Halloweentocht

Vorig jaar was er geen Halloweentocht in de Lange Velden – waar zowel Lieze als Julie wonen – maar twee jaar geleden wel. Toen was Merel nog een mega schattige heks.

Dit jaar had ze haar zinnen gezet op Evil Roodkapje. Een rood kleedje hadden we niet meer gevonden, maar een zwart rokje, zwarte leggings en een zwarte T-shirt waren ook meer dan oké. Daarover ging haar roestbruine larpcape, die er in het donker rood uit ziet, en dan uiteraard nog wat schmink. En de wolf, die lag onthoofd met een dolk door zijn oog in een mandje. Nee, voor deze Roodkapje geen slachtofferrol.

Ik was gisteren doodop van die sportdag, maar was in de zetel prompt in slaap gevallen en net voor acht uur wakker geworden. Merel was na de dansles meteen al meegegaan naar Lieze, en ik ging dan de dames komen schminken. Bon, door die tuk voelde mijn rug zo veel beter aan dat ik eigenlijk gewoon mee ging met Els en de meisjes op tocht. Goed gelachen, en veel knappe dingen gezien. Sommige mensen gaan er echt helemaal in op!

Alleen jammer dat Merel het dolkje van haar broer verloren is. Ik heb nog gans onze route opnieuw afgelopen, en Els ook, maar helaas, niks meer gevonden. Niks aan te doen, het was wel een fijne avond.

Verjaardagsfeestje van Lieze

Een heus verjaardagsfeestje, met een meute kinderen binnen, dat is nog eventjes niet toegestaan. Maar Lieze, Merels beste vriendin al sinds de kleuterklas, werd vandaag 11 jaar. Het cadeautje had Merel al een maand of zo klaarliggen, feestje of niet. Ze was sowieso van plan om dat vandaag mee te nemen naar school, maar gisteren kwam dus de vraag of zij en Julie, de derde in het triumfeminaat, vandaag toch niet wilden komen spelen. Voornamelijk buiten, uiteraard, maar die drie hangen sowieso altijd aan elkaar, zoveel (meer) kwaad ging dat toch niet kunnen.

Merel stond erbij te juichen en vertrok vandaag dus zelfstandig met de fiets, het cadeautje in de fietstas. ’t Is wel een gemak, zo’n groter wordende dochter: ze moet niet meer overal naartoe gebracht worden, ze kan veel zelf.

Enfin, er werd druk gespeeld, gegiecheld, getaterd en vooral ook taart gegeten.

Het wordt stilaan tijd dat het ook voor de kinderen weer eens wat normaler wordt, voor ze er onderdoor gaan, maar een dag als vandaag, dat maakt veel goed. Gelukkig maar.

Verjaardagsfeestje

Merels feestje was op haar verjaardag zelf, en ze vond het fantastisch! Uiteraard waren Lieze en Julie erbij, die mama’s had ik op voorhand gecontacteerd om zeker te zijn dat ze er konden zijn, want anders moest het feestje verzet worden. Geen nood dus, beide dametjes waren beschikbaar. Het olijke trio werd aangevuld met Milla en Ines, en dus liepen er vijf gillende meiden in ons huis rond.

Merel was door het dolle heen met haar cadeautjes. Van ons had ze ’s morgens haar pop gekregen, en bij de cadeautjes die ze nu kreeg, stond ze zowaar elke keer te springen. Letterlijk. Als in: “Mama, ik ga moeten stoppen met springen, want mijn voeten doen zeer.” Springen, dus.

En er was taart, natuurlijk. Merel lust geen chocolade en geen slagroom, maar wel mango en marsepein. En dus had ze dat ongeveer aan mama gevraagd, met de vermelding ‘prinsessentaart’. Begin er maar eens aan zeg! Maar bon, ik heb een biscuit gebakken, in lagen gesneden, bestreken met een mangocrème (gemixte mango met een beetje limoensap, vermengd met roomkaas, en daardoor stukjes mango), en dan volledig versierd met roze marsepein en eetbare versiering. Oh, en roze marsepeinen roosjes, die ik gekocht heb. Merel vond ze prachtig!

Daarna hadden de jongens een fantastisch spel in elkaar gestoken! Op voorhand hadden ze met strijkparels alle namen van de meisjes gemaakt, en die letters per twee in een zakje gestoken. Ze waren zogezegd hun naam kwijt, en moesten opdrachtjes uitvoeren om een hint te krijgen waar ze hun namen konden zoeken. Er was een stoelendans, een verkleedpartij, een tekenwedstrijd, een prinsessenquiz (die Wolf op PPT had gemaakt), een ballonnenspelletje, een geblinddoekt parcours, een spelletje dirigentje…

En toen waren er uiteraard ook nog pannenkoeken. Ah ja, zo hoort dat.

Ik was blij toen ze het huis uit waren en het weer stil werd, maar Merel vond het fantastisch! En meer moet dat niet zijn. Zelfs geen rugbytraining, daar waren we allemaal te moe voor.

Vreemde vogels

Dat het hier wel vaker de zoete inval is, dat heb ik al verteld. Vandaag kwam tegen half twaalf Julie aanwaaien: haar mama moet werken van twaalf tot vijf, en dat clasht nogal met de uren van de scouts. Dus zaten we met zeven aan tafel: ook mijn pa was mee, zoals quasi elke zondag.

Tegen twee uur werden de drie kinderen richting scouts gesommeerd, en daalde de stilte zowaar neder. Die iets later doorbroken werd door een zacht gesnurk. Jawel.

Ik ging de meisjes ophalen om vijf uur, en toen werd er hier vooral gigantisch veel gegiecheld en gelachen en geschaterd.

Alleen ging Julie’s mama haar ophalen rond kwart voor zes, en ging ik dan om zes uur iets ophalen bij een vriendin. Het werd kwart voor zeven, tot zover mijn plannen.

Maar bon, alle duiven weer in hun eigen kot.