Schattig gecached

Eerder deze week moest ik Wolf gaan ophalen bij zijn lief in Lovendegem en wilde nog snel ook even een cache in de buurt meepikken. Nog een chance dat ik mijn hengel in de auto had liggen, ik had niet op voorhand gekeken, en het was een cache hoog in een boom in een woonwijk.

En toen… had ik de meest schattige cache-ervaring: er wandelde een oma met haar kleinzoon van een jaar of twee. Ze gingen bijzonder traag, zodat ik ofwel een kwartier ging moeten wachten – waar ik de tijd niet voor had – of hen zou uitleggen wat ik aan het doen was. Het jongetje was bijzonder verlegen en kroop half achter zijn oma, maar was ook mateloos geïntrigeerd. Ik wees de cache aan, haalde de hengel boven en begon hem in elkaar te vijzen. Toen ik de ‘schat’ had opgevist, haalde het jongetje hem van de hengel: hij was zodanig nieuwsgierig dat hij vergat verlegen te zijn. Ik toonde hen het boekje, schreef mijn naam, stak alles weer netjes weg, gaf de schat aan het jongetje, en hij hing hem netjes aan de hengel, zodat ik hem weer op zijn plaats kon hangen. En pas toen viel het hem in dat hij eigenlijk verlegen was, en kroop hij weer weg achter oma.
En oma? Die ging de app downloaden om te cachen met de iets oudere andere kleinkinderen.
Score, zou ik zo denken!

Geocaching in de woeste wind (en regen)

Het waaide zo hard vandaag dat ik niet thuis wilde blijven, en ons ma indachtig ging ik dan ook langs een vaart lopen, meer bepaald de Schipdonk tussen Stoktevijver en Oostwinkel. Daar ligt namelijk een hele reeks caches die ik nog niet had, en in het terugkeren kon ik dan Wolf oppikken in Lovendegem, dat is dan niet zo ver meer.

Ja maat.

Ik ben daar aan de vaart bijna weggewaaid. De wind zelf vond ik zeer amusant, maar geloof me: harde wind in populieren, dat maakt echt lawaai! Ik heb mijn decibelmeter uitgehaald en die haalde vlotjes 85 dB, en dat is veel, heel veel. Na een tijdje begon me dat zelfs te storen en was ik blij dat ik van de vaart weg ging. De tocht leidde me over Oostwinkelbrug, langs een heuse troostplek en bizarre beelden, en zo een natuurgebied in, heuse bossen dus. Het pad was zelfs bijna niet meer te zien, door bos, weiland, stukjes heide, het leek bij momenten wel alsof ik ergens in de Ardennen liep, zo ongelofelijk mooi…

En toen, toen liep ik de bossen uit, de blakke veld in, en doemden er achter mij bijzonder omineuze onweerswolken op. Me reppen had geen zin, want die kwamen veel sneller dichterbij dan ik kon stappen op die boerenslag. En ja hoor, het is beginnen gieten toen ik daar nog steeds blakkeveld liep, dus geen enkele plaats had om te schuilen. Ik was een beetje nat, zou je kunnen zeggen.

Maar ik was wel helemaal uitgewaaid – letterlijk – en helemaal ontspannen en ik had er een pracht van een wandeling op zitten. Mooi mooi mooi.

Carglass en de Oude Kale

Het klinkt bijna als de titel van een strip, maar het was mijn namiddagje vandaag. In de voormiddag had ik examentoezicht, maar om drie uur moest ik dus bij Carglass staan om mijn zijruitje te laten vervangen. Dat met die bizarre barst, weet u nog?

Intussen was die barst nog iets enthousiaster geworden, maar gelukkig bleek het veiligheidsglas en viel het dus nog mee.

Ik liet mijn auto achter daar op de hoek van de Wiedauwkaai en ging even mijn cache aan de Tolhuissluis inspecteren, wat me meteen een pracht van een wandeling opleverde met urbex-dimensies. Vlak naast een van de drukste punten van Gent ligt dus een heel mooi stukje, waarbij ik zelfs onder een brug ben geklauterd en door een strook gras langs het water.

