Geplaatst op

Still Stien-quiz

Net zoals vorig jaar deden we dit jaar mee met de Still Stien-quiz op school. Net zoals vorig jaar deden we dat onder de naam van Richard The Turd, maar deze keer met toevoeging van ‘ft. Tsjoene’, want die had vorig jaar erover geklaagd dat hij wel sponsorde maar dat zijn naam niet in de ploegnaam zat. Bij deze dus.

Vorig jaar waren we met dezelfde spelers nipt zesde geworden, dit jaar wilden we in de top vijf eindigen, en liefst ook weer voor de teams van de collega’s. Zo ben ik dan wel weer :-p
Ali Chemicali, de ploeg van onze sterspeler Tom en medeturd Stijn -  en de winnaar van vorig jaar – was er ook weer bij, en voor ons ook nu de gedoodverfde winnaar. Ze zaten ook aan een tafeltje naast ons, wat het extra amusant maakte.

En toen werd er gequizd. En wisten we eigenlijk nog vrij veel, want het zat goed rond. Seyns en ik onthielden ons bij de sport, maar daar kon Tsjoene zo goed als alles invullen, samen met Eddy. Literatuur en dergelijke was dan weer mijn ding, behalve boeken van Bekende Vlamingen, want dat ken ik dan weer aan geen kanten. Soit, groot was onze verbazing toen we bij de pauze eerstes bleken te staan, en Ali op drie. Moh!

En er werd verder gequizd, en we dachten dat we onze voorsprong echt wel kwijt waren want af en toe gingen we compleet de mist in. Maar we bleken daarin niet de enige te zijn…

En toen kwam de uitslag. Hah, top vijf! Goed zo! Oh, en blijkbaar zelfs top drie! Yes! En toen… verscheen op drie de naam van Ali Chemicali! Man, we hebben met ons ploegje gewoon gejuicht op dat moment! Tot grote verbazing van de rest van de zaal, uiteraard, want het was nog niet zeker of we al dan niet gewonnen hadden. Maar voor ons maakte dat niet uit: voor de eerste keer in onze quizgeschiedenis eindigden de Turds boven de Ali’s, met een miniem verschil weliswaar! Moh! Zo kleingeestig zijn we dan wel weer :-p

Soit, we bleken tweedes te zijn geworden, met toch wel behoorlijk wat achterstand op de eerste. Maar een heel fijne avond gehad, met een echt goeie quiz, en goed gezelschap. Volgend jaar opnieuw!

Oh, en Vital? Bedankt voor de fantastische nougatmand die zowel mijn broer als ik naar huis konden meenemen.

Geplaatst op

Beetje ziekjes

Nee, het gaat me niet zo goed dit weekend.

Vrijdag was er de jaarlijkse “beleefdag”, het moment waarop we een massa zesdestudiejaartjes ontvangen en lesjes geven. Aangezien we maar met twee leraars Latijn meer zijn, was er aan de basisscholen gevraagd om al op voorhand een opdeling te maken tussen degenen die zich zouden interesseren voor Latijn en degenen voor wie Latijn echt geen goeie keuze zou zijn.

Het was op karakter: ik doe dat op zich al niet zo graag, en je steekt daar ook enorm veel energie in om hen toch te overtuigen – dat is voor ons echt de basis van de komende zes jaar, we gaan er dus 100% voor – maar ik voelde me dus niet zo goed. De rug werkte ook niet helemaal mee, maar dat is niks nieuws tegenwoordig. Enfin, een collega die bijwoonde, vertelde me dat die kinderen niks zullen gemerkt hebben, maar dat hij het wel aan me kon zien.

Soit, thuis heb ik nog een stevige tuk gedaan voordat ik naar de quiz trok. Daar heb ik me prima geamuseerd, maar dat was vooral op adrenaline, en ik had een goeie stoel, dat scheelt.

Gisteren ging ik plat. Snotteren, hoesten, niezen, mottig, geen koorts, dat niet, maar toch niet oké. Ik moest ’s avonds wel gaan eten op school – een actie voor Kom op tegen Kanker – en aansluitend een shift van half acht tot half tien aan de kassa van het optreden van de Stakota’s (met collega Brennan op basgitaar) en het dansfeest achteraf, maar een collega van beleid wierp één blik op me en stuurde me prompt naar huis. Ik vond het wel jammer dat ik daardoor het optreden miste, maar het ging echt niet. Merel en Kobe verzekerden me dat het goed was.

Vandaag ben ik dan op karakter naar ons pa gegaan, maar die was net aan het eten, en zijn boterhammen met confituur waren veel belangrijker dan ik, zoveel was duidelijk. Ik heb me bij hem aan zijn tafel gezet, begon iets te vertellen, maar hij negeerde me gewoon. “Ah, zijt gij iets aan het zeggen? Ik was niet aan het luisteren…” Na de tweede keer ben ik gewoon voortgegaan, ik ben er dus geen vijf minuten gebleven. Ik was echt te mottig om veel moeite te doen, ik had me al tot daar moeten slepen…

Ach ja. Hopelijk morgen beter.

Geplaatst op

Still Stien-quiz

Vanavond heb ik deelgenomen aan een bijzonder fijne quiz, die voor mij redelijk bevreemdend was. Als in: een sociale spagaat.

De quiz werd namelijk georganiseerd door de familie De Zutter uit Zomergem, mensen met wie ik altijd in de KSA heb gezeten, maar die ik in geen jaren heb gezien. Christine, een van de zussen die zelfs nog op mij heeft gebabysit, heeft borstkanker gehad en sindsdien doen ze allerhande acties ten voordele van Kom Op Tegen Kanker. Vorige jaren deden ze de quiz in de kerk van Beke, maar die is niet meer veilig volgens de brandweer. Een van haar neefjes, Daan, is blijkbaar oud-leerling van onze school – de link heb ik dus nooit geweten of ik had hem wel eens gevraagd de groeten te doen aan zijn pa – en vroeg of ze onze grote zaal mochten gebruiken. Ja dus, als sponsoring. Een van de andere sponsors was mijn broer Jeroen, en die vroeg of we mee gingen spelen. Euhm, ik had ons dus al ingeschreven met Richard The Turd, omdat ik daar wel van uit ging. Jeroen ging dan met ons meespelen, en Tom, onze sterspeler, ging dan meespelen met de A-ploeg, zijnde Ali Chemicali.

De helft van de zaal bestond dus uit mensen van Zomergem, die ik enkel nog kende van Facebook en dergelijke. Ik heb dus mijn beste Zomergems boven gehaald.

De andere helft van de zaal waren collega’s en oud-leerlingen, die me dus kenden als mevrouw Rombaut die keurig Nederlands spreekt. En dan was er naast Jeroen ook nog mijn vaste quizzers, die me nog op een andere manier kennen.

Maar de quiz zelf was dus echt wel leuk, goed gedaan, goed niveau, fijne vragen, intelligente rode draden… We eindigden uiteindelijk zesde, nog voor alle andere teams waarin een collega zat, dus daar was ik wel trots op. En de winnaar? Ali Chemicali, en daar was ik ook best wel trots op, want ook Astrid speelde met hen mee, en dat is een vriendin die ik binnengehaald heb in ons team voor de woensdagquizzen van het SQ. Dus ja, het B-team was dik oké, het A-team heeft gewonnen.

En ik had een toffe avond, meer moet dat niet zijn.