Het was gewoon al te lang geleden dat we Hanneke nog gezien hadden, en omdat we niet weten hoe lang ze nog heeft – ze heeft al twee jaar extra op de teller staan, eind 2023 spraken de dokters van twee tot zes maanden – wilden Mireille en ik echt nog eens langs gaan, voordat we deze zomer naar Big Rivers komen.
Mireille is nog maar net zelf geopereerd, maar zag het gelukkig wel zitten, zolang we maar niet te wild gingen doen. Juist ja: de lamme, de blinde en de dove samen op stap gaan lekker wild doen, of wa? Drie fysiek beperkte dames dus, maar bon. Tegen twaalf uur draaiden we de parking aan Hannekes huis op, en ja, dat was een fijn, hartelijk weerzien. We kletsten even en gingen dan wat verderop in Dordrecht iets eten. Ik vermoed dat het bij zomers weer daar zalig zitten is, het was er ook nu al best druk. Lekker gegeten, overigens.
Daarna gingen we nog koffie drinken met taart erbij bij Hanneke thuis, maar tegen vijf uur was het stilaan welletjes, en ik hoorde Hanneke ook niet protesteren toen ik zei dat we richting huis gingen.
Eigenlijk valt de afstand Gent-Dordrecht best mee: anderhalf uur rijden, zelfs met stop in Antwerpen om Mireille op te pikken.
Toch eens kijken of we dat in juni ook niet eens kunnen inplannen, en hopelijk is Sabrina dan ook weer thuis, dan zijn de Vosjes weer compleet.
Sophietje, zo noemt mijn pa haar altijd. Zij is een vriendin uit het eerste en tweede middelbaar die ik nog steeds een paar keer per jaar zie, en met wie ik eigenlijk nooit echt het contact ben verloren. We kennen elkaar door en door, en vooral elkaars ouders, en dus kunnen we vrolijk zagen tegen elkaar over de nodige strubbelingen. Tsja.
Nu had ze Bart gevraagd om een van zijn boeken voor een tombola voor het goede doel, maar die moest nog wel bij haar in Aalst geraken. Ik ben dus deze middag na de les meteen naar Aaigem gereden, heb daar heerlijk gekletst, verse asperges met gerookte zalm gegeten, met haar tot in Aalst gereden om daar iets op te halen bij een vriendin, en dan nog in het terugkeren twee geocaches gezocht. We hebben meteen afgesproken om dat in de grote vakantie vaker te doen, want eigenlijk vindt ze dat geocachen ferm amusant, maar dan enkel met zijn tweeën.
De reden waarom ik zo fluks uit Vlaardingen vertrok, is dat mijn bestie Gwen gisteren dertig jaar getrouwd was. Dertig jaar geleden waren Gwen en Erik ook al mijn beste vrienden, en ik was haar getuige. Dertig jaar later zaten we in de Barque à Jack aan de Snepkaai, samen met de andere getuige van toen, Fabrice en zijn vrouw Sylvie die er toen ook al bij was, nog twee andere vrienden en hun dochter, en ook Elly, een van de kinderen van Gwen.
We zaten buiten op het terras en aten zeer smakelijk en veel te veel, terwijl er fijne gesprekken ontstonden en anekdotes van vroeger werden opgerakeld.
Tegen tien uur verkasten we met zijn allen naar hun bijzonder gezellige tuin, waar nog iets werd gedronken, beide getuigen nog verhalen uit de oude tijd opdisten, er zelfs nog werd gezwommen door sommige aanwezigen, en er zelfs nog taart was met kaarsjes en al.
Het werd eigenlijk een bijzonder aangename avond: ideaal gezelschap, lekker eten, fijne locatie, prachtig weer…
En vooral: het was fijn om Gwen en Erik zo te zien stralen. We spreken af over dertig jaar (al zal het wel een pak eerder zijn, vermoed ik).
We hoefden nergens dringend te zijn, dus sliepen we uit en genoot ik van het ochtendlicht – of eerder voormiddaglicht – op het balkonnetje.
