22

Lieve Wolf

als ik zo herlees wat ik vorig jaar schreef toen je 21 werd, is daar eigenlijk niet zo veel aan veranderd. Je bent heel duidelijk geen kind, ook geen tiener meer, maar een zelfbewuste jongeman met een heel eigen agenda. Gelukkig vind je het nog steeds niet erg om die agenda met ons te delen, zodat ik er een beetje een idee van heb waar je je ergens bevindt en of je dan ook mee-eet met ons. Want ja, ons huis is wat jou betreft een duivenkot: wij weten nooit op voorhand of je hier gaat zijn en of je hier gaat slapen. Dat is ook helemaal niet erg: ik zie het wel of je jas hier hangt.

Je verdeelt je tijd voornamelijk tussen vier locaties: hier thuis, bij Arwen, op je kot of in de loods van Ugent Racing. En eerlijk gezegd denk ik dat je nog het meeste wakende uren spendeert in de loods. Je gaat nog steeds voluit voor UGR, en net daarom vind ik het zo ongelofelijk jammer dat je beslist hebt om er volgend jaar uit te stappen. Maar ik begrijp en respecteer je beslissing, al hoop ik dat je dan niet in een zwart gat valt. Aan de andere kant zit je dan ook in je laatste jaar burgerlijk ingenieur computerwetenschappen, en ik geloof dat daar ook zo’n beetje een thesis aan vast hangt, toch?

Papa en ik laten je los, Wolf. Wat je doet, doe je goed, en dus hoeven we ons daar niet mee te bemoeien. Maar ik vind het nog steeds heerlijk wanneer je thuis komt en dan hier naast me in de zetel ploft, al dan niet met je computer. Want ja, vrije tijd heb je nauwelijks, je bent altijd wel bezig met nog een laatste taak tegen die deadline dezelfde avond, of nog een extra presentatie voor een sponsor voor UGR, of… Wie dat nog veel leuker vindt als je thuis bent, is je zusje: die geniet ervan, zal er ook zelf speciaal tijd voor vrijmaken en zit dan honderduit met je te kletsen. En ik, ik luister en glimlach om jullie gesprekken, toch als je die niet op jullie kamers voeren.

Het is zo mooi om je te zien opgroeien, Wolf, volwassen te zien worden, je eigen inzichten en visies te zien verwerven, merken hoe je bepaalde principes honoreert en daar ook niet van zal afwijken, bepaalde prioriteiten stelt – soms afwijkend van de onze, maar dat is je volste recht – en vooral je eigen man wordt.

Wolf, wat je ook doet, je bent altijd welkom hier, je zal hier altijd thuis zijn, en we zullen je altijd graag zien.

Gelukkige verjaardag, liefje.

Resultaten!

Het was eventjes afwachten, en beide heren wisten eigenlijk niet hoe hun examens waren geweest. Wolf dacht dat het wel oké ging zijn, maar was daar ook niet helemaal zeker van. Hij bleek zich nergens zorgen over te hoeven maken: voor alles erdoor.

Persoonlijk snappen we er de ballen van wat hij allemaal aan het studeren is, maar bon, hij doet het goed, en hij zit intussen in zijn eerste master, we laten hem volledig zijn ding doen.

Kobe was er niet helemaal gerust in: bij één van zijn examens had hij verklaard dat dat het slechtste examen ooit was, en dat bleek ook zo te zijn. Voor de rest wist hij het zo niet, en ik vind dat hij dat eigenlijk niet slecht heeft gedaan. Jammer van die biochemie…

De rest zijn geen schitterende cijfers, maar wel er telkens door, en dat is het belangrijkste. 5/7 dus. Het zijn ook vakken die hem niet allemaal interesseren, want hij wil volgend jaar echt cel en gen gaan doen, weg van plant- en dierkunde en zo. Alleen moet hij nu wel eerst alles op alles zetten voor de twee vakken van het eerste jaar die hij nog moet halen. Dat zijn twee vakken die hij nu in het tweede semester krijgt: chemie en analyse. Hij MOET er ook gewoon door zijn, want anders hangt hij door de harde knip, waarbij je moet stoppen met je gekozen studierichting als je er na vier zittijden nog niet door bent. En hij wil zichzelf vooral de zenuwen besparen om ze nog in tweede zit te moeten doen.

