Afterdrink met geocache
Ik zat nog te twijfelen of ik wel zou gaan naar die afterdrink van Testament, vanavond in Ternat. Het is toch drie kwartier rijden en al, en ik was moe. Maar zoals Merel zei: “Gewoon doen, ge gaat ervan genieten”. Ze had gelijk.
Het weer was zalig, we zaten met zijn allen buiten op het terras van de Vierhoek, op een godvergeten plekje in het platteland van Wambeek. Ik heb er zitten kletsen met Mireille – wat anders? – en we zijn zowaar samen nog een multigeocache gaan halen, want die begon op diezelfde Vierhoek en was een korte, prachtige wandeling weg van de drukte.
Ja, ik heb ervan genoten: het gezelschap, de foto’s, de wandeling. Carpe diem, iemand?
365 – 29 mei 2026 – Vosjes in Ternat
Dordrecht dag 1
Jawel, opnieuw in Dordrecht dus, en opnieuw in het heerlijke huisje van Maria, daar aan de Mattensteiger. Zoals ik al zei: dit voelt als thuiskomen.
We sliepen relatief lang, ontbeten en gingen toen met ons drieën – Mireille, Sabrina en ik – koffie drinken in Het Magazijn: beneden een gezellige plek om te zitten, boven gewoon een platenwinkel! Ik heb meteen kerstcadeautjes voor de jongens gevonden.
We passeerden nog langs een tweedehandswinkel met een apart rek voor Cora spulletjes – helaas, niks in mijn maat dat ik nog niet had – en gingen toen aan het station Maité oppikken. Strikt genomen is zij geen Vosje, maar ze kent Hanneke ook al dertig jaar, deed samen met haar reenactment, en is uiteindelijk ook een vriendin van ons allemaal. En, nu ik erover denk, ik vermoed dat zij er die allereerste larp waar we Vossen waren, ook bij was…
En toen verzeilden we weer bij Annemarie en Maarten in De Klik, omdat het daar gewoon lekker en gezellig is en dat hele fijne mensen zijn.
We liepen verder, lieten Maité kennismaken met Biblis – waar ik toch weer iets kocht – en gingen naar huis, want tegen vieren wilden we bij Hanneke zijn.
Daar kletsten we eerst gezellig nog wat, en gingen toen samen eten. Eigenlijk wilde Hanneke opnieuw naar haar favoriete pizza plek, maar die was gesloten vandaag. Het werd dus A15, een Aziatisch, gigantisch restaurant met een buffet zoals ik nog niet eerder heb gezien. Je kan er uiteraard sushi krijgen, maar ook oesters, verschillende soorten koude vis, koude groenten, tal van ‘Europese’ warme schotels zoals vol-au-vent of stoverij met frieten, maar ook dingen laten wokken – acht soorten vlees, waaronder kangoeroe – of bakken op de teppanyaki, dat soort dingen. Het dessertenbuffet alleen al was enorm, met een compleet ijskraam met 24 smaken en zowel een melkchocoladefontein als eentje met witte chocolade. En de prijs, 36 euro per persoon voor eten én drinken à volonté valt best goed mee.
We genoten, vooral dan van het gezelschap van Hanneke. Tegen negen uur reden we opnieuw naar haar huisje en bleven daar nog thee drinken en tateren, iets waar we goed in zijn. Het deed deugd Han nog eens te zien, jawel.
Tegen elven waren we weer thuis, en ik was doodop. Mentaal doet het gigantisch veel deugd hier te zijn, fysiek is het lastig maar fijn. Eventjes twee dagen weg van alle stress, weg van gedoe, weg van schoolwerk, en bij fijne vriendinnen. Soms is dat zowat de definitie van vakantie, toch?
Labcaches in het Spookhotel en Vrijbroekpark
Toen ik eerder deze maand in Vlaardingen zat bij Mireille, had ze het erover dat haar dochter Kiren haar kamer aan het herinrichten was en dat ze een aantal boeken weg deed. Laat Merel nu exact dezelfde smaak in boeken hebben…
Soit, resultaat was dat Merel en ik vandaag tegen half twaalf in Kapelle-op-den-Bos stonden en zij met Kiren in diens kamer doken, terwijl Mireille en ik rustig in de zetel een kletske deden.
