Kerstdag
Bart had gisteren al het grootste deel van het koken gedaan, en ik had al een deel van het dessertenbuffet klaargemaakt, zodat het deze ochtend vrij rustig moest verlopen. Dat viel op een bepaald moment eventjes tegen, want we vonden het juiste servies niet meteen. Wolf sprong echter in de bres, en alles was snel opgeklaard.
De zeven volwassenen zaten aan de keukentafel zodat Bart ongestoord verder kon koken en tegelijk deelnemen aan de gesprekken, terwijl de zeven kinderen aan de livingtafel zaten, of in de zetel kwamen hangen tussendoor. Maar eerst waren er nieuwjaarsbrieven, jawel. Ze kregen allemaal vijf minuten tijd om Chat GPT iets te laten verzinnen en dat dan voor te lezen. Er zaten amusante dingen tussen.
En toen was er de fotoshoot. Elk jaar opnieuw nemen we de familiefoto’s, kwestie dat dan iedereen er is en een beetje proper gekleed is. Deze keer waren alle kleinkinderen er, zodat we ook een foto konden nemen van hen met opa, en dan de gezinsfoto’s, met en zonder mijn pa, en de broers en zus en zo. Tsja, de eerste keer met Roeland en Sarah dus, echt wel fijn. Het duurde wel even, maar iedereen werkte vlot mee.
Er waren aperitiefhapjes, er was paté als voorgerecht en een ongelofelijk lekkere vol au vent als hoofdgerecht – twee Mechelse koekoeken, eekhoorntjesbrood, zwezeriken en truffelpasta – met krokettenbolletjes en sla. Roeland is een zelfverklaarde connoisseur van vol au vent, en hij verklaarde deze tot de allerbeste die hij al gegeten had. Bart trots, uiteraard! En van dessert was er meer dan genoeg…
Het was ook echt fijn dat Roeland en Sarah met de kinderen er bij waren. Alleen hadden die ’s avonds nog volk, dus tegen half vijf vertrokken ze, en iets later ook Jeroen en Delphine. En tegen vijf uur was alle afwas al gedaan, was het hier volledig opgeruimd en ploften wij in onze zetel na een zeer fijne kerst.
365 – 21 december 2025 – het zijn er veel dit jaar
Kerstdag
Het begon eigenlijk allemaal heel rustig, want Bart had zowat al zijn kookwerk de dag voordien al gedaan. Deze keer wilde hij effectief zelf koken: een fantastische vol-au-vent met gebraiseerde groentjes en kroketjes, en als voorgerecht een pakketje van filodeeg gevuld met brie, honing, vijg en peer. Oh, en als dessert? Een waar dessertbuffet!
Merel en ik hadden de dag voordien de tafel al gedekt: zij had ons witte tafelkleed al gestreken – ze moet het toch ooit eens leren – en we hadden Omaly’s chique servies met zilveren randje uitgehaald, de kristallen glazen en het zilveren bestek van Christofle. Ne mens moet dat toch gebruiken, als ge dat hebt, toch? Voeg er dan zilverkleurige servetten bij, en wat tweekleurige hulst en klimop uit de tuin van uw zoon zijn lief, en ge zijt er wel zowat.
En dat dessertbuffet? Bart had witte en bruine chocomousse gemaakt en gele pudding, er was rijstpap, er was iets minder goed gelukte crème pâtissière, er waren petits fours, wafeltjes, koekjes, en ik had zelf nog tiramisu gemaakt met speculaas en de brownie die Bart had gebakken, versneden en versierd in kerstboompjes, samen met Merel.
En ja, ik denk dat we allemaal wat te veel gegeten hadden. Maar Nelly kan niet echt lang meer aan tafel zitten, dus tegen vier uur waren ze hier alweer vertrokken, trokken de jongens weer naar hun studies, ging Merel richting haar kamer en begonnen Bart en ik in alle rust aan de afwas.
Maar geloof me, het was een fijne kerst. En toen was er Dr. Who, en zo hoort dat.
366 – 25 december 2024 – kerstdag
Kerstdag 2023
We sliepen min of meer uit, Bart ging zijn moeder ophalen in Ronse, en tegen één uur stonden we met zijn allen in Brussegem. Met twee auto’s, dus, want anders kunnen we er toch niet allemaal in.
Er waren hapjes, er waren scampi’s, er was hert, er was uitgebreid dessert in verschillende vormen ijstaart, en er waren fijne gesprekken allerhande. Zoals altijd, eigenlijk.
Bart was nog niet helemaal klaar met zijn dessert toen Nelly hem al sommeerde haar naar huis te brengen, wij zijn toch nog ietsje langer gebleven, ja. Er was nog koffie, er waren nog meerdere fijne babbels, en tegen een uur of zes waren we thuis, nog ietsje voor Bart, want die is net iets langer onder de baan.
Maar het huis was warm, gezellig verlicht, we hadden onze pyjama’s en thuiskleren al aan, konden heerlijk uitbuiken in de zetel, en er was Dr. Who’s kerstspecial op tv. Veel beter kon het niet zijn, toch?
365 – 25 december 2023 – drie van mijn zoetjes
Kerstdagen
Ondanks mijn krukken waren het twee drukke kerstdagen.
