Ghent by Night

Het was me al even niet gelukt om nog naar de Vampire te gaan: sneeuw en veel te moe, ziek, andere verplichtingen, dat soort dingen.

Maar vandaag stond ik in de Afkikker – dertig jaar niet binnen geweest – en heb ik me goed geamuseerd, ja. Ik heb nog steeds wat moeite met het personage dat ik moet spelen, omdat de meeste spelers het hele spelsysteem en de wereld pakken beter kennen dan ik, maar het begint te komen. Ik weet in elk geval wel dat ik blijkbaar wel op de juiste manier overkom, en ik heb een zalige medespeelster die het wel beter kent en veel dingen overpakt.

Samen zijn we blijkbaar een zeer indrukwekkend harpijencombo. Yup, ik ben nog niet uitgespeeld daar.

Vampire

Vorige keer kon ik niet gaan wegens de rug te dood, vandaag was ik wel weer present op de Vampire Larp hier in Gent. Normaal spelen we in de ontwijde kerk in Sint-Amandsberg, maar blijkbaar is dat nauwelijks te verwarmen, en dan krijg je na verloop van tijd echt wel serieus koud.

Vicky was daarom op zoek gegaan naar een alternatief, en had iets gevonden midden in het centrum, een hele knappe middeleeuwse kelder in de Biezekapelstraat. Niet groot, maar wel zeer stemmig. En helaas – waar ze ook totaal niet aan gedacht had – op een zaterdagavond wanneer de kerstmarkt er staat. Gent was dus vol. Als in: alle parkeergarages waren volzet. Ik heb twintig minuten rondgereden tot ik een plekje vond in Tussen ’t Pas, waar ik eigenlijk niet mocht staan. Maar toen ik terug kwam, stonden er nog drie auto’s voor me geparkeerd, die wel al iets meer in de weg stonden. Soit, overleefd en geen boete.

Het zorgde er wel voor dat ik wat te laat was, maar dat stoorde niet echt. Ik had weer de hele avond besprekingen: met mijn Ventrue, met de Prins, met de andere Harpy, met zowat alles en iedereen.

Amusant, ja. Blij dat ik geweest ben.

Geen ambiance

Hmpf. Ik schreef gisteren nog dat het een zware week was, en blijkbaar vond mijn rug dat ook: die is het namelijk aan het opgeven.

Ik ken intussen mijn rug een beetje, en ik vrees dus dat er weer een zware ontsteking op mijn L5-S1 zit, de plaats van de anteriolisthese, mijn ruggengraat dus. Ik heb dat al eerder gehad, vorig jaar, en toen zette de dokter me prompt twee weken thuis. Allez ja, die had eigenlijk een maand gewild, maar ik wilde nog eventjes terug vlak voor de examens. En toen had ik al twee weken ontstekingsremmers genomen, op aanraden van de arbeidsgeneesheer, en ben ik na een goeie week opnieuw plat gegaan, met de hernia’s deze keer.

Ik ken het dus wel, ja, en ik voel dat het weer de foute kant aan het opgaan is. Nee, het is nog niet zo erg als vorig jaar, maar dat wil ik dan ook wel niet. Opnieuw ontstekingsremmers dus en alle mogelijke dingen afzeggen – alweer het halloweenfeestje al gemist – en braaf in de zetel liggen, zodat het werk kan doorgaan. En dus vanavond ook geen Ambiance: een soortement schoolfeest/fundraiser/goededoelending dat ik vorig jaar ook al moest laten passeren wegens de rug. Ik had kaarten voor zowel de spaghetti als het optreden/dansfeest, maar bon, ik heb het eten doorgegeven aan een collega die dat vergeten was, en het is sowieso sponsoring.

Maar ik vind dat dus wel jammer: ik ben misschien niet sociaal en dat soort dingen hoeft dan ook niet voor mij, maar ik vind het wel eens amusant. Niet dus.

Bon, morgen dan ook de Vampire sessie afzeggen: dat gaat niet beter zijn dan vandaag.

En de dokter? Die mijden we voorlopig nog even want anders zet die mij weer gewoon thuis en dan zit ik met de gebakken peren voor de examens.

Blah.

Iemand nog ergens een reserverug liggen die ik mag gebruiken?

Duister Gent

Het is een moeilijk traject, blijkbaar, dat Vampire hier in Gent voor mij. De eerste sessie kon ik niet wegens Gent Jazz. De tweede sessie – het is één keer per maand – was ik er wel en had ik blijkbaar wel indruk gemaakt, al had ik eigenlijk geen flauw idee wat ik aan het doen was.

Sessie drie was op de dag van de begrafenis van Nelly, en toen stond mijn hoofd er begrijpelijkerwijs niet op.

Gisteren was ik er wel weer: de Kunstbiënnale had me eigenlijk wel uitgeput, maar voor die Vampire kan ik het grootste deel gewoon zitten, dus dat lukt nog wel. Opnieuw heb ik nauwelijks rust gehad: ik zet me aan een tafel en laat iedereen tot bij mij komen, en soms staan ze echt op vinkenslag om te zien wanneer ik vrij ben. Eigenlijk wel fijn, ja.

