Podcast met barbecue

Een hele tijd geleden contacteerde Mathias me: hij was samen met Stijn en Stef, een paar andere jonge gasten uit Balen en ook larpers, een podcast begonnen. Ze hadden al verschillende gastsprekers gehad over verschillende onderwerpen, en wilden het nu over larpen hebben. En toen hadden ze blijkbaar alle drie onmiddellijk aan mij gedacht als larpveteraan en tante Olga.

Normaal gezien werd dat opgenomen bij Mathias thuis in een studio, maar dat zagen zij – en ik – niet zitten in de huidige coronaomstandigheden. Geen nood, ze gingen wel tot bij mij komen met al hun materiaal, zolang het droog was kon dat probleemloos buiten.

We hadden dus drie zaterdagen vooropgesteld, en bij de eerste droge dag zouden we opnemen. Vandaag dus.

Tegen zes uur kwamen ze dus met een pak microfoons, kabels, koptelefoons en een mengpaneel aanzetten, en Wim was ook mee als geluidstechnicus. Er werden pinten en duvels uitgeschonken, een ice tea voor mij, en we begonnen eraan.

Man, dat uur was gigantisch snel voorbij, eigenlijk, en we hebben goed gelachen. Ik zal hier de link wel zetten zodra ze het gepubliceerd hebben, geen probleem.

En toen had ik een barbecue voorzien. Allez ja, Bart had alle boodschappen gedaan en de groenten gesneden, Stijn –  die blijkbaar een barbecuefanaat en -wonder is – deed het eigenlijke bakken en de kinderen hadden de tafel gezet, ik heb geen poot moeten uitsteken.

Het werd eigenlijk nog een bijzonder gezellige avond, waarbij we de barbecue omgevormd hebben tot een heus kampvuurtje waarop we marshmallows hebben geroosterd.

Rond half twaalf heb ik hen buitengestoken: ze moesten nog anderhalf uur terugrijden natuurlijk.

Maar sociaal contact, dat doet deugd. En ik heb dus gigantisch veel zin om terug te larpen…

 

Héérlijk sociaal

Nooit gedacht dat ik dat nog ging zeggen, maar vandaag was een héérlijk sociale dag!

In de voormiddag hebben Kobe en ik het partytentje opgezet want er kwam volk, maar het mocht niet zijn: in de namiddag is het echt beginnen gieten. Het zag er nochtans dik in orde uit.

Tegen half vier stonden Arend en Mireille hier: die moesten al lang iets komen ophalen en vandaag hebben we er gewoon een gelegenheid van gemaakt. Gelukkig waren ze maar met twee, van dezelfde bubbel, en volgens de huidige maatregelen mochten ze dus ook gewoon binnen, op afstand.

Ik had nog snel taart gebakken – diepvriestaart van de Aveve FTW! – en het deed deugd, eens gewoon in ’t echt, zonder scherm, zitten kletsen met vrienden. Over gewone dingen, niet eens over larp, en gewoon, echt als vrienden. Man, meestal put sociaal contact me uit, maar hiervan voelde ik mijn batterijen gewoon opladen.

Toen ze weg waren, begon het gelukkig wat droger te worden buiten en kon ik alles klaarzetten voor de DnD sessie, ook voor het eerst in bijna een jaar niet via schermen. We wisten dat het frisjes ging zijn, maar met je winterjas aan is het perfect te doen, en vooral: we konden écht spelen.

Al was ook dat weer met een korreltje zout te nemen: voor vrijwel iedereen was het het eerste niet-werkgerelateerde sociaal contact met iemand van buiten de familie of bubbel, en we hebben eerst twee uur gewoon oeverloos zitten tetteren. Héérlijk! We hadden er allemaal duidelijk behoefte aan.
Gelukkig is er wel nog wat gespeeld ook, en tegen half twaalf vond ik het welletjes: ik werd moe, en ik denk dat ook de buren het misschien wel welletjes zouden vinden. Niet dat we zo veel lawaai maakten, maar toch…

Maar ik ben binnengegaan met een grote, grote grijns. Echt. Fantastisch.

Korda on tour

Anderhalve week na Omen, en het kriebelt nog steeds. Toen ik vorige week donderdag op mijn FB schreef dat ik op mijn eentje op café zat – een koffie in de Labath tijdens Merels blokfluitles – had Wim geantwoord dat hij gerust wilde afkomen. Mind you, die woont in Balen, op anderhalf uur rijden zonder verkeer. Donderdagavond tijdens de spits? Dik twee uur.

