Koffie met de deftige dames

Altijd leuk als een vriendin komt koffieleuten!  Voor de lunch was het wat laat, maar koffie kan altijd natuurlijk. En dus viel Annick hier in de namiddag binnen voor een oergezellige babbel, terwijl er grote koppen koffie geconsumeerd werden. Ze had ook een allerschattigst cadeautje mee voor Merel, oorbelletjes!

Om half vijf had Merel blokfluitles, wat betekende dat we gewoon verschoven naar de Labath om daar koffie te drinken. Eerst waren we wel nog even gaan “shoppen”: ik wilde nog pepernoten met zo’n chocoladelaagje halen in de Hema, en Annick zei daar ook geen nee tegen.
En toen moesten we nog voorbij de Avalon passeren en hadden we allebei een keicoole magnetische broche mee, ideaal om een sjaal op zijn plaats te houden, bijvoorbeeld.

En ja, uiteraard was er toen nog koffie. En een warme melk met veel honing voor Merel.

Yup, het heeft zo wel wat, op stap met de meisjes. Moet ik vaker doen.

Vriendjes…

Dat het alweer een hele rustige vakantiedag was, zonder echte plannen. Nu ja, ik had afgesproken met Robbe om hier gezellig iets te komen drinken, en Wolf had afgesproken dat Wout naar hier kwam om dan samen te gaan karten. Op mijn voorstel haalde Kobe er zijn maatje Levi bij. Alleen Merel kreeg geen vriendinnetje over de vloer: die waren allemaal met vakantie, zo bleek, of niet beschikbaar. Mja.

Robbe en ik installeerden ons in de tuin, ik met een koffie, hij met een streekbiertje, en we kletsten erop los.
Tussendoor kwam Wolf salu zeggen, en werden we natgespat door Kobe en Levi. Moet kunnen.

En toen was het plots zeven uur en was de namiddag voorbij gevlogen. Ik had niks gedaan, maar het vakantiegevoel was wel immens, en ik was heerlijk relax.

Sic fugit irreparabile tempus.

Een dag van Parmenides, Zeno, heet water en geen stem

Yup, de naweeën van een weekendje larpen, die moet je erbij nemen natuurlijk.

Het is duidelijk een ‘need more coffee’ dag als je pas merkt dat je een kop heet water vast hebt in plaats van koffie wanneer je drinkt. Ugh.

En ook: waar is mijn stem naar toe? Gisteren deed die nog niet moeilijk na de esbattementen van zaterdagnacht? Maar vandaag is die de grote verdwijntruc aan het toepassen…

Nochtans is het een van mijn favoriete lessen van het ganse schooljaar vandaag:  Parmenides, en dan Zeno. Meteen ook de meest gehate les door mijn zesdes, vermoed ik zo. De gemoederen waren alweer verhit, de discussies liepen hoog op, en ik, ik genoot. En dronk koffie, dat ook.

Filosofie: ik geef dat dus echt graag…

Baaldag en de ideale remedie

Het begon hier als een stevige baaldag. Maar ach, ik heb wat knuffels gekregen van mijn kinderen, ik had een goed boek en koffie, de koppijn begon te minderen, en het is gestopt met regenen. Blijkbaar kan het balen dus ook verminderen.

En als kers op de taart: een bijzonder fijne en attente maat nodigde me uit om Top Gun te bekijken in zijn man attic, de 3D wel te verstaan. En nee, er is nooit genoeg Top Gun.

Hij moest lachen: tijdens de gewone stukken zaten we eigenlijk gewoon te tetteren, maar zodra er straaljagers op het scherm kwamen, viel ik blijkbaar stil, iets wat me zelf niet bijzonder opgevallen was. Ja, de jonge Tom Cruise mag er zijn, en de jonge Val Kilmer is ronduit yummie, maar de film draait hoe dan ook om vliegtuigen. En laat ik nu toevallig gek zijn op vliegtuigen…

In ieder geval was tegen dan mijn baaldag definitief bestreden. Bedankt Max, ge zijt ne chou!

Koffie voor het goede doel!

Zoals elke school doet ook onze school af en toe een actie voor het goede doel. Wij werken al jaren samen met een school in Rwanda, en nu verkopen we koffie voor dat project.