Wat later kwam Merel met een grote grijns naar beneden: vijf boeken, vier T-shirts en een reeks speciale stiften was de buit.
Wat later aten we met zijn allen – dus ook man- en zoonlief – brood met soep, en nog wat later reden we richting het Vrijbroekpark, want ik had geen zin om stil te zitten en daar bevond zich vooral het Spookhotel. Dat is gebouwd in de jaren 70, enfin, de eerste twee verdiepingen toch. Het was de bedoeling om daar een reusachtig gebouw van 10 verdiepingen neer te zetten als congrescentrum en hotel met zijn eigen afrit van de E19, met alles erop en eraan, maar de werken zijn stilgelegd na twee verdiepingen. Er zijn daar twee mogelijke verklaringen voor: ofwel kregen ze de financiering niet meer rond, ofwel – en dat is de meer aanvaarde theorie – begon het gebouw te verzakken in dat moerasachtige gebied. Tsja. Er staat dus al meer dan 50 jaar een grote ruwbouw die heel veel avonturiers en urbexers aantrok. Stad Mechelen heeft daar nu zelf een attractie van gemaakt: via vlonderpaden vanuit het Vrijbroekpark kan je nu naar de eerste verdieping om er de grafitti te bewonderen, en je kan zelfs naar het ‘dak’ op de tweede verdieping, naar een uitkijkplatform. Op die manier is het een pak veiliger voor iedereen en heeft het park er een trekpleister bij. En mooi meegenomen: 10 labcaches, dat ook nog.
We liepen verder tot aan het eind van het park, keerden terug door de rozentuin en gingen toen iets drinken in Bar Broek.
Tegen goed vier uur waren we terug bij Mireille, dronken we nog iets, en deden er toen een heel pak langer over om naar huis te rijden.
Maar fijne dag? Check.
365 – 26 augustus 2025 – onnozel doen in Vrijbroek
Vlaardingen dag twee
Tegen half negen waren we op, pas tegen half elf zaten we weer op de fiets, deze keer voor een reeksje ̩chte caches Рin tegenstelling tot labcaches, waar je gewoon een vraag moet beantwoorden en niks fysieks zoeken Рin de buurt en daarna in centrum Vlaardingen, waar we iets wilden eten.
We vonden een hele fijne cache aan een verborgen vlaggenstok, een hele fijne gewijd aan de bekendste inwoners van Vlaardingen, zijnde Bassie en Adriaan, en nog wat andere losse, zoals een virtual aan een ijzertijdhoeve. Er zat er ook eentje in de Twist, de speciale fietsbrug, maar dat was wat veel klauterwerk voor twee kapotte mensen dus die hebben we maar zo gelaten.
Aan de kerk van Vlaardingen vonden we een plekje om te eten, en ik hield het bij een yoghurt met granola aangezien ik ’s avonds nog ging eten. We zagen een trouw en een hoop volk wegens een brandmelding ergens in de buurt, en ook een tweede fotocache bij een van de talloze nieuwe putdeksels ter ere van de herdenking van de Slag bij Vlaardingen in 1018.
We fietsten verder, pikten ook nog een aantal labcaches op in het centrum, fietsten langs plekjes die Mireille nog niet kende, en hadden uiteindelijk toch weer 16 kilometer op de teller.
En om 15.00 uur zat ik weer in de auto richting Gent: andere, leuke verplichtingen riepen me terug. Het had gerust wat langer mogen duren, maar dan had ik wellicht Mireille helemaal uitgeput. Tsja.
