Geplaatst op

De rug: vervolg

Vrijdag ging ik dus langs bij mijn rugspecialist om te luisteren hoe het zat met de nieuwe rugscan en wat die had uitgewezen. En wat er dus aan de hand is met mijn heup.

Om kort te gaan: de ruggengraat is niet verder verschoven, maar mijn rug heeft zich verder aangepast aan de “nieuwe” houding en is dus meer gekromd. Het gevolg daarvan is dat mijn spieren en pezen harder worden belast, waardoor wellicht ook mijn heup meer is gaan opspelen. Er is ook sprake van beginnende artrose, maar dat wisten we al. Een mogelijke tijdelijke oplossing is een infiltratie met cortisone, maar dat garandeert geen resultaat, want het neemt de oorzaak, namelijk de overbelasting, niet weg.

We hebben in overleg besloten om even af te wachten, want ik heb nu twee jaar voltijds voor de klas gestaan, en blijkbaar is dat te veel van het goede. Daarvoor werkte ik wel fulltime, maar waren vier uur daarvan bestemd voor de communicatie en website, en dat deed ik vanuit mijn zetel, dus plat liggend. Toen lukte het wel, nu niet meer, ondanks de twintig kilo die ik kwijt ben. Ik ga vanaf september 4/5 werken om medische redenen, en daar was hij, zoals eerder al gezegd, volmondig mee akkoord. Hij wou gerust zelfs naar 50% gaan, maar dat wil ik dan weer niet. 4/5 om medische redenen zou moeten volstaan, en hopelijk geeft dat de heup en de rug ook meer rust. We kunnen dan in oktober opnieuw kijken, mocht het probleem de kop blijven opsteken.

Allez bon. De kogel is definitief door de kerk: ik ben de hele vakantie in ziekteverlof en kan dan vanaf 1 augustus dit speciale zorgstatuut aanvragen. De arts-specialist was kort in zijn ‘grondige motivatie’: “zie dossier”. Hey, als mijn handicap ook zonder interview is goedgekeurd, puur op basis van mijn dossier, zal dat hier ook wel volstaan zeker?

Geplaatst op

Scintigrafie

Vandaag eens geen examen afnemen, maar dat betekende niet dat ik niet vroeg op moest, wel integendeel. Om acht uur tekende ik netjes present op de medische beeldvorming van het Jan Palfijn, meer bepaald zelfs op de isotopenafdeling: ik werd nog maar eens ingespoten met radioactief materiaal, zodat ze dan tegen elf uur een isotopen- of SPECTscan konden maken. En tussenin ben ik nog snel even een cache gaan herstellen.

De vorige keer was het een MRI en was ik in paniek geslagen. Claustrofobie, weet u wel? Maar deze viel dus bijzonder goed mee, want dat zijn gewoon twee platen die, weliswaar heel dicht, rond u draaien.

Het vreemde was dat die verpleegster nog perfect wist wie ik was, en het was van januari 2025 geleden dat ik die scan nog had gehad. Ze wist nog dat ik een leerkracht was, en zelfs dat ik Latijn gaf. We hebben uiteindelijk een fijne babbel gehad, want ja, je ligt daar wel eventjes.

Enfin, alweer toch wel een fijne ervaring daar in het Jan Palfijn.

Geplaatst op

Rondje dokters voor ons pa

Althans, dat was de bedoeling. Ik ging hem ophalen en we stonden netjes op tijd in het ziekenhuis, alwaar ik hem aanmeldde aan de balie van de afdeling. Voor dokter De Meulemeester en dokter Claeys. Ha nee, kreeg ik als antwoord, niet bij dokter Claeys, want die is met verlof. Euh?

We hadden al sinds augustus een dubbele afspraak, maar blijkbaar was de psychiater met vakantie en hadden ze dat ons niet laten weten. Er was zelfs een nieuwe afspraak ingeboekt voor hem, op vrijdag 8 mei in de voormiddag, zonder me te raadplegen daarover. Ik ben dan aan het lesgeven, dus dat kon ook gewoonweg niet. Soit, het zij zo. We hadden tenminste wel een afspraak bij De Meulemeester, ons pa zijn gerespecteerde neuroloog die met pensioen gaat en hem toch graag nog een laatste keer wilde zien. Ik ga haar missen…

Ons pa zijn geheugentesten zijn prima, zijn Parkinson is eigenlijk best wel stabiel, maar hij schudt vrij veel en daar kunnen we niks aan veranderen: zijn medicatie verhogen zou een groot impact hebben op zijn andere medicatie, en dat is dus niet bepaald het gewenste effect.