Maar al bij al vind ik dat hij ook wel goed bezig is, die Kobe van ons.

Trots op mijn beide jongens, jawel.

De eerste spoed van 2026

Het is ne keer wat anders, de spoed van Sint-Lucas. Hoezo?

Wel, vanmorgen om negen uur belde Wolf me: hij zat bij Arwen, maar hij had geen oog dicht gedaan van de pijn. Donderdag had hij examen gehad en had hij daarna een steek gevoeld aan de rechterkant van zijn torso, ter hoogte van zijn onderste ribben. Kan gebeuren. Ging wel overgaan.

Niet dus.

Vrijdagvoormiddag was Arwen hem komen halen, en beetje bij beetje was de pijn erger geworden: zijn hele rechterkant, en tegen ’s avonds ook zijn schouders, nek en rechterarm. Geen koorts, geen andere problemen, maar wel die pijn. ’s Nachts was zelfs ademen lastig geworden, maar gewoon door de pijn, het is niet dat hij kortademig was, en hij had dus geen oog dicht gedaan. Nu, dat is niet echt normaal voor een jonge, fitte gast van 21, zeker niet voor iemand met zo’n hoge pijntolerantie als Wolf.

Bon, ik hem dus gaan halen en richting Sint-Lucas gereden, want dat ligt naast ons nieuwe appartement en als het iets ernstig was, dan is dat wel makkelijk. Hij werd snel gezien door een triageverpleegkundige die oordeelde dat het voorlopig niks ernstigs was gezien nergens drukpijn, geen koorts, normale bloeddruk en saturatiewaarden. Ze stuurde ons daarom door naar de huisartsenwachtpost in het gebouw ernaast, en ook daar hoefden we nauwelijks te wachten. De dokter van dienst onderzocht hem grondig, maar kwam ongeveer tot hetzelfde oordeel: geen longproblemen, geen darmproblemen, niks ernstigs, maar wel geen echte diagnose. Wellicht is het een zenuw die ambetant begint te doen door de stress, de koude en het vele zitten, en verkrampt daardoor de hele boel. Voorlopig Diclofenac, wisselen van stoelen en houding, veel proberen bewegen, en afwachten. Als het niet betert of zelfs erger wordt: terugkomen en dan foto’s en dergelijke.

Hmpf.

Zoals Wolf zei: opnieuw een vage neuropathie, dan liever nog een ernstiger maar duidelijk probleem waarvoor een duidelijke behandeling bestaat. Geloof me: het Zeepreventorium zit nog steeds vers in ons beider geheugen.

Allez, te hopen dat het snel betert, want op deze manier studeren lukt uiteraard ook niet. Blah.

Noodkuisploeg

Ik was van plan om vandaag me enkel met de was bezig te houden, wat te bloggen, en vooral uit te rusten.

In de voormiddag lukte dat aardig: ik moest enkel nog boodschappen doen en koken, en er gingen warempel vier machines was door. Dit weer is dan ook zalig: machine 1 wassen, buitenhangen, machine 2 wassen, ook buiten hangen, machine 3 wassen, machine 1 binnen halen en opvouwen, machine 3 in de plaats hangen, enzovoort.

Merel was in de voormiddag met Wolf mee boodschappen gaan doen: hij is gisterenavond pas thuis gekomen van UGent Racing competitie in Tsjechië, maar had vandaag een teamdag met het nieuwe autonomous drive team waarvan hij nu de captain is. Die ging eerst door in de loods, maar dan vanaf een uur of zes-zeven in het appartement, zodat ze daar konden eten, chillen, poolen en elkaar wat beter leren kennen.

