Vortex: de bedenkingen, de foto’s

Awel, ik vond het persoonlijk echt wel een goeie, en als ik het zo hoor van de kinderen, zij ook. Eigenlijk zelfs beter dan de laatste Roanoke, terwijl die er prat op gaat dé jongerenlarp van het moment te zijn. En dat is ook de mening van beide jongens. Nochtans is de spelleiding piepjong en stelde ik me daar soms wel wat vragen bij. Maar bon, het evenement stond er en we hebben ons ferm geamuseerd.

Wolf zei dat hij blij was dat hij af en toe eens kon gaan zitten tussen alle drukte door, en ook Kobe heb ik amper gezien. En ja, ook hier geldt de regel: strikt om middernacht wordt er gestopt met spelen en gaan ze slapen. Zonder morren, zonder lawaai.

Ik heb helaas ook om die reden twee spelers uit de tent van Wim geschopt: het is niet omdat ze de figuranten beter kennen, dat zij plots wel mogen blijven zitten. Jammer genoeg. Een beetje boeman gespeeld, maar spelleiding ging het duidelijk zelf niet doen. Tsja. Iemand moet de volwassene zijn zeker?

De zondagmorgen werd er niet meer gespeeld, maar konden ze vanalles zelf maken, of een training larpvechten volgen. Kobe maakte een persoonlijk magisch teken, en Wolf kreeg vechtles, persoonlijk, van Wim. Dat was een van de redenen dat hij graag tot zondag wou blijven, en ik snap dat best.

Het licht was zondagochtend ook betoverend.

Fijn weekend gehad, en thuis tegen half twee. Ook mooi meegenomen!!

Vortex

Yup, ze zijn er helemaal klaar voor, mijn twee jongens: Vortex! Ze spelen er allebei een magiër en hebben kick-ass kostuums voorzien, vind ik. Allez, niet dat ze er veel werk aan hadden, ze hadden maar van het larprek te plukken, eigenlijk.

En ik, ik ben mee als figurant. Ik zie het eerlijk gezegd niet echt zitten, het zijn te veel weekends dat ik weg ben, maar bon. Ik had de jongens beloofd dat ik mee ging gaan naar hun larps, en toen waren er ook nog Haven en Omen en dat koorweekend, en die wilde ik dan zelf niet missen.

Het begint zwaar te worden voor Bart ook, heb ik de indruk. Tsja, ik kan me dat goed voorstellen. Maar ik heb zelf de data niet te kiezen, uiteraard.

Aan de andere kant is mijn rol wel weer best grappig: de leider van een klein clangroepje, op zoek naar verdwenen clanleden en haar man, en vooral hoogzwanger. Dat belooft, maar het geeft vooral een leuke uitleg voor mijn gehandicapte rug. Ik denk niet dat ik vaak met de jongens ga spelen, maar dat hoeft ook niet.

Ik zit wel nog altijd wat in met Wolfs voet: hij loopt nog steeds op die speciale laars. Intussen heeft hij wel een brace, maar de dokter stelde toch voor op het weekend die laars aan te houden.

Maar bon, we zien wel. We gaan ervoor!

Roanoke: de bedenkingen

Awel, ik heb me eigenlijk echt wel geamuseerd met die jonge gasten. Je moet hen af en toe wel wat intomen of net in gang zetten, en heel vaak moet je ze terug “ingame” brengen want ze zitten heel vaak met buitenspelse termen te goochelen, als ze al niet over de voetbal bezig zijn. Maar verder is het vooral heel gemoedelijk. Ja, er wordt gevochten, en ja, soms gaat het er wat harder aan toe, maar niet zoals in een volwassenenlarp, echt niet. En het niveau van rollenspel is soms gewoon bangelijk zoals ze het in Antwerpen zeggen. We gaan binnenkort een uitstekende lading spelertjes op onze volwassenenevenementen binnenkrijgen, me dunkt.

Alleen zo jammer dat het tijdens het afbreken beginnen regenen is. Of zeg maar: gieten. Alles was drijfnat, alle tenten, alle buitenmateriaal, maar zelfs het gewone gerief van ermee tot aan de auto te lopen.

Voor mij was het tegen dan trouwens echt welletjes: ik had wel genoeg in bed gelegen, maar die bedden waren zodanig rotslecht dat ik niet echt veel geslapen heb. De eerste nacht ben ik wakker geworden van de rugpijn en heb dan maar mijn matras op de grond gesleept. De tweede nacht ben ik gewoon meteen met twee matrassen op de grond gaan liggen, maar veel steun gaven die nog altijd niet.

Meh. ’t Is dat ik deze hobby zo ongelofelijk graag doe en het zowat het enige is waar ik me nog eens een beetje fysiek kan in uitleven en de rug achter me kan laten…

Roanoke

Nee, de vorige editie, daar was ik om één of andere reden niet bij geweest, maar deze editie wilde ik wel meedoen om de jongens een plezier te doen. Roanoke is namelijk een weekendlarp voor jongeren tussen 12 en 18. De volwassenen zijn dan degenen die figureren en een oogje in het zeil houden, maar de spelervaring is wel al die van volwassenen, geloof me.

