Geplaatst op

Sofia: dag 4

Oorspronkelijk waren Gwen en ik van plan om echt vroeg op te staan, op te ruimen, met de metro naar de luchthaven te gaan en daar een auto te huren om zelf ook richting Plovdiv te gaan en daar de prachtige archologische sites te bekijken. Maar het is twee uur rijden en we moesten al om vier uur in de luchthaven staan. Het ging ons vooral stress bezorgen, en dat zagen we dan ook weer niet zitten.

De plannen werden dus bijgeschaafd: rustiger opstaan en ontbijten, opruimen, uitchecken en de bagage aan de balie laten, en richting Boyana kerk: een klein middeleeuws kerkje net buiten Sofia stad, volledig met fresco’s vanbinnen, met maar liefst 240 personen. Het is Unesco Werelderfgoed, dat wil wel wat zeggen.

Bon, voor 10 euro hadden we een taxi en dus stonden we om elf uur netjes aan de kassa van Boyana. Om daar te horen dat er telkens maar 9 man per keer binnen mag, en dat we aan de beurt gingen zijn om ̩̩n uur. Euhm. Juist ja. Maar we stonden nu daar toch en eigenlijk waren we van plan om daar ook nog een wandeling te maken. We hebben de plannen dan maar omgedraaid: eerst een wandeling, dan het kerkbezoek. Eigenlijk nog een chance, want het werd echt heet vandaag. We liepen dus rond in de omgeving, zagen dat er vooral heel veel bos was en een mooie Рlees: dure Рwijk en zochten en vonden enkele geocaches. We passeerden ook een heel mooi klein orthodox kerkje, waar een oudere dame met spijt in het hart in vloeiend Bulgaars aanstoot nam aan mijn spaghettibandjes en me dus niet binnenliet. Ik heb haar in even vloeiend Vlaams uitgelegd dat ik het begreep en dat ik het helemaal niet erg vond, want van in de ingang kon ik het ook best wel zien. We kwamen overeen.

Iets over één konden we dan, na wat gepalaver, voor tien minuten in het kleine kerkje met temperatuur- en vochtigheidsregelaar. Foto’s mocht je er niet nemen, dus ik heb er een paar.

Na een wandelingetje terug en wat wachten op de taxi waren we terug in centrum Sofia. Het was intussen al dik na twee uur, maar gelukkig is er Vitosha, waar je op elk moment van de dag wel een restaurant vindt dat open is en eten serveert. We zaten in een Bulgaars iets en zagen dat het best oké was.

We liepen nog even rond, ik nam nog een foto van onze straat, en weg waren we, richting luchthaven. Daar waren we uiteraard te vroeg – twee uur is daar niet nodig – maar de verrassend grote en moderne luchthaven is ideaal om rustig iets te eten en te wachten. Gwen werkte nog wat op haar computer, ik las wat, en de aangekondigde vertraging was uiteindelijk toch zo goed als weg, zodat we effectief kwart over zes vertrokken.

Opnieuw een incidentvrije vlucht, ik voelde me prima, maar de trein die we hoopten te halen, was al weg. Al bij al stond ik tegen tien uur thuis bij mijn gezin.

Een hele fijne werkvakantie, echt van genoten, fijn gezelschap, en voor herhaling vatbaar. Al is Georgië volgend jaar me net iets te ver vliegen. Het zal voor over twee jaar zijn, richting Malta. En hopelijk kan Gwen dan ook weer mee.

Geplaatst op

Sofia: dag 1

Omdat we zo laat in ons bed lagen, hadden we het plan om naar Plovdiv te gaan met een huurauto, meteen laten varen. Goed idee: we waren allebei stikkapot, om eerlijk te zijn. We sliepen dus wat langer, zaten nog net voor half elf aan het ontbijt, en gingen daarna de stad verkennen: de Sveta Nedelyakerk, de Sofia op haar pilaar, langs het presidentiële gebouw met zijn wachters en naar het oude Sint-Joriskerkje.

Tegen dan was het bijna twee uur en gingen we iets eten in het bijzonder aangename openluchtrestaurant van het Archeologisch Museum. We kregen er zowaar een opgerold gedichtje bij de Lavazza koffie, met Google Translate to the rescue.

We waren nog net op tijd om de Verandering van de Wacht te zien, al was daar eigenlijk niet zo veel aan te zien.

We liepen verder, onder een stralende zon en zo’n  26 graden, langs het Nationaal Theater en het bijhorende park (en geocaches) naar de Alexander Nevskikerk. Daar waren ze net aan het zingen, en daar heb ik een klein klein stukje van kunnen opnemen. Op de laatste foto hieronder zie je in het piep- piepklein in de rechteronderhoek Gwen zitten op de trappen.

Tegen dan hadden we al behoorlijk wat kilometers afgelegd en gingen we stilaan terug richting ons hotel, maar we stopten eerst nog langs een zeer aangename binnentuin voor een drankje.

Toen moesten we Vitosha nog kruisen, de lange centrale boulevard van Sofia met tal van winkeltjes, restaurantjes en terrasjes, en gingen we voor een snelle hap bij een fastfoodGriek. Ja, dat bestaat daar dus.

Om af te sluiten wandelden we nog even tot het einde van Vitosha voor het zicht om de omliggende bergen, en waren tegen negen uur terug op ons hotelkamer. Alwaar we ons even afspoelden, nog wat scrollden en lazen en uiteindelijk op een deftig uur gingen slapen. Want ja, morgen kwart voor zeven gaat de wekker. Ugh.

Oh, en een aparte vermelding voor een foto die Gwen genomen heeft: een beetje voor de grote kerk staat een grote bronzen leeuw, waarbij de glimmende stukken duidelijk aangeven dat hij nogal vaak beklommen wordt. Ik wilde me niet laten kennen als leeuwentemmer en klom daar dus ook op. En dat was dus iets hoger dan ik had gedacht, waardoor ik een ongetwijfeld overweldigende elegantie aan de dag legde. Gwen kreeg prompt de slappe lach en ik ook, waardoor het wel een heerlijke foto werd. Oordeel gerust zelf.