Geplaatst op

Open brief van onze leerlingenraad, en ik ben trots.

Beste mevrouw Demir

Wij staken niet. Want volgens de letter van de wet kunnen we dat niet. Wij betogen ook niet. Al willen velen onder ons dat wel. Wij willen wel van ons laten horen. Daarom schrijven wij u deze brief.
Wij zijn de leerlingenraad van het GO! Atheneum Mariakerke. We voelen bij veel leerlingen groeiende ongerustheid over recente veranderingen die u doorvoerde in het onderwijsveld. Veel spelers in dat veld voelen zich niet gehoord en als gevolg daarvan niet gerespecteerd.
U merkt de achteruitgang van de kwaliteit in het onderwijs op. Wij delen deze bezorgdheid. Lessen die wegvallen omdat de leerkracht niet gevonden wordt. Daarom noodgedwongen grotere lesgroepen om zo aan iedere leerling toch les te kunnen geven. Te grote groepen waardoor de noden van de leerlingen verloren gaan. Gestresseerde leerkrachten omdat de administratieve druk te groot wordt. Doemberichten over onze gebrekkige kennis, maar ook de maatschappelijke druk die ligt bij de leerkracht om ons klaar te stomen als wakkere, kritische, empathische en wel onderrichte leerling. Wij maken het als geen ander alle dagen mee.
Voor ons lijken de beslissingen die u maakt, niet de juiste om beter onderwijs te bereiken. Het afschaffen van pedagogische studiedagen, facultatieve en deliberatiedagen zou de stress en werkdruk voor leerkrachten doen oplopen en nemen dagen van rust of zelfstandig (inhaal-)werk voor leerlingen weg. Daarnaast kwam het GSM-verbod voor veel leerlingen over als een weinig gegronde maatregel die zonder inspraak met leerlingen, leerkrachten of experts werd ingevoerd.
U wil het beroep van leerkracht aantrekkelijk maken. Waarom bespaart u dan op lonen, pensioenen en opleidingen voor leerkrachten? Hierdoor verliest de job toch net aan waarde? Leren zonder je goed te voelen op school gaat niet. Investeer daarom in betere begeleiding van leerlingen en schoolpersoneel. Zo bouwt iedereen mee aan een betere, veiligere sfeer op school.
Als leerlingenraad van het GO! Atheneum Mariakerke roepen we de leerlingen van onze school op om de grote scholierenbevraging van de scholierenkoepel in te vullen. Zo krijgt u een beter inzicht in de bezorgdheden en drijfveren van scholieren. Wij pleiten er bij onze medeleerlingen voor om geen waardevolle lestijd te verliezen met betogen tijdens de schooldag. We begrijpen dat leerlingen willen betogen. Wij hopen met deze open brief eveneens een stem te bieden aan scholieren en onze mening op een constructievere manier te delen.
Neem deze signalen alstublieft serieus. Wij zijn de kinderen die moeten opgroeien in het onderwijs dat u vormt. Onze hoop als groep jongeren is om steun en gehoor te vinden bij de regering in het algemeen en bij u als minister in het bijzonder. Leerlingen trekken nu aan de alarmbel. Neem de kans om naar hen te luisteren, te horen wat er bij hen speelt.

Geplaatst op

tToneel: “Locomotief”

Jawel, intussen al het vierde jaar op rij speelt Merel mee met het schooltoneel. Ze repeteerde elke woensdag van 12.45 uur tot 15.00 uur en dan in de vakantie ook nog een hele week, de eerste week na de vakantie ook nog elke dag na school tot een uur of zes,  en dan was er vorige week een voorstelling op vrijdagavond, eentje op zaterdagavond en een in de zondagnamiddag. Ze was doodop, maar ze vindt het de max, en daar draait het toch om.

Wij gingen met zijn allen vanavond kijken, naar de laatste voorstelling dus. Voor de schoolwebsite schreef ik het volgende:

tToneel editie 23: van een huzarenstukje gesproken!

Net als vorig jaar waagden regisseurs Mira Bryssinck en Fred Libert zich aan die opgave: samen met 50 leerlingen repeteerden ze elke woensdagmiddag tussen 12.45 uur en 15.00 uur, en dan nog een hele week in de kerstvakantie. En het resultaat mocht er meer dan zijn, vonden ook duidelijk alle toeschouwers.

“Er was eens een dag die begon
Zoals dagen doorgaans begonnen.
Tot een bericht alles veranderde.
Niemand weet iets en iedereen heeft alles gezien.
Of niemand weet iets en iedereen zag alles.
Wat banaal was, wordt belangrijk,
wat belangrijk is wordt banaal.
Gesprekken lijken niet te eindigen
en het stopcontact is steeds zoek.
Kan je iemand verdenken van iets wat mogelijks (niet) gebeurt?”

Het werd meteen al in het begin duidelijk – voor zover de titel dat al niet was – waar we ons bevonden: in een treinwagon. En daarin zat een behoorlijk bont allegaartje: een familie met drie kinderen, twee mensen op weg naar een sollicitatie, een groep scouts, drie dieven die koper wilden stelen maar per ongeluk op de rijdende trein zaten, een koppeltje, een would-be songwriter die het best op de trein kan schrijven, twee toeristen, een hipster die vooral een stopcontact zocht, een hopeloos irritante luide beller, enkele wandelaars, drie uitgeputte feestbeesten en zelfs een oude oma met haar rollator. Oh, en uiteraard ook de treinbestuurder en twee conducteurs. Voeg daar nog twee vertellers aan toe, en twee toevallig aanwezige rechercheurs, en je hebt het ideale scenario voor een whodunit. Met dit verschil dat er gewoon een aankondiging kwam dat er die dag een moord zou gepleegd worden op de trein, dat iedereen in een halve paniek schoot en dat beide detectives al aan de slag konden nog voordat de moord werkelijk werd gepleegd.

