Geplaatst op

Nieuwe ophthalmoloog

Van de ene -loog naar de andere: vandaag was het de beurt aan de oogarts dus. Ik ging vroeger samen met ons ma naar Eeklo, naar een oude studievriendin van haar. Zij behandelde zowat de hele familie, en dat was belangrijk, want zowat die hele familie heeft zware glaucoom. Maar die is uiteraard al lang met pensioen, het mens zou al tachtig zijn nu.

Ik verhuisde naar een oogarts die ook in het Jan Palfijn zat, maar een eigen praktijk had in Beke. Een no-nonsense mens, zoals ik ze graag heb. Alleen… die is vorig jaar ook met pensioen gegaan. Tsja, dat gebeurt al eens als ge zelf ook wat ouder wordt…

Eind mei kon ik dus opnieuw op zoek gaan naar een oogarts. Ze gaf haar patiëntenbestand niet meteen door, maar wist me wel te zeggen dat er een ophthalmologe in Mariakerke was met een specialisatie in glaucoom. Ha, voilà. Maar er was dus geen haast bij, vond ik, en ik was het eerlijk gezegd ook weer vergeten.

Bon, tot nu dus. Ik heb een vijftal keren moeten proberen voor ik iemand te pakken kreeg aan de telefoon, en de eerstvolgende afspraak was – hou u vast – 6 juli. Hmm, juist ja. Tenzij ik nu dinsdag om half elf kon, want dan was er een afspraak weggevallen. Euh, laat ik nu net een springuur hebben tussen tien over tien en kwart over elf. Ideaal dus, en was ik een paar minuten later, dan sprong het secretariaat wel eventjes in.

Ik dus netjes tussen school en huis naar de Amandelboomlaan bij een dokter die toch wel wat jonger is dan ik, dus waar ik hopelijk niet meer hoef te veranderen. Ik kreeg een gezichtsveldmeting, de oogdruk werd gemeten, mijn oogzenuw geïnspecteerd, en alles werd in orde verklaard. Mijn bril hoeft ook niet gewijzigd te worden.

Allez hup. Weer eentje afgevinkt. Nu nog de kaakchirurg en die mammografie, en we zijn hopelijk weer goed voor een tijdje.

Geplaatst op

Op zoek naar een nieuwe oogarts

Al sinds mijn 25ste heb ik glaucoom en moet ik om het half jaar ter controle naar de oogarts. Dat vind ik niet erg, dat is gewoon gedoe, maar zo ben ik er wel zeker van dat alles onder controle blijft, want zonder behandeling was ik op mijn 40ste al compleet blind geweest. Los van het feit dat ik een bril draag – dat heeft er niks mee te maken – is mijn gezichtsveld nog altijd perfect en heeft het glaucoom geen vat op mij.

Vroeger ging ik, samen met mijn ma en zowat de hele Boghaertsfamilie die ook glaucoom heeft, naar Eeklo bij een supersympathieke studievriendin van haar. Alleen is die uiteraard al lang met pensioen, ze wordt dit jaar 80 – als ze nog leeft, tenminste. In 2015 moest ik dus op zoek naar een nieuwe oogarts, maar het duurde nog tot 2017 voor ik daar ook effectief werk van maakte.

Maandag ging ik nog eens langs bij haar, en wat blijkt? Ook zij wordt nu 65 en gaat met pensioen. Vond ik haar sympathiek? Goh, eigenlijk niet echt, en Merel was er zelfs een beetje bang van. Maar ze was vooral zeer deskundig, heel erg to the point, zonder liflafjes maar altijd wel met de nodige uitleg, en dus ter zake, en zo heb ik mijn dokters graag. Ik kan nu eenmaal niet tegen van die betutteling, ik ben ook niet achterlijk.

Maar bon, ik wenste haar bijzonder veel genot van haar pensionering en moet nu dus op zoek naar een nieuwe oogarts. Ze gaf me wel wat namen door, maar heeft niet bepaald iemand aan wie ze haar patiëntenbestand doorgeeft.

Dus mocht u iemand in het Gentse weten met een no-nonsense aanpak die liefst niet meteen met pensioen gaat? Speel gerust door!

Geplaatst op

Oogarts

De afspraak van ons pa en mij bij de oogarts vandaag stond al anderhalve maand of zo vast. Wist ik toen veel dat hij nu in het ziekenhuis ging liggen…

Gisteren had ik naar haar gebeld om mee te delen dat het enkel ikzelf zou zijn, dat ons pa in het ziekenhuis lag waar zij ook werkt, en of het mogelijk was om hem daar eventueel eens op consultatie te nemen. Euh, blijkbaar is De Valck van de rappe soort, want een half uur na mijn telefoontje was hij al onderzocht. Ze had namelijk net twee afzeggingen, en dus riep ze haar assistente toe dat die onmiddellijk naar geriatrie moest bellen om mijn pa op transport te zetten. Ons pa werd ook op zijn nest gepakt: “Gij moet nu naar de oogarts!” “Euh maar… ” “Zwijgen en meekomen gij!” Gelukkig werd dat laatste met een grote glimlach geponeerd.

Enfin, ik was dus alleen in Beke, stelde vast dat het toch echt wel warm is, dat oogartsen duur zijn, dat mijn glaucoom stabiel is, en dat ik duidelijk een nieuwe bril nodig heb want dat deze iets te zwak en vooral volledig gekrast is.

En toen was het nog steeds heet, maar zag ik dat er twee caches in de buurt lagen, elk aan een mooie wegel. Dus wandelde of reed ik even tot ginder en stelde vast dat Lovendegem algelijk toch mooi is. En heet.

Oh, en zei ik al dat het heet is?

 

Geplaatst op

Oogcontrole

Zoals elk jaar moest ik ook nu op standaard oogcontrole. Tsja, dat is zo als je glaucoom hebt natuurlijk.

Maar waar ik vroeger per definitie de auto nam, zag ik het deze keer volledig zitten om de fiets te nemen. Vreemd eigenlijk, dat ik dat vroeger niet eens in overweging nam, eigenlijk gewoon niet eens aan dàcht.

Ik was ’s morgens al heen en weer gefietst naar school, en nu sprong ik dus op de fiets om via de Nieuwe Wandeling tot aan de kliniek te raken. Eigenlijk is dat niet eens ver, amper 20 minuten. Normaal gezien ben ik daar, met gezichtsveldmeting en al, buiten op een dik half uur, want de dokter werkt heel erg stipt. Alleen was de assistente nu die onderzoeken vergeten, en moest ik extra wachten. Een en ander zorgde ervoor dat ik niet om half vier aan school terug stond, zoals ik eigenlijk had afgesproken met Wolf. Die ging namelijk voor de allereerste keer fitnessen met Wout, en was natuurlijk, helemaal pubergewijs, zijn SNSpas thuis vergeten. Goed bezig, Wolf! We spraken dus meteen af aan de Stadion, en ik zette me prinsheerlijk op een bankje aan de Coupure, kijkend naar het toch wel serieus drukke fietsverkeer op die as.

Fietsen is duidelijk een kwestie van mentaliteitswijziging: vroeger stond ik er gewoon niet bij stil dat ik evengoed met de fiets naar het ziekenhuis kon gaan. Vandaag vind ik het vrij logisch, en genoot ik er zelfs van.

BTW, met mijn ogen is nog steeds alles in orde. Goed zo.