Geplaatst op

Ontbijtje met Max

Het plan was dus om vorige week te gaan ontbijten bij Nesto, maar toen voelde ik me allesbehalve en had ik ’s nachts moeten overgeven. Geen strak plan dus om dan te gaan ontbijten. Gelukkig is Max van de begrijpende soort, en konden we het verzetten naar vandaag. Maar dan zag hij de Gentsefeestenzone begrijpelijkerwijs niet zitten, en dus spraken we, net zoals bij de vorige koffie, af bij Bar Brutus in Mariakerke, want daar is het sowieso goed zitten én lekker.

Ik snap niet waarom we er vaak zo veel tijd over laten gaan vooraleer we opnieuw afspreken, want elke keer weer is het eigenlijk te kort, hebben we gespreksstof te over – onderwijs, de kinderen, kunst, musea, rare fietsen, … – en geniet ik er telkens weer van.

Dus, Max: ergens in augustus gaan we die Nesto eens uitproberen. Ja toch?

Geplaatst op

Max in Bar Brutus

Maandag op de infoavond voor Berlijn was ik eindelijk Max en Karen nog eens tegen het lijf gelopen. Geen idee hoe het komt, maar de laatste tijd zagen we elkaar nauwelijks, terwijl we vroeger toch af en toe eens afspraken.

Ik zei dat, waarop hij prompt zijn agenda nam en voorstelde om vrijdagnamiddag samen een koffie te gaan drinken. Euh… prima, zeker? Vier uur was perfect voor mij, en we spraken af in Bar Brutus, Ik moest toegeven dat ik dat niet kende, waarop Karen me lachend onder mijn voeten gaf: de eerste echte hippe koffiebar in Mariakerke!

Bon, gisteren om vier uur stopte ik in de gietende regen aan een rijhuis op de Willemotlaan, en jawel, Karen had niet gelogen! Een open, lichtrijke, grote ruimte met gezellige hoekjes, kunst van het elfjarige supertalent Felix Franssens, een binnentuin met een op dat moment doornat terras, verschillende soorten taart en heerlijke baristakoffie.

Ik vrees dat ik Max een beetje de oren van het hoofd heb getetterd – dat overkomt me, geloof ik, wel vaker – maar ik vond het zalig. Het was echt te lang geleden dat we elkaar nog gezien hadden, en die Bar Brutus vrààgt gewoon om herhaling. Héérlijk plekje met fijne eigenaars.

Jammer dat ze tegen vijf uur sloten: we zijn zeker nog twintig minuten langer blijven zitten en dan hebben we buiten onder het afdak nog wat staan kletsen, tot het ook voor de rug welletjes was, dat stilstaan.

Max, wanneer doen we dat nog eens?

Geplaatst op

Impromptu tekenles

Een paar dagen geleden had Max op zijn facebook gezet dat hij een platenspeler weggaf, want hij had er twee en gebruikte ze toch niet echt. Ik had als een van de vele gereageerd dat dat wel wijs zou zijn voor Wolf, want zijn platenspeler mankeert een beetje.
“Goed”, zei Max, “die is voor u. Maar gij kunt die niet komen ophalen, zeker? Ik zal hem komen brengen, is dat oké?”

Euh jazeker! En dus zat Max hier deze voormiddag met Jef op het gemak een koffietje te drinken, te kletsen en Merel een impromptu tekenles te geven. Merel moet voor Engels haar gezinsleden tekenen en is daar uren mee bezig. Max heeft haar een paar tips gegeven over inkleuren, over diepte creëren, over hoe je een oog tot leven brengt, dat soort dingen.

Merel keek zeer aandachtig toe en genoot. En ik, ik vond het zalig om te zien en zalig om Max nog een keertje in huis te hebben.