Het enige grote verschil is dat om middernacht het spel onherroepelijk wordt stilgelegd en alle spelers binnen het kwartier in hun bed moeten zitten. Er wordt uiteraard ook geen alcohol geschonken, en er is ook geen adult content, wat in andere larps wel eens durft binnensluipen.

De afstand viel al bij al nog mee, ook al waren we veel later vertrokken dan ik voorzien had. De jongens – en ikzelf – moesten toch nog meer spullen verzamelen dan gedacht, en ook het feit dat Wolf op krukken loopt, maakt het er niet makkelijker op.

Want ja, ook dat is niet wat het moet zijn. De spoedarts had gezegd dat het een  lichte verstuiking was en dat hij na een paar dagen opnieuw mocht beginnen stappen. Dat was duidelijk geen goed idee: toen hij dat woensdag voorzichtig, met krukken nog, begon te proberen, deed de voet ’s avonds weer gemeen pijn én stond hij weer dik. Intussen is hij dus ook wel degelijk blauw, en vreemd genoeg aan beide kanten. Als enkel zijn laterale gewrichtsband was beschadigd, dan zou de bloeduitstorting enkel aan de buitenkant zitten. Helaas, er is wel degelijk ook sprake van een hematoom aan de binnenkant van zijn voet. Ik ben er niet gerust op, en dus had ik nog snel een afspraak gemaakt met zijn vaste huisarts om toch even te kijken. Die trok zijn wenkbrauwen op, verklaarde meteen dat dit niet bepaald een “lichte” verstuiking was, schreef onmiddellijk nieuwe foto’s voor omdat er echt wel een behoorlijke pijn net boven het enkelgewricht was, maar zei erbij dat dat gerust kon wachten tot maandag. Ja, Wolf mocht op weekend, zolang hij maar op krukken liep en zo min mogelijk steunde.

Wolf was aan de ene kant dolgelukkig dat hij wel degelijk kon en mocht gaan, maar aan de andere kant mist hij wel een deel van het spel, omdat hij niet mee de bossen in kan. Toch heeft spelleiding hier wel op ingespeeld, want hij speelt een gifmenger en ze hebben hem de mogelijkheid gegeven om daar een gans stuk rond uit te spelen in de herberg, met schorpioenengif en al. Hij is er dan ook echt voor gegaan en moest toevallig een hele tijd met mij spelen. Best wel amusant, en hij speelt niet slecht, die oudste van mij.

Voor mij was het in elk geval een heel rustige dag: ik speel een oude genezeres die eigenlijk met moeite haar ziekenboeg verlaat. Dik in orde dus.

Vortex VII

Vanavond vertrek ik met de jongens naar Vortex, de jongerenlarp van Oneiros. Voor het eerst spelen ze ook op vrijdagavond, en dus blijven we nu ook slapen. Anders kwamen we gewoon steevast toe op zaterdagmorgen en vertrokken we zaterdagavond opnieuw: dat scheelt een hoop gedoe en gesleur.

Ik hoop alleen dat het goed zal gaan: Wolf zag het volledig zitten, maar ik heb er geen idee van hoe hij het zal verteren. Idem voor mijn rug: ik speel weer eens een rol met harnas en zo. En Kobe, die zal de jongste van de hoop zijn, vermoed ik: de vorige keer was hij mee als figurant, deze keer speelt hij diezelfde rol als speler. Hij gaat zich zeker en vast staande houden tussen die grote lummels, daar ben ik zeker van: hij heeft genoeg haar op zijn tanden en ook meer dan genoeg fantasie om te spelen.

We blijven wel niet tot zondag: ik wil bij voorkeur in mijn eigen bed slapen, en we dachten dat de kinderen op zondag ook nog de hele dag scouts hadden. Ik had dus al doorgegeven dat we niet gingen blijven, en toen bleek de scoutsovergang maar volgende week te zijn, maar bon: toch maar naar huis zaterdagnacht, da’s beter voor alle kapotte ruggen.

Allez, op hoop van zegen.

Vortex: de Aether editie

Wolf had er al maanden naar uitgekeken – letterlijk, want oorspronkelijk was deze jongerenlarp in november gepland. Maar bon, we stonden om zeven uur op, en tegen half acht zaten we in de auto, onderweg naar het Montfortcollege in Rotselaar. Berekoud, dat wel, maar zo lang het droog bleef, was dat eigenlijk niet zo erg. Wolf had dan nog de chance dat hij zogezegd van Rusland kwam en dus rond kon lopen in een dikke, dikke vest.

Het was bij momenten wat chaotisch, bij momenten ook een beetje saai (zoals in elke larp) maar eigenlijk heb ik me best wel geamuseerd. Bij Wolf zag ik zijn ogen stralen, ondanks de pijn, en ik heb het gevoel dat hij er echt van genoten heeft, van zijn dagje Steampunk. Hij zal het wellicht de volgende dagen wel moeten bekopen, maar dan heeft hij dit toch alweer gehad. Mét kunstig bespoten nerf geweren ^^