Gisteren was er eerst om elf uur de begrafenis van oma. De mis hebben we met zijn allen bijgewoond, daarna is Bart met Kobe en Merel meegegaan naar het kerkhof, maar heeft Wolf – hij was met mijn auto en mag alleen of met een van zijn vaste begeleiders rijden – me al meteen afgezet in Zomergem voor de maaltijd, waarna hij naar huis reed om verder te studeren.
Een klein half uur later kwam ook de rest van het volk toe, zo’n 70 personen, voor een walking dinner met zeer lekkere kleine broodjes en dessertjes, zodat iedereen kon doorgaan wanneer hij of zij dat wilde.
Het was na drie uur toen wij vertrokken, en thuis heb ik me echt in mijn zetel geploft en niet meer verroerd, tot we tegen een uur of zes de cadeautjes voor het gezin openden.
Wolf was zeer in zijn nopjes met zijn dartsbord, iets minder met zijn wetenschapskalender. Tsja. Kobe kreeg dan weer een echte gaming muis van Bart en een Pokémonspelletje voor de Switch van mij, en zat te glunderen. En Merel? Die werd verwend, zoals altijd: een grote artist potlodendoos, een reeks stickervellen, een embossing machientje én het boek dat ze al lang wilde en dat haar deed glunderen.
Bart kreeg een klein boekje van me en vooral ook de luxe-editie van Snow Crash die hij zelf op zijn wishlist had gezet. Zijn cadeautje van de kinderen komt nog.
En ik, ik kreeg zo’n knalpaars, superzacht dekentje met mouwen voor in de zetel (zoals op mijn wishlist) en een compleet onverwacht cadeautje van Bart: een reeks nanocaches, zo van die kleine magneetjes waarin een logrolletje zit, om zelf weg te gaan steken. Héérlijk!
Tegen zevenen waren we dan bij Jeroen en Delphine. Jeroen kon het natuurlijk niet laten om te lachen met de manier waarop ik zijn smalle trap op klom, maar bon. Verder werd het een aangename avond met fijne gesprekken en zeer lekker eten. Jammer dan ons pa er niet bij was, maar daar valt niet veel aan te doen. Hij kreeg in het ziekenhuis ook wel een kerstmaaltijd, maar het was niet meteen hetzelfde, denk ik dan.
Het was tegen één uur dat we thuis waren, maar dat was helemaal niet erg.
Tegen negen uur stonden we opnieuw op, ontbeten en ruimden nog een laatste beetje op, al stond de tafel al gedekt sinds gisteren.
En rond twaalf uur kwamen dan eerst Else met de kinderen toe, en quasi gelijktijdig Koen met Nelly. Bart had opnieuw eten besteld bij Ten Dauwe omdat dat vorig jaar zo goed was meegevallen, en ook dit jaar stelde het niet teleur.
Alleen kan Nelly niet lang meer stilzitten zonder hele diepe zuchten te slaken en dus waren ze tegen vier uur alweer weg. Jammer, maar het zorgde wel nog voor een fijne uitbuiknamiddag in alle rust.
En de afwas? Die deed Bart helemaal op zijn eentje, zo heeft hij het het liefst, zegt hij. En wie zijn wij om hem tegen te spreken?
365 – 25 december 2022 – kersttafel nr. 2
Kerstdag
Eigenlijk was het, al bij al, een zeer rustige ochtend. Het eten stond klaar, Bart had gisterenavond nog de afwas gedaan: er moest dus enkel nog even gestofzuigd worden, de zetel goedgelegd en de tafel gedekt.
Tegen twaalf uur kwamen zowel Nelly als Koen met zijn gezin en het werd gezellig druk, al zaten de kinderen eigenlijk vrij snel boven. Wolf bleef wel bij de volwassenen zitten, waar hij zo stilaan ook gewoon thuishoort natuurlijk.
Er was opnieuw zeer lekker eten, zij het een beetje een ander menu dan gisterenavond. Dezelfde hapjes, dat wel, maar dat was ook het enige. Als voorgerecht waren er gemarineerde Sint-Jacobsnootjes met een crème van gerookte ganzenlever, hazelnoot, girolles en knolselder. Tom kha kai blijkt een heerlijke Thaise soep te zijn, en het hoofdgerecht bleek hertenkalfhaasje met klassieke wildgarnituren, twee sausjes en kroketten. En het dessert was een creatie met zanddeegbodem en Dolce de Leche. Dik in orde, zeer lekker!
Bart liet het eten vlot op elkaar volgen, en dat was eigenlijk wel nodig, want Nelly kan niet zo heel lang op een stoel blijven zitten tegenwoordig. Tegen half vier gaf ze dan ook aan dat ze eigenlijk het liefst naar huis wilde, zodat ze rustig kon zitten of liggen. Vroeg, maar heel begrijpelijk. Else is dan ook vertrokken met de kinderen, maar eerst hebben ze nog samen suikerspinnen zitten maken.
Tegen vier uur was ons huis alweer helemaal opgeklaard en opgeruimd, de afwas gedaan, en eten in de ijskast voor de komende vier dagen, denk ik.
Tijd genoeg voor Merel en mezelf om eindelijk eens samen naar The Sound of Music te kijken. En ’s avonds? Toen aten we de overschot van die Thaise soep met zelfgemaakte lookbroodjes: er was nog oud stokbrood van gisteren en vanmiddag, er was boter en er was look. Meer heeft Bart niet nodig om met het gezin rond het keukeneiland te zitten.
Fijne kerstdag, jawel.