Geplaatst op

Een koffietje onder vriendinnen

Het lijkt wel het thema van deze vakantie: afspreken met vriendinnen. Eerst een hele dag Roubaix met Véronique, dan een dagje Aalst met Sophie, en uiteraard kon ook Gwen niet ontbreken, al was het bij haar lang zo lang niet geleden dat ik haar gezien had. Maar toen we onlangs hadden ontbeten, hadden we gezegd om eens af te spreken in de vakantie. Ik had haar gisteren dan ook gebeld: of ze zin en tijd had voor koffie vandaag? Dat kon blijkbaar probleemloos, en dus zat ze tegen drie uur vandaag gezellig hier in de zetel met een koffie. Nee, ze moest niks meebrengen, want ik had nog vanalles van koekjes en andere snoeperijen staan. En ze kreeg zelfs een paar dikke vingerloze handschoenen van me, die passen bij haar mutsje, want die draagt ze het liefst op de fiets.

Het hoeft dus duidelijk niet altijd op restaurant te zijn, gewoon thuis zitten kletsen kan ook. En meer hoeft dat ook totaal niet te zijn: als we maar kunnen praten en (soms) ons hart kunnen luchten. En afspreken om samen op nascholing te gaan, dat ook. Zeker als we daarna nog gewoon kunnen gaan eten in Antwerpen, toch?

In elk geval is het jaar in schoonheid afgesloten.

Geplaatst op

Koffietje in het Parkkaffee

Mijn nicht – allez, aangetrouwde nicht – Sofie en ik, wij komen eigenlijk bijzonder goed overeen, maar sinds ze geen adjunct meer is op onze school, zie ik haar nog nauwelijks. In de vakantie proberen we toch minstens één keer af te spreken, het liefst op het Parkkaffee. Laat ons stellen dat het weer niet ideaal was, maar dat we toch begonnen onder een stralende zon, en dat de luifel daarna echt waterdicht bleek. Het was gelukkig niet koud, en we hadden meer dan genoeg gespreksstof, zoals onze kinderen. Nummer twee bij haar is intussen ook afgestudeerd en werk aan het zoeken, nummer één gaat definitief het huis uit, samenwonen met het lief en al. Tsja, zo gaat dat.

En verder hadden we het over het werk en al, en alle verschuivingen en irritaties en ergernissen en dergelijke. Meer dan genoeg om twee uur over te tetteren. Langer had zeker gekund, maar ik moest om kwart voor vier al bij de tandarts zijn: er zit te veel spanning op het kapotte tandje naast het implantaat, en het doet behoorlijk veel zeer. Saar had gelukkig nog een gaatje – pun intended – door een afzegging, dus kon ze me ertussen nemen, en daar zei ik geen nee tegen.

Misschien toch eens kijken, na Tallinn, of we nog eens een koffie kunnen gaan drinken. Was echt wel gezellig zo, zelfs in de regen.

Geplaatst op

Claw

Gwen weet altijd van die fijne, nieuwe adresjes zijn, dankzij haar dochters natuurlijk.

Deze vakantie lukte het gewoonweg niet om onze agenda’s ’s avonds op één lijn te krijgen, maar gelukkig kon een namiddagje wel, en dus spraken we af op de Oude Beestenmarkt voor een relatief nieuw koffiehuis.

Euhm… Laat ons zeggen dat het nogal hipster is en dat wij duidelijk niet het doelpubliek waren. Het is er groot, echt groot, het was blijkbaar vroeger een avondcafé. Het is nog steeds relatief spaarzaam bemeubeld waardoor het een heel ruim effect krijgt.

De koffie is er prima, maar van suiker hadden ze precies nog nooit gehoord. Ik kreeg dan gewoon een mini kannetje mee met wat suikersiroop in, want wie doet er nu suiker in een koffie? Gwen had gemberthee gevraagd en kreeg dus gewoon heet water met wat stukken gember in. Allemaal mooi en wel, maar dat geeft een behoorlijk slap aftreksel, om eerlijk te zijn. Toen ze ging vragen of ze daar een zakje gewone thee bij kon krijgen, hoorden ze het donderen in Keulen. Gewone thee? Een zakje? Dat hadden ze helemaal niet.

Toch was het er best aangenaam zitten, toen we eenmaal nog een lepel hadden gekregen om te roeren en het dienstertje haar euro was gevallen dat een koekje ook wel aangenaam is om erbij te serveren. Misschien was het gewoon haar dagje niet, dat kan ook natuurlijk.

Maar Gwen en ik zaten er wel meer dan twee uur genoeglijk te kletsen over de dingen des levens, onderwijl nippend aan onze drankjes. Wat ik zeer aangenaam vond, is dat er geen muziek was – misschien was ze dat ook vergeten? – en pas later hele zachte, rustige muziek, iets waar je probleemloos overheen kon praten en wat dus niet stoorde. Maar ik zal wel oud zijn, denk ik dan.

Enfin, een rustige middag in fijn gezelschap, dat is dus echt vakantie.

Geplaatst op

Fijn bezoek

Met al het gedoe rond mijn pa en de problemen met mijn eigen rug, ben ik momenteel niet zo heel sociaal. Al die feestdagen hoeven voor mij ook al niet, ik ben al zo gelukkig gewoon in mijn zetel met mijn boekje en mijn breiwerk, om eerlijk te zijn.

