De rug: vervolg

Vrijdag ging ik dus langs bij mijn rugspecialist om te luisteren hoe het zat met de nieuwe rugscan en wat die had uitgewezen. En wat er dus aan de hand is met mijn heup.

Om kort te gaan: de ruggengraat is niet verder verschoven, maar mijn rug heeft zich verder aangepast aan de “nieuwe” houding en is dus meer gekromd. Het gevolg daarvan is dat mijn spieren en pezen harder worden belast, waardoor wellicht ook mijn heup meer is gaan opspelen. Er is ook sprake van beginnende artrose, maar dat wisten we al. Een mogelijke tijdelijke oplossing is een infiltratie met cortisone, maar dat garandeert geen resultaat, want het neemt de oorzaak, namelijk de overbelasting, niet weg.

We hebben in overleg besloten om even af te wachten, want ik heb nu twee jaar voltijds voor de klas gestaan, en blijkbaar is dat te veel van het goede. Daarvoor werkte ik wel fulltime, maar waren vier uur daarvan bestemd voor de communicatie en website, en dat deed ik vanuit mijn zetel, dus plat liggend. Toen lukte het wel, nu niet meer, ondanks de twintig kilo die ik kwijt ben. Ik ga vanaf september 4/5 werken om medische redenen, en daar was hij, zoals eerder al gezegd, volmondig mee akkoord. Hij wou gerust zelfs naar 50% gaan, maar dat wil ik dan weer niet. 4/5 om medische redenen zou moeten volstaan, en hopelijk geeft dat de heup en de rug ook meer rust. We kunnen dan in oktober opnieuw kijken, mocht het probleem de kop blijven opsteken.

Allez bon. De kogel is definitief door de kerk: ik ben de hele vakantie in ziekteverlof en kan dan vanaf 1 augustus dit speciale zorgstatuut aanvragen. De arts-specialist was kort in zijn ‘grondige motivatie’: “zie dossier”. Hey, als mijn handicap ook zonder interview is goedgekeurd, puur op basis van mijn dossier, zal dat hier ook wel volstaan zeker?

Even bij de rugspecialist

Omdat de rug nu toch wel al héél lang ambetant doet – sinds eind oktober – en ik twee stevige episodes kort op elkaar had, besloot ik om alsnog langs te gaan bij de rugspecialist.

Zeven jaar geleden, toen het allemaal fout is gelopen, had hij gezegd dat hij me eigenlijk niet meer hoefde te zien als er niks echt veranderde: ik ging af en toe wel een opstoot krijgen, maar dan moest ik maar langsgaan bij de huisdokter en daar een week (of twee) rust vragen, maar meer niet. Hij kon er toch niks aan veranderen, verbeteren gaat het niet doen, en een nieuwe scan zou wellicht niks nieuws opleveren.

Bon, ik heb die mens dus inderdaad zeven jaar niet gezien. Tot vandaag. Ik legde hem uit dat ik op mijn tandvlees zat, dat de rug niet meer wilde meewerken zoals hij dat de vorige jaren wel deed, en dat er aan de rechterkant een extra zenuw of pees of godweetikwat lastig deed, en dat ik bij een episode minder bewegingsmogelijkheid had dan daarvoor.

Hij luisterde en kwam tot de conclusie die ik vooraf sowieso al wist maar waarvoor ik toch moest langsgaan: een MRI-scan (over drie weken op zaterdag), een SPECT-scan (zo eentje waarbij ze radioactieve stof inspuiten en dan na een paar uur kunnen zien waar die isotopen zich ophopen en er dus problemen zitten) op een donderdag  en dan de eerste week van februari terug naar de specialist. Want ja, zonder scans kan die mens niks vaststellen, door een keertje te kijken naar die rug weet hij niks.

Enfin, ik ga dus wachten op de conclusies van die scans en van de specialist vooraleer ik verder ga met de aanvraag van een (beperkte) handicap en alles erop en eraan. Extra medische gegevens kunnen geen kwaad, want de vorige zijn al van, jawel, zeven jaar geleden.

Allez hup. Weer een stapje verder.

Doktersdingen

Twee uur zitten tijdens een personeelsvergadering, dat lukt echt nog niet, zelfs niet als de adjunct mij zijn goeie bureaustoel geeft. Hmpf.

Deze namiddag zat ik dus bij de rugspecialist, want het is niet normaal dat het nu zo lang problemen geeft. Mijn kinesist is er zeker van dat het de hernia’s zijn die lastig doen aangezien ik compleet scheef loop bij momenten, maar de dokter is daar niet zo zeker van. In elk geval wil hij wat de kinesist ook verlangde: nieuwe beeldvorming. Volgende week dinsdag krijg ik dus opnieuw een botscan, zo eentje waarbij je ingespoten wordt met een radioactieve substantie, een SPECT. Zijn woorden: “Uw kinesist kan gelijk hebben dat het de hernia’s zijn, maar eigenlijk kan ze dat niet weten: we gaan een isotopenscan laten maken van uw skelet en dan verder kijken. Het kan gerust artrose zijn, daar was sowieso al een begin van.”

Mag ik gaan werken? Goh… De specialist heeft me twee weken rust geschreven, maar aangezien zijn vier dochters van mij nog les hebben gehad, kent hij me wel een beetje. Met andere woorden: ik moet zelf bepalen wat ik ga doen. Wil ik werken, dan mag dat, hij gaat me niet tegenhouden. En als ik dan vaststel dat het toch niet lukt, moet ik maar bij de huisarts passeren en een briefje vragen.

En nu maar hopen dat de scan iets aantoont dat wél behandelbaar is en niet dat ik er weer mee moet leren leven, want hier heb ik het moeilijk mee.

Hmpf.