Geen goed idee dus, want ik had ’s avonds ook nog koorrepetitie. Maar ik vond het wel een bijzonder fijn idee, en dus spraken we af dat hij vandaag ging langskomen om gezellig iets te drinken. En hij mocht gerust nog andere Korda meebrengen, mochten die willen. En jawel, na dik twee uur in de auto stonden hier, iets over achten, Wim, Mathias en Lorenzo.

Het werd een gezellige avond van kletsen over Omen, de Korda, larp in het algemeen, maar ook andere dingen. Er werd geschaakt, er werd bier gedronken, er werd gelachen, en rond middernacht reden ze terug naar huis, anderhalf uur.

Goed zot, zeg ik u, maar wel zalig. Een hele fijne avond gehad.

Grove

Een tijd geleden kondigde Anouk Dubois, larper, Antwerpenaar, lief van Cody en een ongelofelijk wijs mens, aan dat ze een concert gaf als eindexamen aan de Jazz Studio. Grove was de titel, en ze speelde in het Fakkeltheater in Antwerpen.

Meteen een heel erg goeie reden om naar Antwerpen te gaan, naar dat concert te luisteren, en daarna af te zakken naar The Geeky Cauldron. Dat café kan je gerust mijn stamcafé noemen, voor zover ik dat zou hebben natuurlijk. Ik ga namelijk nooit op café, allez, toch niet meer sinds mijn studententijd toen ik praktisch in de Yucca woonde. Maar een stamcafé, dat is voor mij een plek waar je de eigenaars kent, waar je je thuis voelt, en waar je zo goed als altijd wel iemand kent als je binnenstapt. Check, check en check. Ook al is het dan in – of all places – Antwerpen.

Ik had een ganse hoop volk verzameld, onder andere de Korda Boys, en Robbe en Jarne reden met mij mee. Geen idee waarom, maar ik lig blijkbaar goed in de markt bij twintigers tegenwoordig :-p

Het werd een stevig concert, knap gezongen en met nummers die er stonden. Ze begon met een aantal Nederlandstalige nummers, waaronder een heel mooi liefdeslied voor Cody. Ik heb er geen idee van of die eigenlijk zelfs in staat is te blozen, maar op dat moment kwam het er toch redelijk dicht bij.
Daarna ging ze verder in het Engels, vrij uiteenlopend, meestal vrij zacht. Eén nummer sprong eruit, en dat heeft ze dan ook nog eens als bisnummer hernomen. Een aanklacht tegen onrecht, oorlog en het wegkijken ervan, geschreven na een trip naar Belfast.

Zoals gezegd trokken we daarna naar de Cauldron. Zo goed als iedereen ging te voet – het is dan ook maar een goeie tien minuten stappen – maar ik wist dat ik ’s nachts die wandeling niet meer ging zien zitten wegens rug kapot, en dat ik dus maar best naar de parkeergarage tegenover de Cauldron reed. Philip reed met mij mee, en als er blijkbaar een iemand is die Antwerpen kent, is hij het wel. Hij toonde me meteen een paar mooie plekjes en we pikten samen een cache op in de voetgangerstunnel waar ik nog nooit geweest was.

Meteen liet hij me ook de scenic route rijden waarbij ik een hele uitleg kreeg over de verschillende bezienswaardigheden, waardoor ik meteen besloot om deze zomer eens een ganse dag naar Antwerpen af te zakken met mijn fiets in de koffer, en dan samen met hem de stad te verkennen. Hij is de ideale stadsgids, zo blijkt, zeker als het op architectuur aankomt. Ik kijk er al gigantisch naar uit!

Een en ander zorgde ervoor dat we pas een hele tijd later in de Cauldron waren en sommigen al licht ongerust begonnen te worden. Echt, die gasten zijn zó ongelofelijk zorgzaam…
In de Cauldron werd er uiteraard vooral over larp gepraat, zoals altijd, en het grappige was dat Mathias zijn zo-goed-als-lief had meegebracht, maar nog met geen woord gerept had over het fenomeen larp. Ik heb het kind dan maar uitgelegd wat dat allemaal inhield, compleet met een paar foto’s, terwijl hij buiten eentje ging roken. Ze wist niet wat ze ervan moest denken…

Soit, al bij al was het tegen twee uur voor ik terug huiswaarts reed. Robbe was intussen al met Jesse meegereden, maar gelukkig had ik nog steeds Jarne om me wakker te houden op die lange en saaie E34.

