
De bloem waar mijn dochter naar vernoemd is, en die de Latijnse dichter Vergilius als naam aan zijn herdersliefje gaf

Acta Diurna de muliere ludenti

De bloem waar mijn dochter naar vernoemd is, en die de Latijnse dichter Vergilius als naam aan zijn herdersliefje gaf
De dag begon zalig: lekker uitslapen, en dan “verrast” worden met een heerlijk ontbijt en cadeautjes 🙂

Er was een croissant, een zachtgekookt eitje met dopboterhammetjes, een kommetje verse gesneden aardbeitjes (die Merel eigenlijk vrijwel allemaal opgegeten heeft :-p ) met een yoghurtje erbij, chocomelk, bloemetjes uit de tuin, magazines om te lezen, en drie lachende kinderen. Wat wil een moeder meer?
Knutselwerkjes, zo blijkt. Merel had een kaartje mee uit de crèche, Kobe had een gedichtje en zowaar een echt kunstwerk, op hout en gevernist en al, ik vind het prachtig. En Wolf had een briefje met daarop de zelf opgestelde tekst:
Liefste mama,
Mama jij bent zo zacht om te knuffelen.
Dank je wel dat je zo lief bent.
Ik ben zo gelukkig dat jij bestaat.
Jij bent de liefste mama van de wereld.Je kapoen Wolf
Ja, dat doet wat met ne mens, zo op zijn nuchtere maag. Ook al viel de handgemaakte ketting van drinkrietjes en rode parels wat tegen (ze heeft niet eens de dag overleefd, helaas, en staat dus ook niet op de foto).


Tegen de middag zijn we dan naar Ronse gereden, voor een zeer gemoedelijke en gezellige middag bij de schoonouders. Nelly had voor een keer geen spel gemaakt van haar eten, maar gewoon zelf een kouwe pla voorzien, en dan zorgde alleen maar voor een relaxtere sfeer dan anders. Barts broer was er niet, dus was het al helemaal rustig en ongedwongen.
Verbazend ook hoe zot Merel is van haar grootvader: ze gaat altijd onmiddellijk naar hem toe als hij dat vraagt, en kruipt meteen op zijn schoot. Zelfs meteen bij het binnenkomen al. Ze had nu het rijk voor zich alleen, en crosste het hele huis rond op haar autootje. Of speelde met broerlief.

(met haar nieuwe rokje aan)
Er werd ijs gegeten als dessert,

ik stelde plots vast dat de plekjes in Merels gezicht windpokken moesten zijn, aangezien ik één enkele echte pok op haar rug ontdekte (ze had nergens last van),

er werd koffie gedronken met koekjes van het koekjespakket van de schoonbroer, er werd geknuffeld en onnozel gedaan,

en we waren zowaar tegen vier uur thuis, zodat ik nog een was kon buitenhangen en er nog verwoed buiten is gespeeld.
Ik prijs mezelf gelukkig met zo drie schatten van kinderen. En met een moeder en twee grootmoeders die eigenlijk feitelijk nog steeds in (relatieve) goede gezondheid zijn.
Gelukkige moederdag, voor al mijn lezeressen!

Een excellente reden om toch nog eens een glas wijn te proberen 🙂
Het begon gelukkig allemaal vrij relaxed, met ontbijten en was ophangen en dat soort onzin. Tegen elf uur moest ik bij de kapper zijn, voor een update van mijn kapsel, want het werkte serieus op mijn zenuwen. Mijn kapster is al twintig jaar dezelfde, in Sint-Amandsberg.
En toen bedacht ik dat ik eigenlijk beter de Antwerpse Steenweg verder kon rijden richting Lochristi, want ik wilde een mooie azalea voor mijn schoonmoeder, en waar kan je dan beter zijn? Ik passeerde er meteen ook een Shoe Discount, en scoorde daar voor 9 euro een paar zwarte stoffen schoenen met witte zool voor Barts zeilavontuur. Go me!
Op aanraden van de kapster ging ik tuincentrum Van Eeckhout binnen, en ik was meteen zwaar onder de indruk! Man, zo’n oppervlakte! En zo’n gigantische hoeveelheid soorten en al! Ik koos er voor vijfentwintig euro een prachtige witte azalea (de lievelingskleur in bloemen van de schoonmoeder) waar mijn armen niet eens rond konden. En ik weet waar ik moet zijn, als ik in het vervolg nog een chique plant wil :-p
Enfin, tegen half een thuis met die schoenen en de bloemen, ik blij 🙂
In de namiddag heb ik dan eerst een vriendin geholpen om de juiste rode accessoires bij een nieuw kleedje uit te zoeken, en dan heb ik de jongens op sleeptouw genomen, richting Brantano (Wolf moest nieuwe schoenen hebben, in de vorige zat een gat. En hij koos toch wel van die Skechers met van die lichtjes in, zeker? Ik heb voor één keertje maar toegegeven, maar het is niet bepaald mijn smaak. Hij is er zot van.) en dan naar de Game Mania voor elk een nieuwe Skylander. Ja ik weet het, ik verwen die gasten veel te veel. So be it :-p
Daarna eventjes thuis, om tegen half zeven te vertrekken naar ’t stad. Het Lepelblad zat vol, helaas, maar de tonijnsteak in Café Rene was ook niet te versmaden. Van de crème brûlée blijf je er beter af, maar dat verslag volgt later nog wel eens (eerst op Gentblogt, uiteraard).
En dan The Avengers in de Kinepolis. Ik denk dat het meer dan een jaar geleden was dat we er nog geraakt waren, in de cinema. Maar een film zoals de Avengers, met veel actie en spektakel, superhelden, suspension of disbelief en een goeie dosis fantasie, da’s nog altijd het leukst in een grote zaal met groot scherm en dito geluid. Wel, ik heb ervan genoten. My kind of movie. Goed gelachen, knappe stunts gezien, en ik heb het toch wel voor dat soort rechttoerechtaan verhalen als ik een avondje ontspanning wil.
Al bij al een geslaagde, zij het vermoeiende dag, jawel.