Niet zomaar koffie, maar góeie koffie, bio, met eerlijke prijs, en ingevoerd via een klein bedrijfje dat niks anders doet. Ik heb er zelf ook al besteld, en ja, hij is goed. Ideaal dus voor een moederdagcadeautje of zo, of om mee te nemen als je bij vrienden gaat eten.

De school in Mariakerke heeft sinds 2009 een VVOB Scholenband met Saint-Mary’s High School in Kiruhura. Hierbij werken leerlingen en leerkrachten samen om elkaar op didactisch en sociaal vlak als evenwaardige partners te ondersteunen en te stimuleren. Met de aankoop van deze koffie help je dus ook ons project een duurzaam karakter te geven. Door de verkoop kunnen we ook de volgende jaren didactische materialen en lesideeën blijven uitwisselen. Bovendien kunnen we financiële steun bieden aan sommige leerlingen en blijven wederzijdse bezoeken mogelijk. Onze financiële steun van VVOB dooft immers uit. We kozen bewust voor fair trade bedrijfjes die oog hebben voor het verbeteren van de socio-economische situatie van de lokale bevolking in Rwanda.

Je hebt de volgende keuze wat branding en maling van bonen betreft:

 Strong roast voor espresso  Bonen  –  500g  €12.00
 Medium roast voor filter  Bonen – 500 g  €12.00
 Medium roast voor filter  Gemalen koffie – 250 g  €6.00

Bestellen doe je door over te schrijven op rekening van de “ouderwerking KAM”  BE69 0015 9128 3178, met vermelding van wat je wil en de toevoeging “via Gudrun”. Ik zorg dan wel dat de pakjes – mooi verpakt in zwarte zakjes, overigens – bij jou terechtkomen.

Gewoon doen. Het is misschien niet goedkoop, maar je hebt er wel wat voor terug.

Tot zover mijn zen ^^

Deze morgen ben ik met Wolf vertrokken, zoals voortaan weer elke zaterdagochtend, naar de Poel voor zijn les Algemene MuziekCultuur. Dit jaar is ze niet van tien tot elf, maar van elf tot twaalf. Ik zag nog steeds geen reden om dan niet gezellig in de Labath te gaan zitten met mijn koffietje en een boek, en te genieten, en dan helemaal zen terug naar huis te gaan.

Awel, deze keer was ik helemaal opgefokt en zenuwachtig toen we terugreden, en Wolf moest daarmee lachen. Wat was er nu gebeurd?

Ik was binnengekomen, zag dat het behoorlijk vol zat, en had me aan het tafeltje naast twee druk kletsende dames gezet. Nu, die twee waren duidelijk vriendinnen die elkaar niet zo vaak zagen, en waren op zeer luide toon in conversatie, onmogelijk om hen niet te horen eigenlijk. En ik, ik moest lachen, want het ging over de school, en hoe zot dat die leraars eigenlijk wel waren dat ze 24/24 bereikbaar waren via Smartschool, en hoe onzinnig die lijst met benodigdheden eigenlijk wel is, en of ze dat dan niet kunnen samenvatten, en die werkboeken… Tegen dan was ik ook echt geamuseerd aan het luisteren, en vond ik het ook nodig om dat tegen de dames te zeggen, dat ik niet anders kon dan hen horen, en dat ik het zo grappig vond omdat ik wel degelijk aan de andere kant stond, als leraar.

Beide vonden ze dat dan weer fantastisch, en er ontspon zich een gans gesprek, waarbij bleek dat bij de ene de zoon bij ons op school zat en dat ik hem wel degelijk kende – maar nog net niet in de klas had – en dat de andere een zoon op de Voskenslaan had. Eigenlijk kwam het uiteindelijk neer op een lang, zeer geanimeerd, zeer hilarisch oudercontact, gelardeerd met extra sloten koffie. Ik heb me de max geamuseerd, maar zen, nee, dat was het niet, wel integendeel.

De gezichten van de jongens, toen ze binnenkwamen en ons in druk gesprek verwikkeld zagen, waren goud waard. Uiteindelijk hebben we afgesproken over twee weken – volgende week zitten hun kinderen allebei bij de papa – in het Mariott, want ook hen was het bijzonder goed bevallen. Grappig!