Maar wanneer een goeie vriendin, die een eindje weg woont en die ik niet zo vaak zie, voorstelt om in het passeren een koffie te komen drinken, dan zeg ik niet nee. Vooral dat “passeren” is belangrijk: ik ga haar geen uur doen rijden en een uur doen terugrijden om hier amper een uurtje te zijn, maar als ze dan toch passeren en ik de vrijheid heb om hen buiten te gooien wanneer ik daar zin in heb, dan zijn ze meer dan welkom.

En dus zaten Mireille en Arend hier op tweede kerstdag gezellig in de zetel met een koffie en de overschot van ons dessertbuffetje, en werd het een heel fijne, gezellige namiddag. Ik kan eigenlijk niet eens zeggen waarover we het hadden, we hebben gewoon over vanalles zitten kletsen, en eigenlijk nog niet eens over larp, en dat zegt veel onder larpers. Het geeft vooral ook aan dat je elkaar al zodanig lang en zodanig goed kent dat er voldoende andere gespreksstof is.

Yup.

Ook dit is voor mij vakantie.

En na twee uur heb ik ze gewoon buitengesjot, en vonden ze dat ook helemaal niet erg. Mooi mooi mooi.

Geplaatst op

Koffie

De meeste mensen moeten daarom lachen: ik ben geen ochtendkoffiedrinker. Voor de meesten is koffie iets om wakker te worden, maar ik hoef dus écht geen koffie bij mijn ontbijt! Ligt dat nu aan mijn ADHD of aan iets anders, geen idee…

Op een schooldag, wanneer ik vroeg moet beginnen, ontbijt ik rond half acht en neem ik een meeneemkoffie mee in de auto. Die is op die tien minuten rijden inderdaad wel meestal op, ja. Moet ik pas later beginnen, dan ontbijt ik op het gemak, kleed me aan, poter wat rond, en pas dan, na een goed uur of zo, wil ik een koffietje. Eentje maar.

Met de nieuwe koffiemachine op school – wreed chique ding maar pokkeduur qua aankoop van melk en koffie – drink ik te veel koffie: ik pak steevast nog een latte macchiato tijdens de speeltijd, maar dat moet maar niet zo veel deugd doen.

En dan in de namiddag, na mijn eten, na zo’n half uurtje of zo, wil ik nog een koffie. Eentje.

Het rare is, dat ik dus die twee koffies keihard mis als ik ze om één of andere reden niet krijg. Ik zou er zelfs koppijn van krijgen, wegens cafeïnegebrek, vermoed ik. En toch zijn het maar twee – of op schooldagen dus drie – koffies.

Vreemd, toch?

Geplaatst op

De Ooievaar

Dat ik graag naar Villa Ooievaar ga, is geen geheim. Het is alleen telkens weer de vraag of dat ook zal lukken in mijn rooster.

Vandaag was de laatste keer mijn oud rooster met ruim tijd, vanaf volgende week wordt het iets moeilijker. Ik heb dan op vrijdag les tot 11.00 uur maar studie tot 12.05 uur, en ik heb om 13.15 uur alweer toezicht aan de poort. Dat is kort, maar aan de andere kant zijn ze altijd bijzonder snel met het serveren, zodat dat eigenlijk wel kan.

Alleen… zowel Kobe als Merel nemen tegenwoordig altijd boterhammen mee naar school, zodat Bart sowieso ’s avonds kookt, of gewoon ’s middags al kookt voor ons beiden en dan de rest ’s avonds opwarmt voor de kinderen.

Maar vandaag genoot ik dus nog van de Villa. Ik had nog wat toetsen mee die ik moest verbeteren, en ik had zelfs nog tijd voor koffie en een taartje. Ha ja, want bij elke keer krijg je een stempel en na tien keer krijg je een gratis taartje.

Geplaatst op

Koffiemomentje en cachemomentje

Gwen en ik hebben elkaar in deze vakantie weer bijzonder weinig gezien, helaas. We zijn begin augustus bij hen gaan barbecueën en dat was toen supergezellig. En toen werd het – enfin, bleef het – slecht weer, en begonnen onze roosters opnieuw.

Vandaag besloten we om er alsnog werk van te maken, en spraken we om vier uur af in ’t stad voor een koffietje. Bart heeft blijkbaar aandelen bij Izy, en daar was ik nog nooit geweest, dus dat was ideaal, al zeker omdat ik nog in de Curb moest zijn, de skateshop daar in de straat. Schitterend fietsweer, overigens ^^

En toen kwam er ’s avonds nog een extra cache van Stefanie uit, langs de Buntstraat, de fietsweg naar school voor mij.

Ik sprong fluks de fiets op en reed naar ginder, waar ik, tot mijn gigantische verbazing, een park ontdekte waar ik al jaren gewoon langsfietste en nooit het bestaan van had vermoed. Ja, ik had al dat stukje grasland met struiken gezien, maar aangezien er links en rechts huizen staan, dacht ik dat dit nog onbenutte bouwgrond was of zo. Niet dus: achter die huizen, langs de R4, ligt een heus park! Compleet met weggetjes, brugjes, mountainbikepad, alles erop en eraan. Ik was zeer gecharmeerd en haalde zelfs ook nog een FTF. En nam eigenlijk een hoop foto’s voor mezelf.

Een mooie afsluiter van de vakantie, zowaar.