Iedereen bedanken die meegeholpen heeft om dit stuk op poten te zetten, zou ons hier te ver leiden, maar drie namen springen er compleet boven uit: Febe De Clercq, Karel Uyttenhove en Joke Van Bossche zijn de drie leerkrachten die hun schouders onder dit evenement hebben gezet, elke woensdag aanwezig waren, alles in goede banen hebben geleid en dan ook terecht meer dan trots op zichzelf, hun toneelspelers en het hele team mogen zijn.

Alle foto’s van het stuk kan u hier in ons archief terugvinden.

 

Geplaatst op

Sneeuw!

Wat kan ik anders dan vandaag sneeuwfoto’s posten? Ik was gisterenavond Merel gaan ophalen na haar toneelrepetitie, want ik wilde niet dat ze over de gladde wegen moest fietsen. Deze morgen moest ik sowieso ook om half negen beginnen, dus ze kon mee. Klokslag acht uur zaten we in de auto, en eigenlijk ging de bel al toen we de speelplaats opreden: 25 minuten over vijf kilometer. Mja. Maar het was prachtig, met die vijf centimeter sneeuw. En de zon die langzaam over de school opkwam, gaf prachtige beelden, maar toen de zon er volop op scheen, werd het alleen maar mooier. En die laatste foto met die bomen? Dat is stomweg de parking naast de school…

Geplaatst op

Een nieuw rondje schoolraad

Ik ben in april 2021 in de schoolraad gestapt, afgelopen voorjaar heb ik me opnieuw kandidaat gesteld voor diezelfde schoolraad.

We zijn met drie ouders, drie personeelsleden, drie mensen uit socio-economische milieus en twee leerlingen. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik eigenlijk bij alle drie de eerste categorieën inzetbaar ben, maar dat maakt op zich niet uit.

Wat ik wel redelijk fantastisch vind, is dat onze voorzitter die dat al jaren doet maar sinds vorig jaar geen kinderen meer heeft op onze school, toch bereid was om lid te blijven van de schoolraad. Ze doet dat prima, is zeer betrokken bij de school en durft ook ongezouten haar mening geven.

Er is een paar nieuwe mensen bijgekomen en ook dat is wel verfrissend. En we hebben gelukkig ook zeer mondige leerlingen die niet geïntimideerd zijn door onze aanwezigheid en hun mening durven verkondigen.

Yup.

Nog vier jaar engagement, en met plezier.

Geplaatst op

Leesclub

Ook dit jaar ga ik op school opnieuw voor de leesclub. Het is intussen wel een beetje een eenzame bedoening geworden, want waar we vroeger met een hele groep leraars waren, is dat intussen helaas sterk uitgedund. Als in: enkel ik nog, en hopelijk ook een handjevol leerlingen. Al vrees ik ook daar voor: de enthousiastelingen van vorige jaren zijn intussen allemaal afgestudeerd. Meh.

Maar ik blijf proberen, en we gaan na de vakantie voor Little Women van Louisa May Alcott, op onder andere vraag van Merel.

Wie zich kan vrijmaken op dinsdag 4 november om half vier, is welkom!

Op hoop van zege dus.

Geplaatst op

OpenSchoolDag 2025

Dat gevoel,

wanneer je op de OpenSchoolDag je hart vasthoudt omdat die dag heel belangrijk is voor jouw vak en je maar met twee collega’s in plaats van de gebruikelijke drie bent,
wanneer je dan je lokaal langzaam ziet vollopen met leerlingen die vrijwillig hun zaterdag opofferen om jullie bij te staan en zich in Romeinse kleren hijsen,
wanneer je die leerlingen dan, als jij even bezig bent eentje in een toga te wikkelen, naadloos jouw uitleg hoort overpakken en ze vol vuur hun vak – joùw vak – hoort verdedigen,
wanneer de hogerejaars probleemloos de Romeinse recepten tackelen,
wanneer je een tweedejaars, als jij al bezig bent met een uitleg, zonder verpinken jouw medebar ziet overnemen en tussendoor nog een deskundige uitleg hoort serveren,
wanneer om vijf uur, als jij piepedood bent en alles nog moet opgeruimd worden, een aantal leerlingen, waaronder enkele die geeneens Latijn volgen, zich spontaan aanbiedt om te helpen,
wanneer die dan onvermoeibaar ettelijke keren de trap op en af lopen met dozen vol materiaal, tafelkleren opruimen, spullen naar je auto brengen, tekeningen van de muur halen, posters oprollen enzoverder,
wanneer je die dan, kwart voor zes, zeer uitgebreid bedankt en hen zegt dat je zonder hen op dat moment wellicht in een hoekje stond te huilen,
wanneer er dan eentje plompverloren zegt: “Tja, mevrouw, wij zijn nu eenmaal een warme school”

wel, dàt gevoel, lieve mensen, dat zorgt ervoor dat ik zo ongelofelijk graag op mijn Go! atheneum Mariakerke sta en dat ik na 31 jaar nog steeds vol goesting – zij het met wat meer vermoeidheid – lesgeef.