Geplaatst op

Kom op tegen Kanker, fundraiser

Barts vroegere managing director bij Duke and Grace, David, is nu hoofd van Kom op tegen Kanker. En wanneer David dan vraagt of we afkomen naar een chique diner voor Kom op tegen Kanker, dan zeggen we geen nee. Integendeel, Bart vroeg nog een bevriend koppel mee, en dus zaten we met zijn vieren in een fijne vierkantshoeve in Oudenaarde, samen met nog een ganse resem andere genodigden. Er was een aperitief in de binnentuin en er waren verschillende lezingen, allemaal kankergerelateerd en bijzonder interessant.

Het werd wel een lange avond: het hoofdgerecht was er pas tegen elven, zodat een deel van de gasten al vertrok voordat het dessert er was, en zelf waren we ook pas tegen één uur thuis. Maar het was een aangename avond, jawel.

Geplaatst op

Beetje ziekjes

Nee, het gaat me niet zo goed dit weekend.

Vrijdag was er de jaarlijkse “beleefdag”, het moment waarop we een massa zesdestudiejaartjes ontvangen en lesjes geven. Aangezien we maar met twee leraars Latijn meer zijn, was er aan de basisscholen gevraagd om al op voorhand een opdeling te maken tussen degenen die zich zouden interesseren voor Latijn en degenen voor wie Latijn echt geen goeie keuze zou zijn.

Het was op karakter: ik doe dat op zich al niet zo graag, en je steekt daar ook enorm veel energie in om hen toch te overtuigen – dat is voor ons echt de basis van de komende zes jaar, we gaan er dus 100% voor – maar ik voelde me dus niet zo goed. De rug werkte ook niet helemaal mee, maar dat is niks nieuws tegenwoordig. Enfin, een collega die bijwoonde, vertelde me dat die kinderen niks zullen gemerkt hebben, maar dat hij het wel aan me kon zien.

Soit, thuis heb ik nog een stevige tuk gedaan voordat ik naar de quiz trok. Daar heb ik me prima geamuseerd, maar dat was vooral op adrenaline, en ik had een goeie stoel, dat scheelt.

Gisteren ging ik plat. Snotteren, hoesten, niezen, mottig, geen koorts, dat niet, maar toch niet oké. Ik moest ’s avonds wel gaan eten op school – een actie voor Kom op tegen Kanker – en aansluitend een shift van half acht tot half tien aan de kassa van het optreden van de Stakota’s (met collega Brennan op basgitaar) en het dansfeest achteraf, maar een collega van beleid wierp één blik op me en stuurde me prompt naar huis. Ik vond het wel jammer dat ik daardoor het optreden miste, maar het ging echt niet. Merel en Kobe verzekerden me dat het goed was.

Vandaag ben ik dan op karakter naar ons pa gegaan, maar die was net aan het eten, en zijn boterhammen met confituur waren veel belangrijker dan ik, zoveel was duidelijk. Ik heb me bij hem aan zijn tafel gezet, begon iets te vertellen, maar hij negeerde me gewoon. “Ah, zijt gij iets aan het zeggen? Ik was niet aan het luisteren…” Na de tweede keer ben ik gewoon voortgegaan, ik ben er dus geen vijf minuten gebleven. Ik was echt te mottig om veel moeite te doen, ik had me al tot daar moeten slepen…

Ach ja. Hopelijk morgen beter.

Geplaatst op

Sofie loves tulips

Ook al ben ik afkomstig uit Zomergem, ik woon er al lang niet meer. Toch kom ik er elke zondag twee keer – wanneer ik mijn vader ga ophalen en weer terugbrengen. Vorig jaar reed ik dan ook in de Dekenijstraat toen ik plots tulpen buiten zag staan. Ik stopte, parkeerde even en ging kijken. Bleek het het huis te zijn van onze vroegere overbuurvrouw Sofie: zij doet een tulpenactie voor Kom op tegen Kanker, smijt zich meer dan 100% en kan op die manier hele mooie bedragen inzamelen. Ik kocht toen tulpen en was bijzonder blij dat die toch wel twee weken bleven staan.

Eerder deze week had ik zien staan op Facebook dat ze opnieuw aan haar tulpenactie ging beginnen: een eerste tulpendag waar ze 1310 euro ophaalde, en dan vanaf 4 februari tot 7 april elke zaterdag. Je kan gewoon bij haar binnenwaaien, tulpen kopen en meestal zelfs nog een enthousiaste babbel en een koffie krijgen.

Gisteren stopte ik dus ook even aan haar deur en wilde twee bosjes kopen van elk twintig tulpen voor telkens negen euro. Geen geld dus, en kraakverse prachtige bloemen. Ze bedankte me, en stond erop me nog een extra bosje mee te geven voor mijn vader, om naast de foto van ons ma te zetten. Ze wilde van geen betaling weten, en mijn gemoed schoot zowaar vol, want jawel, ook mijn ma is gestorven aan kanker.

Die van mijn pa staan te pronken op zijn salontafel maar ze moeten nog openkomen:

En de mijne? Die zijn na één dag in de warmte van het huis mooi aan het openkomen: twintig witte, twintig roze, voor in totaal 18 euro.

Dus: graag een bloemetje in huis, een goed doel steunen en niet veel geld kwijt zijn? Dekenijstraat 3 in Zomergem, elke zaterdag. Gewoon doen.