Sinds Wolfs laatste stommiteit vond ik dat hij een punt had: Bart en ik laten allebei principieel onze gsm beneden, zodat we niet in de verleiding komen om ook nog in ons bed te doomscrollen. Hij valt doorgaans binnen de halve minuut in slaap, ik lig nog even – tussen de vijf minuten en anderhalf uur, afhankelijk van hoe moe ik ben – te lezen op mijn Kindle, met de stand op warm licht.
Vroeger had ik ook nog een vaste telefoon op mijn nachtkastje, zodat ze me wel altijd konden bellen op dat vaste nummer. Ik denk dat we die ondertussen een jaar of acht geleden hebben weggehaald: sinds mijn ma gestorven is, gebruikte ik die toch zelden, in elk geval niet voldoende om het abonnementsgeld eruit te halen.
Maar het is dus een feit dat wij ’s nachts niet bereikbaar zijn. En eigenlijk is dat niet verantwoord met twee meerderjarige kinderen op kot, die dus vanalles kunnen tegenkomen. Als Merel weg is, blijf ik meestal op – ik ben toch een nachtmens – of neem ik de gsm mee naar boven. Maar Wolf stond dus gisteren voor een gesloten deur en kon ons niet wakker bellen. Allez ja, toch niet via de telefoon.
Intussen heb ik dus een laadkabel boven en leg ik mijn gsm een eindje verderop op te laden. Mét het belsignaal op luid. Bart ziet dat nog steeds niet zitten, want die krijgt berichtjes op de raarste uren en zou daar wakker van worden. Of misschien alsnog in de verleiding komen om hem ter hand te nemen. Daar heb ik eigenlijk geen last van: mijn bed is mijn bed, en dat dient om te slapen en te lezen.
Maar bon, de zonen zijn een pak geruster: als er nu eentje ’s nachts per ongeluk in een gracht verzeilt met zijn fiets, of niet binnengeraakt in ons huis, dan kan hij me bellen, en dan kom ik hen wel redden.
Zolang ze me maar geen berichtjes beginnen sturen ’s nachts.