Fijne avond, voorwaar, en ik verzeker u: van Anouk gaan we nog horen.

Max is de max!

Een dikke week voor Kerstmis kreeg ik een berichtje van Max: dat hij een tekening had gemaakt. Met afbeelding van de tekening erbij, uiteraard.

Ik viel bijna van mijn stoel. Huh? Hoe wat waarom? Max moest daarmee lachen, en schreef het toe aan bewondering. “O ja, de “hoe” is misschien met potlood 😉

Soit, ik geef u hier dus de tekening mee:


De originele foto:

Toen ik Max vroeg wat die tekening moest kosten, antwoordde hij: “Niks, ik zal ze komen binnensteken.” Ik protesteerde. Duh. Maar nee, Max wou geen betaling, maar ik mag zijn tentoonstelling in november wel sponsoren.

Ik heb ze in een kader gestoken, en hem gegeven als cadeautje voor zijn nieuwjaar. Hij was er niet goed van, zoals je misschien kan zien:

En Max, die publiceert momenteel op zijn blog elke dag een tekening, en liet die van ons pa ook al de revue passeren. Mét uitleg.

Bedankt, Max. Echt waar.

 

Te lezen: fantasy

Aangezien ik tegenwoordig zo goed als altijd lees in mijn bed voordat ik in slaap val, gaat het soms nogal vooruit.

Ik probeer het volgende schema aan te houden: een SciFi boek(enreeks), een reguliere klassieker, een fantasy boek, een regulier boek, enzo.
Maar goed, ik was dus weer toe aan iets anders, en ik zette het volgende op mijn facebookpagina:

“Ik had in het voorjaar al eens gevraagd naar de aanraders qua Scifi boeken. Wat raden jullie aan qua (hard) fantasy? Graag in de comments, dan weet ik weer wat ik moet lezen ^^”

Met de reacties ben ik minstens de komende tien jaar zoet, als het niet langer is. Bedankt allemaal!

  • Jonas Drieghe Ik kan Red Rising wel aanraden anders
  • Patrick Struys Belgariad en de malloreon
  • Michel Vuijlsteke Dorothy Dunnett? The House of Niccolò, Lymond Chronicles?
  • Babeth Van Son De Honor Harrington-reeks van David Weber. MIlitary SF. Eerste boek van de reeks gratis hier: http://www.baen.com/on-basilisk-station.html .
  • Michel Vuijlsteke Ik vond Abercrombie Best Served Cold degelijk. En zijn Young Adult-trilogie ((Shattered Sea) ook wel goed, op een YA-manier.
    Maar als ge toch op zoek zoudt zijn naar iets om uw tanden in te zetten:
    Malazan Book of the Fallen, te beginnen met Gardens of the Moon? Gemakkelijk leesbaar is anders, maar zeer satisfying wel. 🙂

    Jesse Dmtre Als ge toch grimmige fantasy wilt:
    The Black Company door Glen Cook (loved this), of Mark Lawrence’s Prince of Thorns (minder mijn smaak) worden vaak in een adem genoemd met The First Law.