Tonijnsteak in Café Rene. Dik in orde!
Wat heb ik zoal gedaan vandaag?
– lesgegeven tot 12.05u
– naar mijn ma, daar blijven eten en wat gekletst
– naar het huis van mijn grootmoeder in Ursel gegaan om daar eens rond te kijken, en een plakkertje te hangen op wat ik leuk vond. Er is eigenlijk maar één ding dat ik wil: het ingekaderde diploma van mijn grootvader, volledig in het Latijn opgesteld, waarin hij een prijs krijgt voor het beste Latijnse opstel. Jawel.
– even binnengesprongen in het rusthuis een paar straten verder bij de bewuste grootmoeder, en een bosje bloemen uit haar eigen tuin meegenomen. Ze was daar bijzonder blij mee 🙂
– richting Eeklo, voor mijn halfjaarlijkse oogonderzoek. Het glaucoom is stabiel, en mijn gezichtsveld is nog steeds nagenoeg perfect. Dik in orde, voor iemand die zonder medicatie nu al blind was geweest.
– wat winkels in Eeklo binnengewaaid: ik wilde een linnen zomerbroek voor mezelf (wachten op die maat 42 is een illusie voorlopig) en een paar goedkope schoenen met witte zool voor Bart. Hij gaat woensdag namelijk zeilen, en moet dus van die schoenen hebben. Aangezien hij ze maar één keer zal dragen, wilde ik er echt geen geld aan hangen. Geen succes bij Torfs. Enfin, toch niet voor die schoenen: ik heb wel een hele mooie paarse handtas van Desigual voor mezelf gekocht, 48 euro ipv. 60, dat valt dus nog mee.

In de C&A hadden ze geen linnen broeken die me aanstonden, maar wel een aantal dingen aan 50% korting: een allerschattigst zwart-wit rokje voor Merel (8,5 euro), een prachtig kleedje voor Merel voor binnen twee jaar, misschien wel voor Kobes communie of zo (9,5 euro) en een jeansbermuda voor Wolf (8,5 euro) met stoere riem.

In de Vögele hadden ze dan wel zo’n zwarte linnen broek, dus missie geslaagd. In het passeren trouwens ook nog eens de Brantano binnengelopen, maar geen wittezoolschoenen.
– Ik was nog net op tijd om de jongens van school te halen, en die hadden, aangezien het schoolreis was geweest, nog niet warm gegeten. Dé ideale gelegenheid om de nieuwe pizzeria op de hoek uit te proberen: een grote (38 cm doorsnee) pizza Hawaï met ham en kip, zes mozzarellasticks en twee blikjes frisdrank voor iets meer dan 11 euro. En hij smaakte! We hebben met ons viertjes (Bart was niet thuis) er driekwart van opgegeten, er was dus meer dan genoeg.
Tegen acht uur lagen ze allemaal in bed. Oef. Het was me het dagje wel.

Bij de oogarts: evolutie van gezichtsveldmetingen. Alles in orde.
Eindelijk nog eens een goed resultaat! Het kon eigenlijk ook niet missen, na het débâcle van vorige week: ik was toen maar liefst een kilo bij, tot mijn grote verbazing. Achteraf gezien had dat met mijn ‘darmtransit’ (LOL eigenlijk een bijzonder onnozel woord) te maken, die nogal stroef verliep. Ik was nogal teleurgesteld vorige week.
Deze week had ik dan eindelijk weer eens wat meer opgelet en opgeschreven, en zonder noemenswaardige culinaire esbattementen, en jawel: vandaag anderhalve kilo eraf! Juicht ende jubelt met mij!
Hopelijk vind ik nu mijn evenwicht een beetje terug, en gaan die resterende kilo’s er langzaam maar zeker ook nog af. Maar eigenlijk feitelijk moet ik gewoon sporten, jawel, en dat doe ik nu voor geen meter.
28-01-2010: 102,6
16-02: 79,7
12-04: 80,8
19-04: 81,1
10-05: 80,3
De officiële gewichten van de donderdagavond om 19.30u op cursus, vlak na mijn eten en met wisselende kleren aan:
28-01-2010: 104,4
16-02: 82,2
12-04: 84,2
19-04: 83,7
27-04: 83,6
04-05: 84,6
10-05: 83,1

Ontbijt: misschien niet voor winnaars, maar dan toch wel voor slanke dames :-p

Van die dingen waar ik vrolijk van word: een yoghurtijsje van amper één punt 🙂