Ze stelde ook vast, net zoals wij dat al wisten, dat hij eigenlijk wel behoorlijk wat achteruit is qua houding en qua stappen. Hij beweegt dan ook veel te weinig: kine krijgt hij om een of andere reden niet in het rusthuis, ook al zijn daar twee kinesisten en heeft hij een uitdrukkelijk voorschrift. Hij weet dat hij zelf minstens twee keer per dag de gang zou moeten op- en neerwandelen, maar ook dat gebeurt niet meteen. Wel zei ze meteen dat zijn rollator hoger moet staan, iets wat hij van ons altijd geweigerd heeft. Hij loopt nu wel wat rechter, ja.

Soit, al bij al geen slecht nieuws dus: hij is stabiel, gewoon al bijna 85…

En de volgende afspraken? Die liggen meteen in september. En nu maar hopen dat de psychiater dan niet opnieuw met vakantie is.

Geplaatst op

Nog maar eens…

Jawel, ons pa heeft het weer eens zitten: er zit een stukje kip vast in zijn slokdarm en hij heeft alweer sinds zondag niet gegeten. Hmpf.

We eten al maanden op zondag enkel gehaktschotels en dat soort dingen, dus niks met grote stukken vlees. Nu riskeerde Bart het zich toch eens om kipfilet te bakken met appelmoes en kroketjes, een Vlaamse klassieker. Van ons pa mocht ik zijn vlees niet snijden, hij ging dat zelf wel doen. Goed, had ik gezegd, maar dan echt wel kleine stukjes snijden, en goed kauwen, want in het WZC krijgt hij enkel gemixte voeding.
Tot ik hem dus een groot stuk kip – ook te groot voor mij, ik zou het in twee gesneden hebben voor mezelf – in zijn mond zie steken, drie keer kauwen, en slikken.

En toen zat het vast. Moh. Vreemd.

De rest van de middag verliep dus zeer gezellig met een vader die de hele tijd slijm zat over te geven, met bijhorende geluiden, en die toch telkens weer een hapje eten nam, waarna hij uiteraard nog meer slijm overgaf. Tot ik, zoals bij de kleine kinderen, zijn bord gewoon wegnam.

Toen ik hem om vijf uur naar huis bracht, had hij nog steeds niks gegeten. Het gevaarlijke daaraan is dat hij ook zijn medicatie niet kan nemen op die manier.

Bon, ik ging het wel horen, zeker? Dinsdag stuurde Jeroen dat hij langs was geweest en dat ons pa nog steeds niks had gegeten. De verpleging wist me te vertellen dat hij gezegd had dat hij geen dokter wilde, het ging wel overgaan. Ik ben woensdagvoormiddag dus even langs gegaan en hij zat nog in zijn ondergoed, zonder hoorapparaten, zonder tanden: hij ging weer in zijn bed kruipen. Drinken ging min of meer, maar hij had nog steeds sinds zondag niks gegeten.

Uiteraard trek ik mij van een veto niks aan, want anders zitten we binnen de kortste keren weer op spoed met een ondervoeding en dehydratatie. Juist.

Ik ben dus beginnen bellen, en gelukkig kent dr. Sas zijn pappenheimers ook wel een beetje, want na een hoop geregel en geschuif mochten we dus vandaag al langsgaan, om 13.00 uur, zoals gewoonlijk, om het stukje eruit te halen en een eventuele dilatatie te doen. Alweer.

Uiteraard moest hij nuchter blijven, zoals afgesproken met de hoofdverpleegster van de Vroonstalle, maar ginder leest ook niet iedereen zijn briefing even goed, zodat ik deze voormiddag een schuldbewust telefoontje van een van de verzorgers kreeg: dat hij per ongeluk ons pa toch zijn ontbijt had gegeven, en dat ons pa dat vrolijk naar binnen had proberen spelen. En even vrolijk weer had overgegeven, natuurlijk. Veel kwaad kon het dus wellicht niet. Hij weet het nochtans zelf goed genoeg, maar had er uiteraard niet aan gedacht.