Tegen elf uur zaten we in De Klik, bij Annemarie en Maarten. Die hebben op de benedenverdieping van hun huis een heel gezellig brunchcafé, met broodjes en uitsmijters en tosti’s en zo. En ook een fijn balkon, alleen… het is, net zoals zowat alles in het historische centrum van Dordrecht, een beschermd zicht, en dus mogen ze geen deur steken waar het venster zit. Om naar het balkon te gaan, moet je dus door het venster klauteren. Het is eens wat anders…
Soit, we aten er eerst verse, nog warme appeltaart als ontbijt, en later, toen ook Margriet en Ingrid bij ons kwamen zitten, ook effectief nog een tosti – when in Rome…– of een broodje. En ja, het was er zeer, zeer aangenaam zitten.
We liepen verder door de Dordrechtse straten, passeerden, helaas voor mijn bankrekening, yay voor mezelf – bij de Senger juwelier en keken onze ogen uit. Die hebben acht vitrines in de belangrijkste winkelstraat van Dordrecht, met museumkwaliteit: ze verkopen nieuwe dingen, maar vooral ook antieke juwelen: kettingen, ringen, broches, haarspelden, cameeën, you name it. Overal staat een uitleg bij, en de prijzen gaan tot vlot boven de 4000 euro. Ik snap dat wel, er zitten zalige dingen tussen. Ik verlekkerde me op een pracht van een paarse ring, maar 165 euro vond ik te veel, zeker omdat ik hem nog moet laten vergroten. Ik ging dan maar voor een prachtig paar rood met zilveren oorringen.
We liepen verder tot aan het huisje, deden daar even een tukje, tegen half zes werd Hanneke afgezet door haar zoon, en trokken we richting Margriets huis om daar te eten. Ook zij heeft een pracht van een beschermde eenpersoonswoning in het centrum, met een winkel op de gelijkvloerse verdieping, maar een eigen ingang/hal voor zichzelf: daar had ze een tafel met allerhande hapjes en brood klaargezet, een koelkastje en een koelbox vol drank, en een resem stoelen buiten. We installeerden ons, voelden ons vooral zeer welkom en genoten.
Ingrid had er trouwens een fijn filmpje van:
Ik moest ook lachen met alle slogans aan de WC-blok, netjes in de kleuren van Big Rivers:
Van daaruit trokken we met zijn allen richting de Grote Kerk voor een optreden van een Doe Maar covergroep, enfin, eigenlijk alle mogelijke Nederlandstalige hits. We raakten de rest wel kwijt, maar dat was niet zo erg. Wij gingen er vrolijk bij zitten op ons favoriete grasveldje, met poffertjes en een stroopwafel, want zo hoort dat.
We deden uiteraard ook van trappetjesfoto, want ook dat hoort nu eenmaal zo, dat is de Vossentrap in Dordrecht.
En ondertussen maakten Margriet, Ingrid en al de rest een filmpje, speciaal voor ons, terwijl wij dat aan de andere kant van de kerk aan het meezingen waren.
Toen gingen we stilaan richting huis, waarbij we nog de fijne covergroep Skeftum meepikten op de Grote Markt, en waarbij ik ongelofelijk blij was dat we al de hele tijd mijn vissersstoel hadden meegesleept.
Maar toen was het echt, echt welletjes, en gingen we naar huis. Kevin, die we bij die covergroep hadden gevonden, kwam zijn ma dan rond elf uur ophalen.
Zelfs een theetje hoefde voor mij niet meer: mijn bed was meer dan voldoende. Maar wat een dag!
Maandag wordt Gwen 54 – ik volg in november – maar dan zit ze de hele dag in Brussel. En in juni doen wij al graag eens van ontbijtje. Vandaag stonden we dus om negen uur – en we vonden het allebei eigenlijk te vroeg – in de Brugsepoort bij Woest. Ik kende het niet, maar ik vond het er zeer aangenaam: je kon buiten zitten of binnen, of, zoals wij, strikt genomen binnen maar bij een volledig opengeschoven raam, dus eigenlijk ook buiten.