  • Jesse Dmtre Als ge wat lichter wilt, The Lies of Locke lamora is ook een pareltje, met gruwelijk goede donkere humor.
  • Michel Vuijlsteke Nog beter dan Black Company (en ook een afgesloten geheel van drie boeken): Imperial Radch, van Ann Leckie. Zeer uitstekend. Zeer.
  • Michel Vuijlsteke En ook zeer goed, in een heel ander repertorium: Quantum Thief / Fractal Prince / Causal Angel van Hannu Rajaniemi.
  • Jesse Dmtre The traitor Baru Cormorant was ook bijzonder wijze scifi
  • Thomas Pieters Als je de Arthur trilogie van Bernard Cornwell nog niet gelezen hebt, doen.
  • Vincent De Keer timeline- michael crichton
  • Jesse Dmtre Powder mage trilogy is keiharde lekkere pulp over napoleonistische tovenaars. Mistborn is een zalige intro naar de schrijfsels van Brandon Sanderson.
  • Edwin Hofstra Uit de gallerij der Giganten: L. Sprague de Camp. Staat vast wel iets van op eBook. C.J.Cherryh is een andere favoriet.
  • Tad Williams. Memory, Sorrow en Thorn is een classic.
  • Kris Bultereys harry harrison: The technicolor time machine, Deathworld (1.2,3), Stainless steel rat series, Make romm make room
    Larry Niven: the known space series, Kzin war, flatlander
    Jack Vance: The devil princes en Dying earth series (Cugel is fun)
    Arthur C Clark: Fountains of paradise
    Extended Dune series (legends of dune trilogy, schools of dune trilogy, prelude to dune trilogy + hunters of dune en sandworms of dune),
    Robert A Heinlein: the moon is a harsh mistress
    moderner:
    James Lovegrove: The chtulhu casebooks (Sherlock holmes meets HP Lovecraft.. good read)
    Neil Gaiman: American Gods, Neverwhere
    Timothy Zahn: Thrawn trilogy (Star wars)
    Michael Stackpole: Once a Hero
    RA Salvatore: The woods out back, the dragonslayers return, the dragons dagger,
    the classics: Robert E Howard, Arthur Conan Doyle, Jules Verne, HG Wells
  • Kris Bultereys voor fantasy dan even verder nadenken
    dying earth van jack vance met ook de Lyonesse trilogy
    zeker alsook Frits leiber: Fafhrd and grey mouser series. Die zijn gewoon… ja.. classic en meestal niet zo gekend maar wel de moeite
    Dragonriders of Pern door Anne McCaffrey
    stackpole en salvatore wel (ook de forgotten realms van salvatore.. zeker de eerste trilogien, daarna is het minder)
    GRR Martin natuurlijk
    James Lovegrove: The chtulhu casebooks zeker in achterhoofd houden voor donkere mistige dagen
  • Annelies Ivens Ik zou alle andere Sanderson ook willen aanraden en Garth Nix (Liraek, Sabriel, Abhorsen). Voor de rest moet ik eens tussen mijn reeksen kijken!
  • Jonas Drieghe Homeworld / Exile / Sojourn van R.A. Salvatore is ook nog wel leuk als het iets meer Sword and Sorcery mag zijn
  • Jonas Drieghe The Lies of Locke Lamora van Lynch ooit gelezen?
  • Peter Nyffels Niemand die Feist zijn Magiër reeks aanbeveelt?
    Maar die heb je denk ik al gelezen…
  • Babeth Van Son Hmm…. Deze zijn meer eigentijds te noemen: de “Monster Hunter” reeks van Larry Correira, en zijn “Dark Grimnoir” reeks ook. Is van Baen Publishers, op baen.com te vinden, je kan de eerste van de reeks van Monster Hunters trouwens gratis downloaden op https://www.baen.com/monster-hunter-international.html, info over de Dark Grimnoir reeks is hier te vinden: https://www.baen.com/hard-magic-book-i-of-the-grimnoir… . Er is altijd een proefhoofdstuk te lezen om te zien of de stijl je bevalt.
    Ik heb een heleboel boeken van Baen, vooral van de schrijvers Flint, Ringo en Drake.
  • Cody Demuytere I’ll bite met een atypische boek; The Dresden files van Jim Butcher. pulpy as fuck, leest als een stationsromannetje en all-round toch een dik overarching verhaal. (Aangezien je ook wel van een detectiveke houdt dacht ik)
    Maar ge vroeg voor HARDE HARDE DONKERE Fantasy right?
    The Black Company boeken van Glenn Cook.

  • Jesse Dmtre Alles van Robin Hobb, mihb Assassin’s apprentice (Farseer Trilogy) en Liveship traders (haar laatste is meh)
    Zoals hierboven, ge moet wat van Tad Williams gelezen hebben: Memory Sorrow en Thorn is een klassieker, the War of the Flowers is gewoon leuk en verfrissend.
    – Guy Gavriel Kay – the Fionavar Tapestry (historisch geïnspireerd, heel speciaal)
    – Brandon Sanderson schrijft boeken als Marvel-films: larger than life personages, met kickass actie. Dat is zijn grootste pro en zijn grootste contra.
    Als het wat -eigenlijk zeer veel- zwaarder mag: R Scott Bakker – the darkness that comes before.
    Jim Butcher – the Dresden Files: in het begin wat zwakker, maar urban magic detective in Chicago vindt zijn tred in het vierde-vijfde boek. Crack cocaïne in book form. (Ook zijn Steampunk serie is veelbelovend, maar er is nog maar één van uit: the aeronaut’s windlass)
    Ge moet Earthsea gelezen hebben. Waarom moet ik zelfs niet uitleggen.
    Black Company hebt ge al gelezen, Grey Bastards is niet slecht.
    Niet-limitatief lijstje.
    Zelf ben ik momenteel verslaafd aan Powder Mage – Brian mcclellan; en aan wuxia/light Novels: Cradle van Will Wight is gek. Goblin Slayer is een instituut.