Vooravond van Big Rivers
Omdat Bart nu toch in Ede moest zijn, mijn auto nog altijd niet beschikbaar is en ik dus naar Dordrecht wilde voor Big Rivers, gooide Bart me tegen een uur of zes binnen bij Sabrina. Die is momenteel huisoppas voor een prachtig huisje in de oude binnenstad, aan een van de plezierhavens. Het is beschermd en is blijkbaar het enige huisje dat dwars op de kade staat. Groot is het niet, en de trappen zijn echt niet bestemd voor oudere mensen, maar wat een zalige, prachtige plek!
Beneden is er een mini inkomhal, een ruime keuken met grote tafel en een prachtig balkonnetje over het water. Daarnaast is er een apart toilet en een mini badkamer: een comfortabele douche en dan nog net plaats voor een wastafel met kastje erboven. Maar als je alleen bent, moet dat dus echt niet meer zijn.
Daarboven is er de woonkamer: licht, luchtig, uitzicht boven het water, met een klein maar fijn bureau bij.
Nog een steile trap hoger, onder het dak, is de slaapkamer. Sabrina had er een matras bij gelegd, zodat Mireille en ik in het bed konden slapen. Bij die slaapkamer is er op de overloop nog de wasmachine en wat bergruimte. Groter dan dat is het niet, maar als je alleen bent en geen moeite hebt met trappen: zalig gewoon!
Sabrien had avondeten voorzien met gnocchi en tomatensaus en verschillende salades en alles, en om kwart over zeven liepen we wat verderop naar de overkant van het water, naar een opstapsteiger: we gingen bootje varen! Half Dordrecht heeft een boot, zo lijkt het wel, maar het bootje van Margriet is wel een zaligheid! Ze doet het trouwens ook als bijverdienste: met Bootje Dordrecht kan je twee uur varen (20 € per persoon of 140 € voor de hele boot) in Dordrecht of door de Biesbosch, het is een dikke aanrader als je in Dordrecht bent. Maar voor ons was het dus gratis, puur voor de lol van vriendinnen op de boot en wat fijne bluesmuziek, om Big Rivers in te luiden.
Het werd dus een wijvenboot: Sabrina, Mireille en ik – Hanneke zag het nog niet zitten, wilde zich sparen voor morgen – met Annemarie, nog een vriendin van Sabrina, en dan nog vier andere dames. Het werd bijzonder gezellig, er werd wat afgekletst, voornamelijk alcoholvrije cava gedronken, en vooral intens genoten. Hoe wijs is dat zeg, zo’n bootje! Ik nam uiteraard ook een pak foto’s, wat dit was het uitgelezen moment om Dordrecht eens van de andere kant te zien.
Tegen half tien waren we terug aan de steiger, nog wat later installeerden we ons op het fijne balkonnetje om daar nog wat te kletsen, thee te drinken, te haken en goedenavond te zeggen tegen elke passerende Nederlander, want dat doen ze daar wel.
En zo daalde de nacht langzamer neder over Dordrecht en stegen wij onversaagd de trap op.
Dagje Big Rivers in Dordrecht
Big Rivers in Dordrecht met Hanneke en Sabrina, dat is intussen een traditie, mag je wel stellen. Alleen heeft Sabrina intussen geen eigen huis meer, ze woont in een speciaal omgebouwde camionette, haar huis op wieltjes. Uiteraard kan ze hier in Dordrecht wel nog logeren bij haar zoon Milan, of vlakbij in Sliedrecht bij dochter Roos.
Vorige jaren bleven Mireille en ik logeren bij Hanneke in haar heerlijke huisje op vijf kilometer van het centrum, maar Hanneke is zwaar ziek door uitgezaaide kanker en heeft daar de energie niet voor, en dat wilden we haar uiteraard ook niet aandoen. Na wat heen-en-weer gedoe kwamen we tot een oplossing: Mireille zou op vrijdagavond al met Arend richting Dordt komen om te blijven logeren bij Milan terwijl Arend zelf verder ging naar Vlaardingen bij vrienden. Ik ging dan in de voormiddag vertrekken om tegen twaalf uur bij Hanneke te zijn, en Sabrina zou alles voorzien voor een uitgebreide lunch. Daarna trokken we de stad in, om dan redelijk laat alsnog naar huis te vertrekken. Het is anderhalf uur rijden voor mij, dat valt dus wel mee en ik vind het niet erg om ’s avonds nog te rijden. Arend zou Mireille dan wel oppikken.
