Dankbaar

Op het einde van een schooljaar, als je de laatste lessen hebt gehad, is het altijd een beetje een terugkijken op wat je met je klassen hebt bereikt, en hoe je ze had.

Dit jaar had ik mijn eerstes niet mee. Geen idee waarom, maar ik had ze niet, en dat resulteert ook in het feit dat er niet zo heel veel gaan verder doen met Latijn in het tweede.

Mijn tweedes daarentegen, toch een groep van 22 leerlingen met een stevig karakter, had ik wel helemaal mee. Ik moest hen nochtans regelmatig onder hun voeten geven omdat ze niet stil genoeg waren, of omdat ze onder elkaar bezig waren, maar eigenlijk was het een fantastische groep, en dat heb ik niet snel met tweedes. Ze waren zo goed als allemaal altijd aandachtig, werkten mee, ik kreeg respons wanneer het nodig was (en ook wanneer het niet nodig was) en er zaten de nodige fel gebekte tussen, iets wat ik eigenlijk wel graag heb.

Blijkbaar was het gevoel wederzijds, want vandaag kreeg ik nota bene twee kaartjes met een bedanking.

Als afsluiter kregen ze ook de grote Klassiekenquiz: vijf gewone rondes, een tafelronde en vier kahoots over de leerstof van zowat het hele jaar, zowel cultuur als grammatica. Een ideale herhalingsles dus.

Het is de eerste keer dat ze er zo hard voor gegaan zijn: er zijn zelfs groepen die ruzie beginnen maken zijn onderling omdat iemand te snel had afgedrukt bij een Kahoot en het dan ook fout was. Tsja.

Ik ga ze missen, die tweedekes van me, en ik heb bij de directie dan ook gevraagd, aangezien ik 4/5 ga werken om medische redenen, om toch derdes te kunnen houden. Hopelijk lukt dat ook.

Franse complimentjes

Sinds een paar jaar moeten de leerlingen van het derde jaar voor Frans een complimentenkaartje maken, gericht aan een leerkracht naar keuze. Daarvoor moeten ze bepaalde woordenschat gebruiken, en ze krijgen blijkbaar ook punten op creativiteit.

Vorig jaar kreeg ik er twee, dit jaar zelfs drie, van mijn twaalf derdes. Ja, ik weet dat het een verplichte taak is, maar ze hadden ook nog tien andere collega’s kunnen kiezen, en dit doet hoe dan ook deugd, zeker als je ziet hoeveel werk ze erin gestoken hebben, en hoe persoonlijk het is, met mijn favoriete kleuren en zelfs haakwerk. Heerlijk, toch? En dan denk ik dat ik blijkbaar nog zo slecht niet bezig ben, bij momenten.

Dat was er meer eentje van wel willen maar niet kunnen, maar de tekst is wel lief.

De volgende heeft eigenlijk een bewegend iets gemaakt: als je het kaartje opent, tolt de figuur aan de binnenkant.

En de derde is eentje die graag haakt, en dat van mij uiteraard ook weet.

Ik ga eens denken waarvoor ik dat gehaakte envelopje nog kan gebruiken. Ik vind het alvast fantastisch, zeker met de geborduurde R nog in het bloemetje…

 

Tiende verjaardag!

Zoals ik gisteren al schreef, had ik mijn vrienden opgeroepen om kaartjes te sturen. En toen waren er niet alleen kaartjes maar ook cadeautjes en lag de hele keukentafel vol.

Deze morgen kwam ze om acht uur bij mij in bed kruipen, we maakten de rest wakker, Merel deed een maskertje aan, en we namen haar mee naar beneden. En toen…

Dat enthousiasme, dat is toch zalig???

Vooral met de mechanische eenhoorn van Mario en Babeth hebben we ons een kriek gelachen: dat ding stapt bijzonder snel, schudt dan al hinnikend met zijn kont en dan begint hij een liedje te zingen. Het effect op Gandalf was grandioos…

Intussen bakte Kobe pancakes bij wijze van ontbijt en mocht zij alles uitpakken en alle kaartjes opendoen, iets waar ze echt lang mee bezig was. En toen maakte ze dit filmpje:

’s Middags waren er wraps van broerlief, en in de namiddag was er uiteraard ook taart. Haar lievelingstaart was er niet meer in gewone vorm, alleen in de Sint-uitvoering, maar dat vond ze niet erg. Alleen is zo’n dikke laag chocolade niet zo handig voor kaarsjes ^^

En ’s avonds, toen waren er frietjes van de frituur.

’t Is niet dat we volgevreten waren of zo, hoor!

 

 

Compleet maf!

Ik had een week of twee geleden op Facebook een oproep gelanceerd: dat Merel tien jaar werd, en dat ze dus wegens corona geen feestje kon geven, maar dat ze op haar verjaardag zelfs nog in echte quarantaine zat, dus geen vriendinnetjes, geen opa, niemand. Meh. En of iemand het dus zag zitten om haar een kaartje te sturen, want je wordt maar één keer tien jaar. Ik kreeg veel reactie en ik had dus een kaartje of tien verwacht. Juist ja.

In de loop van de week werden er 7 pakjes en 23 kaartjes in Barts bureau verstopt, een plaats waar ze weinig of niet komt, en waar regelmatig dozen en pakjes staan.

Deze avond, toen ze al in bed lag, hingen we de slingers op. Normaal gezien leggen we ook confetti en slingers en zo op de ontbijttafel, maar deze keer was dat absoluut niet nodig:

Echt, serieus… Er zitten twee cadeautjes van ons tussen, en dat is alles, al de rest komt van jullie.

Ze gaat niet weten wat ze ziet, en zelfs ik vind de anticipatie zalig.

Bedankt, iedereen!