  • Elena Bombeke Ik lees bijna niet meer (boeken zijn zwaar, ze ergens naartoe dragen.., mijn knie vind dat niet zo leuk) en ben dus afhankelijk van het audiobook aanbod van audible. En die hebben best wel wat leuke boeken.1. We are legion. We are Bob. – Denis E Taylor. Het is sci-fi en de humor trekt op die van Pratchett (maar is niet zo goed, uiteraard).2. Name of the Wind – Patrick Rothfuss. Heerlijke fantasy wereld. Heart will be broken.3. Ready Player One – Ernest Cline. Het boek is beter dan de film. Ik ben een sucker voor dystopische werelden.
  • Fabian van Lent Brent Weeks. Zijn assassins trilogy
  • Achim Steigert Ik heb nog twee (drie, waarvan één tweedeler) onbekende meesterwerkjes voor je. 🙂The Charlatan
    https://www.amazon.es/Realms-Arkana…/dp/0761502335The Lioness
    https://www.amazon.com/Realms-Arkania…/dp/076150477X
    + The Sacrifice
    https://biblio.co.uk/…/realms-arkania…/d/31555236
  • Sarah F G Nettuj Geen scifi maar leuke fantasy met een steampunk twist: Jackelian series van Stephen hunt
  • Babeth Van Son Van L. E. Modesitt, Jr. heb je ook nog de “Recluse”-reeks en de “Imager”-reeks. Die laatste vind ik eigenlijk veel beter en daar heb ik alle boeken van in epub.
    En ik vergat dan nog de “Detective Inspector Chen”-reeks van Liz Williams !!! Ook daarvan heb ik alle boeken in epub, gaat over een Chinese detective in een wereld waarin goden en duivels echt bestaan en hoe moeilijk het is bijvoorbeeld om aan uitwisseling te doen van politieagenten tussen hemel, aarde en hel. 😁
    Momenteel ben ik bezig met het doorworstelen van de Warhammer 40K “The Horus Heresy”-reeks. Ben al aan boek 11 van de 53…
  • Annick Breugelmans Bring me the head of prince charming, als tussendoortje
  • Marc Bessemans City of stairs. Superieur qua world building, fantastische personages en goed verhaal. Lees het!
  • Marc Bessemans En dan nog six of crows van Leigh Bardugo en het tweede deel. Super verhaal met fantastische personages.
  • Marc Bessemans Alles van Mark Lawrence. Begin met prince of thorns.
    Marc Bessemans An ember in the ashes van Sabaa Tahir
    Marc Bessemans Hoe kon ik deze vergeten: the shadow of what was lost van james Islington (ook een trilogie). Een fantastische plot met veel verrassingen.
  • Marc Bessemans En the painted man van Peter V Brett, maar de reeks verliest aan kwaliteit naarmate ze vordert

    Euh… Ik denk dat ik weet wat gelezen ^^ Ik ga beginnen met The Lies of Locke Lamora, en dan zie ik wel weer verder. Het is in elk geval opgeslagen.

WWW

Nee, niet World Wide Web, maar wel Wilde Wijven Weekend. Allez ja, het is al twintig jaar geen weekend meer, maar Kim had het nog altijd www gedoopt :-p

Toen we zeventien of achttien waren, ging ik met Kim, Nathalie en nog een paar vrienden regelmatig op weekend, aan zee of in de Ardennen. Later werden dat etentjes omdat we door kleine kinderen geen weekend meer weg geraakten. Soms bleef het bij een avondje iets drinken, en eigenlijk doen we het lang niet vaak genoeg. Maar vanavond was het wel nog gelukt om nog eens af te spreken om samen iets te gaan eten.

Kim en Nathalie wonen allebei aan het station, en dus werd het een restaurant in de Fabiolalaan, het Spoorloos Perron. Ik kende het niet, zelfs de dames kenden het niet maar Kim had een foldertje gekregen, en dus gingen we een kijkje nemen. Dik in orde, dat kan ik u zeggen. Niet goedkoop, maar wel de betere brasserie. We namen gezamenlijk een bordje tapas, en dan een hoofdgerecht. Een echt dessert hoefde niet, maar wel een verwenkoffie, en die was méér dan genoeg.

 

Op ons, dames!