Merel was er een hele tijd geleden mee afgekomen: één van onze leerlingen – een van mijn zesdes en een medespeler in het schooltoneel – organiseerde een uitgebreide brunch in de Campagne in Drongen ten voordele van de Warmste Week die dit jaar rond onzichtbare ziektes gaat. Zij heeft zelf inderdaad een vrij ernstige maar compleet onzichtbare ziekte. Merel had meteen sympathie, en vond dat het iets voor ons was, aangezien mijn kapotte rug per slot van rekening ook onzichtbaar maar behoorlijk ernstig is.
We schreven ons in en waren vandaag present iets over elf. Meteen konden we aanschuiven bij nog twee andere leerlingen uit het zesde – ook tToneelers – en twee fijne collega’s. Nog wat later voegde nog een collega zich bij ons, samen met nog twee leerlingen. Het werd gezellig maar voor Bart wellicht nog schoolgerelateerd.
Gelukkig was er boven ook nog een tentoonstelling en verkoop van kunst, gemaakt door, jawel, mensen met zo’n onzichtbare ziekte. We keken rond, zagen wisselende dingen, maar ik kocht voor een appel en een ei vier keramieken klaprozen voor in de tuin, iets wat ik altijd al mooi heb gevonden.
Tegen half één waren we weer thuis, net iets te veel gegeten maar wel met een goed gevoel: lekker gegeten en vooral ook een fijn doel gesteund, waar ik me volledig in kan vinden. Dik in orde.