moet ge al aan uw derde kind toe zijn en al…

De GVR

(Artikel geschreven voor en gepubliceerd op Gentblogt)

Als u de boeken van Roald Dahl hebt gelezen, dan weet u meteen dat dit letterwoord staat voor de Grote Vriendelijke Reus. (En als u dat niet weet: u moest al in de bibliotheek staan!) De GVR is immers de enige in Reuzenland die geen mensbaksels opsmikkelt, in tegenstelling tot de Bloedbottelaar, de Bottenkraker of de Vleeslapeter. Integendeel, hij blaast die kleine mensbaksels zoetietige dromen in, natatuurlijk! En als Sofie hem per ongeluk ziet, kan hij niet anders dan haar meenemen naar zijn grot. Daar besluiten ze samen komaf te maken met die bloeddorstige reuzen, en roepen daarvoor zelfs de hulp van de koningin en het leger in.

GVR[+]
Tot zover, ongeveer, het verhaal dat Theater Uitgezonderd deze Gentse Feesten verschillende keren bracht in de Toren van Babel. Gentblogt had het al eerder gezien en goed bevonden, en daarom wilde ik met de kinderen toch ook een kijkje gaan nemen. Het bleek zelfs een goede zet, gezien het regenweer.

Het decor was knap opgevat, met multifunctionele ramen met gordijnen voor, een tafel, en achteraan een verhoog. Veel meer was er niet, en was ook niet nodig: je zat meteen midden in de sfeer.

GVR[+]GVR[+]

Het hele verhaal werd trouwens gebracht door drie acteurs, die elk wel meer dan één rol voor hun rekening namen, en waarbij het verschil meisje-reus knap werd uitgespeeld door het gebruik van een popje. Mooi gedaan, want het originele stuk is eigenlijk bedoeld voor acht acteurs, als ik me niet vergis. Alleen vond ik het wat jammer dat de slechte reuzen niet zo heel erg overtuigend overkwamen, wat ook bleek door het feit dat mijn nog-net-geen-vierjarige eigenlijk niet bang bleek te zijn. Het kromme taalgebruik van de reus vonden ze dan wel weer heerlijk, net zoals de verschillende absurditeiten die in het verhaal zitten. Trouwens, aangezien het publiek meestal voor ongeveer de helft uit volwassen bestaat, is ook aan hen gedacht: er zitten verschillende fijne verwijzingen in naar de actualiteit, het koningshuis, taalspelletjes…

GVR[+]GVR[+]

Mijn kinderen waren in elk geval enthousiast, en zelf vond ik het ook wel de moeite waard: ik heb me ook als volwassene geen moment verveeld, integendeel. En snoskommers en vooral de flitspoppers zitten ondertussen in het vocabularium hier ten huize.

De GVR speelt niet meer op de feesten, maar op de website van Theater Uitgezonderd kan u nakijken waar ten lande het stuk wél nog gespeeld wordt.

De GVR en andere Gentse Feesten

Omdat ik de regisseur nog ken van vroeger, en al goeie ervaringen had met eerdere voorstellingen, had ik vandaag ook een toneel geregeld voor de kinderen: Roald Dahl’s GVR (Grote Vriendelijke Reus). Ik was destijds verzot op dat boek, en wilde het dus wel zien. Eigenlijk mooi meegenomen, in dit rotweer. Al viel het vandaag al bij al wel mee: we hadden geen risico genomen en waren dus alweer uitgerust met laarzen, regenjassen en paraplu’s. Een vriendin van me uit Antwerpen was er ook met haar dochtertje, en die hadden sandaaltjes aan. Achteraf geen goed idee, zo bleek :-p

Bon, wij dus tegen half drie naar de Bargiekaai, genoten van de voorstelling, en dan de bus genomen naar het centrum. Daar moeten vaststellen dat ik geen halve euro meer op zak had, en dus op zoek gegaan naar een automaat die niet leeg was. We zijn van de Korenmarkt naar de Mageleinstraat geslenterd (waar ik snelsnel een tuniek heb gekocht), en dan verder tot aan de Zonnestraat, waar we dus geld hebben gevonden. Ik had de kinderen een ijsje beloofd, en dat was de Australian Ice Cream in de Veldstraat, voor mij nog steeds een van de beste. Wolf slaagde erin om bij de eerste lik zijn koek te breken en zijn ijsje dus tegen de grond te zien gaan, maar hij kreeg zonder te betalen een nieuw. Chic, van die mensen, echt waar.
We hebben rustig ons ijsje opgegeten op het trapje aan de overkant van de straat, hebben nog even met Nonkel Dirk en Ilse staan babbelen, en zorgden dat we tegen 17.00u op de Korenmarkt geposteerd waren voor een voorstelling van MiramirO, het straattheaterfestival. De clown Gregor Wollny (bespreking op Gentblogt) stond op het programma, en hoewel het zeker niet het beste was dat ik al gezien heb, was het best vermakelijk. Zeker toen Kobe moest meedoen: voor een lekstok is dat kind tot alles bereid, ook door hoepels van clowns springen :-p