Bon, het was niet zijn vaste dokter, maar een andere die effectief bevestigde dat ze er een stukje kip had uitgehaald, maar dat er geen verdere dilatatie meer mogelijk was en dat het eigenlijk best oké zou moeten zijn. Ze ging voor ons pa zitten en spelde hem de les. Waarop hij zei dat hij niet had geluisterd, want een dame in de wachtzaal was rechtgestaan om haar tas te pakken en dus was hij afgeleid. Serieus, plaatsvervangende schaamte, het is een ding, geloof me. De dokter herhaalde nog eens: bij voorkeur gemixte voeding, en anders kleine stukjes en goed kauwen. “We zullen zien”, zei ons pa. Ik had goesting om door de grond te zakken.

Maar het zal simpel zijn: ik ga niet blijven alles op haren en snaren zetten omdat meneer te koppig is. In het WZC wordt het wellicht weer gemixte voeding, en ik ga hier, zoals bij de kindjes, alles fijn snijden. En dan zal hij wel zien.

Geplaatst op

Toch nog weer even ziekenhuis voor pa

Vorige week ging het weer even helemaal fout voor ons pa: hij kon weer niet slikken en gaf continu slijm over. Blijkbaar was dat al op vrijdag begonnen, en was dat ook zaterdag zo.

Zondag, hier bij ons, heeft hij een poging gedaan om zijn voorgerecht op te eten, maar dat lukte niet. Hoofdgerecht heeft hij zelfs niet geprobeerd. Na een goed half uur was het een beetje gekalmeerd, en rond half vier probeerde hij alsnog een koffie en wat taart, maar helaas, ook dat lukte niet.

Ik zette me al schrap om maandag – het is gelukkig vakantie – met hem richting de spoed te gaan, maar toen ik in de voormiddag even langs ging, hoorde ik dat het zondagavond eindelijk weer goed ging. Zijn nieuwe huisdokter was al langs geweest, zij had gemixte voeding voorgeschreven en meteen ook al een afspraak geregeld bij dokter Sas, de gastroloog, voor een nieuwe dilatatie. Ik was aangenaam verrast: alles was al meteen geregeld! Zelf had hij intussen al twee liter water gedronken, de arme man was compleet uitgedroogd.

Vandaag was het eigenlijk de bedoeling dat ik vlak na de middag zou vertrekken richting Dordrecht bij Hanneke, maar die dilatatie kwam ertussen. Om half één stonden we op de betreffende dienst om daar te horen dat de ingreep pas om half twee was, maar dat ze wellicht wel om één uur hem al konden ophalen. Serieus! Geef ons dan geen afspraak om half één hé!

Goed half drie was ons pa terug, en ik kreeg ook even de dokter te zien. Volgens hem had ons pa gezegd dat er een hard stukje vlees klem had gezeten – daarover had hij het noch tegen ons, noch tegen de huisarts gehad – maar alles was nu weer in orde: er was weer gedilateerd naar 15 mm, en de volgende keer dat dat zou gebeuren, mogen we via spoed binnenkomen om dat dan meteen op te lossen.

Soit, het was dus dik na drie uur tegen dat ik kon vertrekken naar Dordrecht, maar er zijn nu eenmaal prioriteiten, en de dames konden gerust wel wat wachten. Nog die chance.

 

Geplaatst op

Wandelingetje in de Blaarmeersen

Marleen moest deze namiddag naar het ziekenhuis voor een scan en had geen vervoer. Geen nood, had ik gezegd, ik kan je wel brengen. Ze had eerst nog geprotesteerd omdat ik dan nodeloos moest zitten wachten op mijn vrije middag, maar dat had ik gecounterd door te zeggen dat het voor mij eindelijk eens de gelegenheid ging zijn om mijn cache op de pier van de Blaarmeersen na te kijken. Die wordt niet zo vaak gelogd, maar was wel gemeld als doornat en dus niet beschrijfbaar. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want hij hangt onderaan de pier net boven de waterlijn, na verloop van tijd wordt die quasi onvermijdelijk nat.

Bon, ik gooide haar af, sprak af dat we elkaar zouden treffen daar in de bewuste gang van de scanners, en ging op wandel. Het was ook de eerste keer dat ik eindelijk de nieuwe brug over de Watersportbaan zou betreden, en ze ligt er nu wel al eventjes.

Ik genoot van het uitzicht en het zalige weer, verving de effectief doornatte cache en was een uurtje later terug in het ziekenhuis, nét op het moment dat Marleen buitenkwam. Perfect getimed, dus. En extra karma: Marleen had haar vervoer, mijn cache was hersteld en ik had een fijne wandeling gemaakt.