Ik had voor haar een mandje gemaakt, geïnspireerd op wat Merel doet voor haar vriendinnen. Er zat een soort lantaarn in voor buiten, met drie appelblauwzeegroene kaarsen en drie nepkaarsen op batterijen, een theelichthoudertje in dezelfde kleur, een snoer lichtjes voor eventueel rond de lantaarn, een fijn notitieboekje zoals ze vaak gebruikt, een set stylo’s in snoepkleurtjes en vooral… een fotoboekje. We gaan nu al jaren samen eten en dingen doen, en vrijwel elke keer neem ik wel een foto. In het begin was dat analoog, en die foto’s heb ik dus niet meer, maar ergens, zo’n 14 jaar geleden, begon ik digitale foto’s te nemen. Nee, ik heb ze lang niet allemaal teruggevonden, maar de recente waren wel oké. De helft heb ik afgedrukt als foto in het Kruidvat, de helft wilde hij niet afdrukken wegens te slechte kwaliteit en die heb ik dan maar hier op mijn printer afgedrukt. Resultaat: ik heb gisterenavond nog ettelijke uren zitten knippen en plakken en data zitten opzoeken, want ja, ik wilde er wel zo veel mogelijk de juiste datum bij zetten. Ik had dus een fotoboekje met foto’s van toen Merel en Lena-Mare nog baby’s waren, tot vorige maand.
Bart had het gezien, vond het wel mooi, maar zei dat hij dat niet zo leuk zou vinden wegens nogal confronterend. Ja, we zijn een pak ouder geworden in die tijd, dat klopt. Gelukkig ken ik mijn bestie wel een beetje, en zij begon zowaar te huilen toen ze het kreeg, zo zalig vond ze het. Kroniek van (een deel van) een vriendschap, als het ware.
En toen was er dus het ontbijt met uitgebreid buffet, zowel zoet als hartig, met basisdranken à volonté, met een heerlijke zalmbereiding maar ook eitjes en alles erop en eraan. Aanrader, jawel.
Een goeie twee uur later, toen we zelf al aan het denken waren om te vertrekken, kwamen ze ons vriendelijk vragen of we het zagen zitten plaats te ruimen voor een groot gezelschap dat kwam lunchen. Zo staat het ook op de website: ze voorzien twee uur voor het ontbijt.
Samen trokken we nog naar de Kringwinkel van de Haspelstraat, om de hoek, eentje die ze niet kende. Ik vond er zowaar, voor tien euro, een prachtige set van rok en iets tussen vestje en tuniek van Kaat Tilley, in een donkerpaars, en in perfecte staat. Ik was er meteen verliefd op, ik had het ook meteen in de gaten. Jammer genoeg is het niet mijn maat, maar dat deerde niet voor die tien euro. De rok is maat 42, dat zal dus een wensdroom blijven, maar het vestje, daar kan ik al in, al is het nog bijzonder krap en dus niet draagbaar. Maar het is wel een extra reden om verder te vermageren, en dan lukt het hopelijk wel.
Ik heb het trouwens even opgezocht: online zou ik het kunnen verkopen voor rond de 300 euro, denk ik. Serieus.
Enfin, ik was pas weer thuis tegen half één, maar wat een heerlijk ontspannende voormiddag in de examens, en wat een machtige uitdrukking op Gwens gezicht toen ze het fotoboekje zag. Héérlijk!
Met al het gedoe rond mijn pa en de problemen met mijn eigen rug, ben ik momenteel niet zo heel sociaal. Al die feestdagen hoeven voor mij ook al niet, ik ben al zo gelukkig gewoon in mijn zetel met mijn boekje en mijn breiwerk, om eerlijk te zijn.
Maar wanneer een goeie vriendin, die een eindje weg woont en die ik niet zo vaak zie, voorstelt om in het passeren een koffie te komen drinken, dan zeg ik niet nee. Vooral dat “passeren” is belangrijk: ik ga haar geen uur doen rijden en een uur doen terugrijden om hier amper een uurtje te zijn, maar als ze dan toch passeren en ik de vrijheid heb om hen buiten te gooien wanneer ik daar zin in heb, dan zijn ze meer dan welkom.
En dus zaten Mireille en Arend hier op tweede kerstdag gezellig in de zetel met een koffie en de overschot van ons dessertbuffetje, en werd het een heel fijne, gezellige namiddag. Ik kan eigenlijk niet eens zeggen waarover we het hadden, we hebben gewoon over vanalles zitten kletsen, en eigenlijk nog niet eens over larp, en dat zegt veel onder larpers. Het geeft vooral ook aan dat je elkaar al zodanig lang en zodanig goed kent dat er voldoende andere gespreksstof is.
Yup.
Ook dit is voor mij vakantie.
En na twee uur heb ik ze gewoon buitengesjot, en vonden ze dat ook helemaal niet erg. Mooi mooi mooi.