Alleen… In de week voor de competitie had Wolf geschilderd, samen met Arwen en soms ook Merel. De bedoeling was dat het af was en netjes gekuist. En toen was hij ziek geworden, zodat hij de vrijdag en de zaterdag eigenlijk zo goed als niks meer gedaan had.

Resultaat? Het lag daar ronduit smerig: plastiek op de grond, overal afplaktape, de pompsteen nog vol verfresten en vuil, en alles onder een dun laagje schuurstof. Moesten het Wolfs gewone vrienden geweest zijn, ik had gezegd dat ze eerst gezellig samen konden kuisen en dan chillen. Maar dit waren niet zijn vrienden, dit was zijn nieuwe team waarvan hij de manager is.

Ik keek dus naar Merel en vroeg of ze samen met mij haar broer een mega plezier wilde doen door daar alles toonbaar te gaan maken. Ze twijfelde of hij dat wel zou willen, maar ik belde hem en hij hoorde er ongelofelijk opgelucht uit.

Nu, kuisen is niet mijn ding, of beter gezegd: niet het ding van mijn rug. Maar als Merel kon stofzuigen, afplaktape weghalen en kon dweilen, dan kon ik de keuken en de oppervlakten doen, en dat zou me wel lukken. Wij dus naar ginder, en tweeënhalf uur later trokken we de deur weer achter ons dicht, terwijl Wolf eigenlijk zelfs al vroeger klaar was en had willen afkomen. Maar het resultaat mocht er zijn: alles afgewassen – keuken, boekenkast, tvkast, tafels, keukeneiland, stopcontacten, lichtknoppen – alles opgeruimd en gestofzuigd en gedweild. De koelkast was opgevuld, de rommel stond in de berging. Best wel trots, maar we waren doodop.

En Wolf? Die was bijzonder dankbaar en had een zeer fijne, productieve en vooral propere avond.

Resultaten van de jongens

Het was nog even spannend: Wolf kreeg zijn resultaten om vier uur, Kobe die om vijf uur.

Wolf deed het schitterend: alles erdoor in deze periode, dus enkel nog dat ene vak uit januari, AI, jammer genoeg. Maar de tweede zit valt dus goed mee, en hij kan met een gerust hart mee op de UGent Racing competitie, oef.

Hij kent natuurlijk intussen wel het klappen van de zweep, en de rest van zijn cijfers is ook echt, maar echt wel goed, compleet met een 20/20 voor FSS. Alleen doodjammer dat die 8 niet kan gedelibereerd worden…

Maar bon, dat moet dus nog wel lukken, en dan is hij gewoonweg Bachelor in de Burgerlijk Ingenieurswetenschappen. Megatrots op mijn oudste, geloof me.

Kobes resultaten waren behoorlijk wat minder, maar eigenlijk ook nog niet slecht te noemen. Deze zittijd was beduidend zwaarder dan die van januari, en hij zal het geweten hebben: hij is er slechts voor één vak door. Maar als je rekent dat er al een heel pak heeft opgegeven, en dat we ons hart vasthielden omdat hij echt niet gewoon was te studeren, dan is dit nog oké.

De vakken waar hij door is, zijn dan ook mooie cijfers. De meeste zijn ook kleine tekorten, en die ziet hij wel zitten. De problemen zullen zich bevinden bij Analyse en chemie, want dat zijn stevige tekorten, en daar weet hij ook niet zo heel goed hoe hij het moet remediëren.

Het is ook wel duidelijk waar zijn interesses liggen, en dat zijn niet de pure theoretische vakken.

Ach, hij heeft er echt wel voor gewerkt, gigantisch veel uren geklopt en zijn best gedaan. We zien wel wat het wordt in september, het is alvast een loodzwaar schema. Maar we geven hem krediet, want ik geloof er in: dit is wat hij wil doen, dit is wat hij ook kan.

Allez hup!

Zolder

Vandaag kreeg ik deze foto door van Wolf:

Hij zit voor het UGent Racing team in Zolder. Binnenkort moet hij naar Parijs en daarna naar de Belgian Auto Show hier in Flanders Expo.

Yup, hij is goed bezig, die zoon van me.