Doordenkertje

Ik zette mijn gerief voor de tabletopsessie klaar, en nam dus ook mijn doosje met dobbelstenen. Dat is een pracht van een doosje dat ik ooit gekregen heb, maar waarvan de scharniertjes kapot zijn. Op zich niet erg, met twee stevige rekkers blijft dat ook dicht.

Wolf had het vorige week gebruikt omdat hij zijn eigen dobbelstenen ergens verkeerd gelegd heeft en niet meer vindt. Kan gebeuren.

Ik nam het nu dus uit de kast, en merkte dat het niet echt goed dicht was, en met een dertigtal dobbelstenen is dat niet zo praktisch als dat openschiet.

En toen keek ik naar de rekkers, die mijn ingenieur van een zoon rond het doosje had gedaan.

Juist ja.

Nen ingenieur, dat kan alles berekenen, maar daarom zijn ze nog niet praktisch.

Van architecten, stabiliteitsingenieurs en projectplanners

Zo zaten we hier vanavond met vijf aan tafel: Bart en ik, en dan de drie bouwprofessionals. De architecte om toelichting bij de plannen te geven aan de andere twee, de stabiliteitsingenieur om te bekijken wat de bedoeling precies was, waar hij een studie van moest maken, en om ons uit te leggen wat een sondering was. En de planner, dat is om ons leven een pak makkelijker te maken: hij vraagt overal offertes, bekijkt met de architecte welke materialen in welke hoeveelheden nodig zijn, plant alles, en zorgt dat alles zo naadloos mogelijk op elkaar aansluit, zodat wij zo weinig mogelijk hinder ondervinden.

Bart en ik, wij zaten erbij en keken ernaar, en gaven af en toe wat uitleg. En realiseerden ons dat het nu toch wel écht reëel begon te worden. Dat het al maar oktober is, dan is het ergste achter de rug.