Kris heeft een foto van me gemaakt, en ja, ik ben nog steeds behoorlijk rond, ook al zijn er wel al behoorlijk wat kilo’s af.

Ghent by Night – Duister Gent

Vorige jaren speelde ik regelmatig als NPC mee aan een Vampire The Masquerade LARP hier in Gent op zaterdagavond. Het team hing op een bepaald moment het scenario aan de wilgen: het was genoeg geweest.

Maar nu besloot iemand anders om dit nieuw leven in te blazen, met een nieuw team – allez ja, ze doet het eigenlijk bijna solo – en op een prachtige locatie, de orgelzaal van de ontwijde kerk in Sint-Amandsberg. Ze zochten ook een aantal NPCs en dachten daarbij blijkbaar meteen aan mij – goed voor mijn ego.

De eerste keer was in juli toen we op Gent Jazz zaten, maar deze keer kon ik er dus wel bij zijn, met name als Sophronia Halberdine, de Head Harpy – als je VTM kent, weet je wat ik bedoel – en ancilla van Clan Ventrue. Een beetje op mijn lijf geschreven? Goh…

Yup, ik heb me geamuseerd. Ik moest de Head Harpy koel en afstandelijk spelen, onpartijdig en zeer kritisch. Wel, ik denk dat het me gelukt is. Er was overigens nog een andere harpij, iemand die ik nog niet kende, maar met wie het eigenlijk wonderwel klikte.

Een van de spelers schreef het volgende over mij, en over onze interactie (ja, in het Engels, want dat is de algemene voertaal aangezien er ook enkele Waalse spelers zijn):

“Sophronia has the gaze of a general and the voice of a schoolmistress. She speaks softly, but with direction. There is no flattery in her tone, only purpose. You get the impression she’s here not to perform power, but to transfer it—if she deems you worthy. Her energy is that of a pedagogue, but not of the kindly sort. She does not coax learning. She expects it.”

“Watching her and Vaelthorne (de andere harpij, nvdr) interact was like watching two mirrors edge toward each other—measuring, adjusting, resisting the impulse to blink. Where Vaelthorne is sharp, Sophronia is polished. Where Vaelthorne demands, Sophronia expects. It is like watching two lionesses idly sharpening their claws, measuring each other.”

Dus ja, ik denk wel dat de bedoeling overkwam. Ik ben benieuwd waar dit personage naartoe zal gaan, want we krijgen wel een uitgeschreven personage met doelen, maar mogen daar vooral ons eigen ding mee doen als NPC.

Yup.

I like.

 

La Grande Soirée

Het was me het evenementje wel! Sinds ik maandelijks mee doe aan Duister Gent, het lokale chapter van Vampire The Masquerade, een larp dus, amuseer ik me daar echt goed mee.

Deze winter was er de Grande Soirée gepland, een gala-avond met volk van heel Europa, maar door corona hebben ze dat ook moeten afblazen. Vandaag kon het gelukkig wel plaatsvinden, al is de timing voor vampieren niet zo ideaal, aangezien het begon rond een uur of zes en het dan nog klaar was. Goh ja, we moesten maar doen alsof het al donker was, zeker?

Het was echt zot: een honderdtal mensen, waaronder Nederlanders, Duitsers, Fransen, Oostenrijkers, Polen en vooral ook een aantal mensen uit Budapest en Kroatië. Goed zot, zeg ik u.

Ik was zowaar bij de narrators ingedeeld, die enkele figuranten die spelers die niks aan het doen waren, opnieuw in het verhaal moesten trekken. De rol die ik speelde, had ik al een paar keer gespeeld als figurant op de zaterdagavonden, maar toch… Goed geamuseerd, me geen moment verveeld, heel veel gepraat, zowaar in stevige politiek verzeild… Enfin, een fijne, fijne avond.

En op een goed half uur stond ik ook weer thuis, wat meteen ook mooi meegenomen was natuurlijk. Dik in orde!

Nachtkronieken

Ik ben al twintig jaar een larper, maar waar ik al die tijd nog nooit aan meegedaan had, was de Camarilla, ofte Vampire The Masquerade. Voor wie ooit de tv-reeks “Kindred: the Embraced” heeft gezien: dat is gebaseerd op dit spel. Ik kende de wereld en de basis wel al, door al tabletop Vampire te spelen, maar het live spel, dat nochtans al lang bestaat, was me onbekend.

Op Omen had een van de andere spelers me aangesproken, en gevraagd of ik het niet zag zitten om eens te figureren om de Antwerpse Nachtkronieken: ze hebben er regelmatig extra mensen nodig, en het is één zaterdag per maand. Ik zei niet nee, omdat ik eigenlijk wel nieuwsgierig was.

En dus ben ik rond een uur of zeven naar Antwerpen Linkeroever gereden, als zuster Hermine, en heb me eigenlijk wel goed geamuseerd. Zo’n avondje lijkt in quasi niks op een gewone larp: er wordt niet gevochten, en het is vooral een gigantisch politiek spelletje, maar er zat wel degelijk spanning in. En massa’ s intrige, zelfs voor een doodgewone non. Allez ja, vampiernon.

Ideaal als ontspanning, en helemaal weg van de gewone realiteit. Knap!