“In Paradisum” in Avelgem

Jawel, gisteren rond vijf uur vertrok ik naar Avelgem, helemaal netjes opgekleed en al, kwestie van er een concert te gaan zingen. En eigenlijk vooral ook de presentatie te doen. Na lang zagen en aandringen heeft het bestuur eindelijk toegegeven en me de presentatie laten doen. Alleen was er gisteren nog even een stressmomentje: ik had totaal niet door dat ik dat vanavond ook moest doen, ik dacht dat het alleen volgende week in Gent was, en ik dacht dus dat ik nog meer dan tijd genoeg had. Ik ging vanavond ook eens luisteren wat ze hier gingen zeggen. Niet dus :-p Enfin, ’t is niet dat ik er lang over doe om iets te schrijven, dat was vrij snel geregeld.

Ik heb dan ook mijn beste presentatie/radiostem uitgehaald, en massa’s complimentjes gekregen van koorleden en anderen: dat ik dat schitterend had gedaan. Euh, ’t is een opleiding? Iets dat ik graag doe? Enfin, ik heb ook bloemen gekregen als bedanking, en dat vond ik héérlijk!

 

De kerk zat overigens volledig vol, organisatie van de Marnixkring, en het was meer dan in orde, vond ik. Goeie broodjes ook ^^

Ugh

Ja, ik wil met plezier de presentatie doen van het Sidney Gale rugbygala, dat doe ik nu al een paar jaar. En nee, ik vind het niet erg dat ik de papieren met de basisteksten pas ter plekke in mijn handen krijg. De rest verzin ik er echt zelf wel rond.

Maar mij de avond voordien om zeven uur contacteren, en me alle losse fragmenten doormailen, terwijl ik een half uur later naar mijn koor moet, en mijn vrijdag volledig strak ingepland is, nee, dat vind ik niet oké. Het deed me prompt naar de maagzuurremmers grijpen, en mijn stresslevels piekten even, jawel.

Maar bon, ze gaan het oplossen, zodat ik morgen weer gewoon de nominaties in handen krijg, zoals gewoonlijk.

Ik hoop het. Ugh.

Sidney Gale

De naam uit de titel zegt u wellicht niks. Dat is ook heel normaal, tenzij u bij de Gentse rugby speelt. Dan zou u zich diep moeten schamen, want dan heeft u het feest van vandaag overgeslagen.

Sidney Gale was in de jaren ’70 een schitterende speler en trainer van Gent Rugby, in wiens ere er elk jaar nog prijzen uitgedeeld worden op het Sidney Gale Cup Gala. Pas op: ik ben er vóór dit jaar ook nooit naartoe geweest, zelfs niet toen mijn broer het won. Toen zat ik zelf al lang niet meer in de rugby. Vorig jaar konden we om een of andere reden niet, maar dit jaar was me gevraagd het boeltje te presenteren, en aangezien ik daar toch wel zo’n beetje een opleiding voor gehad heb, zag ik dat wel zitten.

Ik heb dus de boel aan elkaar gepraat, de winnaars naar voor geroepen,  en tussen beide delen in zijn er frietjes met warme beenhesp verorberd, ook door Wolf, Kobe, Merel en zelfs Bart, die speciaal langs waren gekomen.

Voor herhaling vatbaar? Welja. Ik heb toch sterk de indruk dat de jongens gaan blijven spelen. Ze zijn nog steeds dolenthousiast over hun sport.