Eindelijk terug ons vader op vaderdag!

Ik had vrijdag ons pa gebeld: dat ik snapte dat hij nog steeds bang is voor het virus, en terecht, maar dat hij stilaan uit zijn isolement moest komen, en dat hij die stap toch ne kéér moest zetten. Wij zijn echt in quarantaine gebleven, en ja, er is uiteraard een kans dat één van ons besmet wordt in pakweg de Delhaize, maar bon, dat risico bestaat altijd.

Na eigenlijk zeer weinig geaarzel stemde hij toe, zeker toen ik beloofde dat we buiten gingen eten en dat hij zijn eigen tafel kreeg, met afstand.

’s Morgens was er natuurlijk eerst Bart die een hoop cadeautjes kreeg: van Merel een kaartje en een zelfgemaakte sleutelhanger, van Kobe een grote schaal tiramisu, van Wolf een zakje snoep en van mij twee verschillende soorten zout, een kruid, een zakje speciale koffiebonen en een doosje matchapoeder.

En ’s middags was er dus eindelijk ons pa. De kinderen waren door het dolle heen, hadden alles al op voorhand klaargezet, met handgel en een eigen tafel en alles. Hij was een half uurtje te vroeg, en daardoor zat ik nog in de douche toen hij toekwam. Maar toen ik hem zag in de tuin, aarzelden we allebei, en toen zag ik hem duidelijk: “Foert!” denken en we gaven elkaar een knuffel. Man, dat had vooral hij duidelijk gemist. En toen waren er onmiddellijk ook de kinderen bij en werd er uitgebreid geknuffeld met het hele gezin. En zo zat opa meteen in onze bubbel.

We zaten buiten onder de parasol en hij kreeg een grote mand met allerlei lekkers en een tekening van Merel.

Hij heeft lekker gegeten, honderduit gebabbeld, een grote mand sokken verwerkt en gewoonweg genoten. Zelfs in die mate dat hij ook nog blijven eten is ’s avonds. Maar eerst was er nog een schaal tiramisu.

En toen werd er geknuffeld, maar stonden ze allemaal wel op hun tenen om te tonen hoe klein opa intussen wel was, of eerder, hoe hard zij zelf allemaal gegroeid zijn.

 

Skypen

Jeroen heeft ons pa gisterenavond op Skype gestoken, met enige moeite zou je kunnen zeggen, maar het lukte!

Deze voormiddag belde hij dus, terwijl de kinderen alle drie net buiten zaten. Ik bracht de computer naar buiten, en ze glunderden om hun opa nog eens te zien en vooral met hem te kunnen spreken. Hij vroeg dan ook naar alles wat ze aan het doen waren en al gedaan hadden, en klaagde zelf ook totaal niet. Ja, hij zit alleen, maar dat is hij wel gewoon, daar kan hij mee leven. Ik vind het fantastisch hoe hij er altijd in slaagt het gesprek weer op de kinderen te brengen en hen zo het gevoel geeft dat ze belangrijk zijn. En dat zijn ze ook echt voor hem, dat weten ze.

Ze zijn zelfs met computer en al naar binnen gekomen en hebben zich samen in de zetel geïnstalleerd om verder te kunnen praten. Ik was intussen aan het koken, maar dat stoorde niet, want ons pa moest mij toch niet hebben.

Ik heb geen schermafbeelding van hem, maar ik vermoed dat hij minstens even hard zal geglunderd hebben.

Geluk zit in de kleine dingen, toch?

Allemaal beestjes: omoe, opa en de gerbils

Tsja, het was vandaag toch geen weer om veel buitenshuis te gaan doen, en dus bleven we eigenlijk grotendeels binnen. Allez ja, in de auto is ook binnen, toch?

Er werd gelummeld en gehangen, zoals dat hoort in een vakantie, en na de middag pakten we ons op om naar Ursel te rijden, bij mijn grootmoeder van intussen net geen 97. Ze is intussen compleet blind, en dat had bij de kinderen al geleid tot de vraag: “Zeg mama, waarom draagt omoe eigenlijk nog steeds haar bril, als ze toch volledig blind is?” Ze moest lachen toen ik haar die vraag stelden. “Tsja, eigenlijk… Jah, gewoonte, denk ik? Dat voelt zo vertrouwd aan, ik zou hem missen, denk ik.”

Enfin, we bleven ongeveer drie kwartier: ik zat te babbelen, en de kinderen hielden zich in stilte bezig. Naar traditie wilden we bij de lokale bakker een koffiekoek kopen, maar die was dicht. We zijn dan maar naar Zomergem gereden, bij opa, en hebben daar een koek gekocht en binnengespeeld. Mijn vader was daar niet rouwig om :-p

En toen ging het in rechte lijn naar de Aveve: ik had Kobe al een paar weken beloofd dat we in de vakantie het gerbilhuis weer in orde zouden zetten, deze keer ook gans catproof zouden maken, en dat hij twee gerbils kreeg, Bilbo en Frodo. Zo passen die bij onze Saruman en onze Gandalf :-p

Het huis zelf kreeg een nieuwe glasplaat met scharnieren, zodat er echt geen enkele opening meer is, en een plexi afdekplaat van de glasbak. Saruman is er beduveld van – hoe zou je zelf zijn, een dampende biefstuk voor je neus en er niet mogen aankomen? – en spendeert ùren voor het huis. Het beest gaat er nog eens een stijve nek van krijgen. Maar hoe hij ook probeert, hij kan er niet aan…

Enfin, extra leven in huis dus.

 

Herdenking opa

Nog elk jaar herdenken de Boghaerts – de familie van ons ma – onze grootvader, respectievelijk vader of overgrootvader. Het is intussen negen jaar geleden dat hij gestorven is, mijn lieve opa.

Het is vooral de ideale moment om iedereen nog eens terug te zien, want het overgrote deel van mijn familie zie ik maar één keer per jaar. Niet dat ik eigenlijk veel behoefte heb om hen vaker te zien, maar kom. Het jammere is wel dat ze het, ondanks alle tegenwerpingen van de kleinkinderen, steevast zelf willen blijven doen. Er wordt een zaaltje gehuurd tegenover het rusthuis van oma – prima zaaltje, daar niet van – en dan brengt de ene aperitief mee, de andere brood, een derde de dranken, de vierde de charcuterie, enzovoort. Er is dan ook een werkverdeling, want natuurlijk moet alle gerief voor die meer dan veertig man ook afgewassen worden, en opgeruimd en zo. Wat neer komt op het feit dat ik een derde van mijn tijd dat ik daar was, gespendeerd heb aan ‘werken’, en niet aan praten met mijn nonkels of tantes. Tsja. Onzin, gaan zij zeggen, maar ik heb het effectief zitten uitrekenen. En aangezien wij moesten opruimen tot het einde, ben ik dan maar, terwijl iedereen nog netjes zat te tafelen, al samen met een paar kozijns die ook weg moesten, tafels beginnen op hun plaats zetten, met de stoelen er omgekeerd bovenop. Vreselijk gezellig allemaal. In plaats van dan een traiteur te vragen, maar kom.

Op naar volgend jaar.