clown1

clown2

clown3

Helaas begon het halverwege de voorstelling te druppelen, en gelukkig was het net gedaan toen het effectief begon te gieten. Mijn vriendin en haar dochtertje spoedden zich naar hun auto (en waren doorweekt, vertelden ze later), mijn jongens hadden precies nog niet veel zin om naar huis te gaan. Toch zijn we via de kraampjesmarkt (alternatieve kleren, hippietoestanden, en een heuse theetent waar een verdacht geurtje ging) onder de Sint-Michielsbrug terug naar de bus gewandeld, en heb ik nog een knalpaarse hippiebroek gescoord waar ik zeer tevreden mee ben. Pas tegen kwart voor zeven waren we weer thuis, met twee doodvermoeide maar tevreden jongens 🙂

Ik ben de dag geëindigd met een lang heet bad, en dat deed deugd, na al die regen. Rotweer!

Bloeier

De hibiscus in mijn keuken probeert precies het slechte weer buiten te compenseren. De plant is op zich niet mooi, maar wat een bloemen!

hibiscus2

Ikea en zo.

Merel is ziek, echt wel: ze heeft al een paar dagen koorts, en ook al eet en speelt ze bij momenten zeer goed, op andere momenten is ze dan weer heel erg hangerig en huilerig. Niet zo leuk, en zeker geen goed idee dan om haar mee te nemen naar de Gentse Feesten en zo.

Vandaag was Bart thuis. Ik had hem eigenlijk gevraagd de hele week vakantie te nemen, en ik heb vandaag gekregen (en morgen is ook een verlofdag, natuurlijk). Hij vindt het dan niet erg om niet mee te gaan en thuis te blijven bij zijn dochtertje, zo heeft hij bij momenten het huis ook al eens voor zich alleen, en kan hij eventueel toch nog wat werken.

Bon, tegen half twaalf ben ik met de jongens richting Ikea getrokken: eerst daar eten, en dan mogen ze in de opvang spelen, wat ze gigantisch graag doen. Zelfs het aanschuiven in de rij voor het restaurant vinden ze helemaal niet erg: dat zegt genoeg over hoe leuk ze het wel vinden.
Ik moest namelijk Kobes verjaardagscadeautje gaan halen: vorig jaar had hij een prachtig houten keukentje zien staan, en hij is daar blijven over spreken. Ik ben dat keukentje vandaag dus gaan halen (100 euro, maar het is prachtig gerief, even solide en goed gemaakt als hun gewone meubels), en dan nog voor een 50 euro parafernalia, zoals bordjes, tasjes, echte bruikbare pannetjes, stoffen fruit, groenten en ontbijtplank, enzovoort. En verder natuurlijk de gewone Ikeadingen waar je nooit aan kunt ontsnappen, die kleinigheden die er heel bruikbaar uitzien: een antiglibberkrokodil voor in bad, een deftig opstapje voor in de badkamer, vier groene plantenpotten voor in de keuken (assorti met het behang), een paar van die hondenkonthaakjes als nieuwe kapstokjes voor de kinderen…

En waar het ’s morgens nog redelijk weer leek, is het tijdens ons Ikeabezoek beginnen gieten. Ugh. Alweer. Ik was van plan geweest om met de jongens, nu Bart bij Merel bleef, naar de Feesten te gaan, maar zo’n rotweer zeg! Uiteindelijk heb ik op de valreep beslist om tegen 17.00u naar Lejo te gaan, dat vingerpopje met die grote ogen uit Sesamstraat. We hebben alledrie laarzen aangetrokken, een stevige regenjas en paraplu, en zijn dus maar de regen gaan trotseren. De voorstelling was niet denderend, maar het was wel leuk om op de feesten te zijn. We hebben nog wat rondgelopen in de miezer, oliebollen gegeten onder moeders paraplu, en uiteindelijk is het zelfs gestopt met regenen. Vooral Kobe had er deugd van, had ik de indruk, en samen sprongen ze met hun laarsjes in elke plas die ze tegenkwamen. En geloof me, dat waren er veel!

Een verslag van de voorstelling vindt u -waar anders? – op Gentblogt, en wel hier.