Awel, het is altijd fijn als een plan verloopt zoals je het had verwacht. De lunch die Sabrina had voorzien, was heerlijk, compleet met verse eitjes en spek en diverse soorten brood en al… Na het eten gingen we met zijn allen even rusten – Mireille heeft long covid en had vorig weekend zelfs een hartinfarct met ziekenhuisopname, zodat ze ook vrijwel geen inspanningen mag doen en mee ging in een rolstoel – en puzzelden daarna de beide rolstoelen in mijn koffer. Al een chance dat dat een van de voorwaarden was bij aanschaf van die auto: een grote koffer!
Bas, Hannekes ex-man en organisator van het festival, had ervoor gezorgd dat we op de artiestenparking mochten staan en dan met een busje naar de pleinen werden gebracht, wat ongelofelijk makkelijk was. Alleen… Sabrina kon wel Hannekes rolstoel duwen, maar mijn rug vond die rolstoel van Mireille niet zo fijn. Maar voor alles is een oplossing, en Karma is zalig: niet alleen kwam Roos ook af met haar zoontje, we liepen ook meteen Robert, een van Sabrina’s broers en diens vrouw tegen het lijf, en die wilde gerust een rolstoel duwen.
We gingen even kijken aan het hoofdpodium, Mireille en ik kochten een megawijs hoedje aan de merchandise, we liepen/rolden wat rond, namen de trapjesfoto, kwamen nog enkele van Sabrina’s broers tegen, liepen ook Kevin en Po tegen het lijf, Hannekes zoon en diens vrouw, gingen iets eten -zoals ook traditie is- bij Metz, vroegen een busje aan bij Bas (met enig gedoe maar het raakte allemaal opgelost) en waren tegen elf uur terug bij Hanneke, doodop, maar wel met een fijn gevoel. Mireille was in de rolstoel een beetje onderkoeld geraakt maar knapte gelukkig snel op, en tegen half twee was ik thuis. Ook wel een beetje moe, ja, maar Hannekes stralende gezicht maakte alles goed.
Big Rivers 2025 staat alweer met stip genoteerd in mijn agenda.
Middagje Berchem
Ik ben echt wel sociaal aan het wezen, tegenwoordig, en dat is niet van mijn gewoonte. Twee larpweekenden, gisteren met Gwen, vandaag met Mireille.
Ik was op Epos namelijk mijn Apple Watch kwijtgespeeld, en die was gelukkig wel teruggevonden – ik heb alles hier bijzonder grondig omgekeerd – maar lag intussen in Willebroek. Dat is niet bijzonder ver van Kapelle-op-den-Bos waar Mireille woont, en vandaag moest ik niet naar school, dus… Mireille had schrijfcursus in Berchem tot 12.00 uur en dus stond ik haar netjes op te wachten.
Het weer was intussen helemaal opgeklaard zodat we konden lunchen op een terrasje vlakbij, en geloof me, ik heb zelfs mijn sjaal over mijn armen moeten draperen om niet te verbranden. Als de zon schijnt, schijnt ze verdomd hard.
De salade was een van de beste die ik al gegeten had, en daarna had Mireille energie genoeg om een kleine wandeling in de prachtige art nouveau buurt te maken en twee cachekes op te pikken, eentje trouwens in een groot soort binnentuin van wat vroeger een weeshuis was. Knap!
We reden richting Willebroek en deden daar meteen ook nog een paar caches links en rechts, onder andere aan die wijze brug daar. Met de auto lukt dat wel, dat vraagt niet zo veel energie.
We zagen een prachtig klein parkje, de brug, een kerkje, dat soort dingen, en uiteraard ook mijn uurwerk, oef.
En ik, ik had alweer een ontspannende namiddag.