De kinderen hadden al een en ander voorbereid: Wolf ging naar de bakker om een hele doos koffiekoeken – aangezien hij niet wist wat Bart het liefste heeft (die weet dat zelf eigenlijk niet) had hij van elks eentje gevraagd – terwijl Merel vers appelsiensap perste en Kobe hielp met het snijden van een grote kom verse fruitsla. De tafel werd gezet en er was dus een uitgebreid ontbijt, compleet met eitjes en al.
Als cadeautje hadden ze van die hardplastieken deegverdelertjes/schepdingetjes van Jeroen Meus gekocht, iets waar hij echt wel blij mee was. Bart is een notoir moeilijke mens om iets voor te kopen: ofwel is het pokkeduur, ofwel heeft hij het al lang zelf gekocht.
En ’s middags kwam ons pa natuurlijk ook eten, zoals elke zondag. Hij kreeg van mij een groot dik boek met harde kaft over randweetjes van beide wereldoorlogen. De grote lijnen kent hij door en door, maar dit zijn dingen die in de marge gebeurden, en hij hoefde mijn blog vandaag duidelijk niet te zien: na de kousen dook hij onversaagd in zijn boek, en daar kwam hij niet meer uit. Ik heb hem moeten verplichten het even aan de kant te schuiven voor zijn taart – hij zou nogal gemorst hebben, denk ik – zodat hij het niet vuil maakte.
Allez, goed gekozen denk ik dan, voor beiden.