Nu ik toch onderweg was voor autodinges, kon ik evengoed eens langs de garage voor mijn bumper. De carrosserieafdeling is namelijk niet achter de hoek bij ons, daar had ik gisteren al voor gebeld, maar in Zomergem, bij garage Lammens. Ik reed dus fluks naar Zomergem, hoorde daar dat ze wel de schade konden fotograferen en dergelijke, maar dat er eerst een werkorder moest komen van de verzekering. Terug naar af en vooral ook naar Bart, dus, want papierwerk is niet mijn sterkste kant, om het met een licht understatement te zeggen.

En toen vond ik dat ik nog tijd had, dat het eens niet regende, en dat ik nog twee caches kon oppikken net over de Lobrug, in de vallei van de Oude Kale. Dat bleek uiteindelijk een pak langer te duren dan gedacht omdat ik bij de eerste toch wel een half uur vruchteloos staan zoeken heb, maar bon, ik heb intens genoten van de buitenlucht en de stilte.

Het was er woest, nat, modderig maar ook zeer zeer fijn. Aanrader.

Namiddagje Vilvoorde

Vilvoorde, zegt u? Daar ligt toch gewoon de viaduct?

Jawel, maar dat is blijkbaar zoveel meer… Ik moest er vandaag zijn voor de figurantendag van Eternicaans Epos, en ik zag dat de stad gigantisch veel veranderd is sinds ik er 25 jaar geleden les gaf… Nu, ik heb ook niet die route gevolgd die ik vroeger van station tot school fietste, we zaten aan een fijn pleintje. Na de briefing gingen Mireille, Arend en ik dan ook eerst een koffietje drinken, zo rond half vijf? En toen wilde ik nog snel een paar caches doen. Man, heb ik me daaraan mispakt! Die “paar cachekes” bleken in een prachtig, maar echt ronduit prachtig oud park te liggen, het park Drie Fonteinen waarin je zo de mensen uit pakweg Bridgerton zag flaneren. De bomen zijn ook uit die tijd, de hele inrichting van het park eigenlijk, en ik was er meteen verliefd op. Ik ben er dan ook bijzonder lang gebleven, ondanks de regendreiging, ondanks het feit dat ik moegewandeld was, ondanks het feit dat ik veel later dan gepland thuis ging zijn, ondanks het feit dat ik serieus honger begon te krijgen.

Ik heb het parkgevoel echt niet op foto kunnen krijgen, maar ik heb het wel geprobeerd. Het is veel weidser, veel majestueuzer dan je zou denken, daar onder die viaduct…

Het was kwart voor negen voordat ik opnieuw aan de auto stond, lichtjes blauw van de honger. Ik besloot dan ook om, als ik een frituur of een pita zou tegenkomen, dat ik zou stoppen, maar er niet voor zou omrijden. En lo and behold, wat is zowat het eerste dat ik zie? Een fijn frietkot. En ja, het heeft gesmaakt, ook al was het te veel voor mij.

Heerlijk uitgewaaid, enorm genoten van mijn dagje. Echt.

Zaterdags fietstochtje

Omdat ons pa vrijdag in het ziekenhuis was opgenomen, wilde ik zaterdag toch ook nog even langsgaan om te gaan luisteren hoe het ermee was.

Om een of andere reden kreeg ik mezelf pas tegen een uur of vier uit mijn zetel, maar ik wilde met de fiets gaan omdat ik dan onderweg al mijn caches even kon nakijken en in orde zetten. En ja, dat duurt toch altijd langer dan ik inschat, zeker als ik er enkele moet vervangen. Maar ik genoot van het tochtje en stak zowaar nog enkele nieuwe weg, als verlenging van het bestaande rondje.

Ik was dan ook nét iets later thuis dan gepland, zo’n half negen in plaats van half zeven, maar ik had er ongelofelijk veel deugd van gehad, én ik was ook echt lang blijven kletsen bij ons pa.

Die krijgt nu baxtervoeding en begint zich beter te voelen, maar eten lukt aan geen kanten.

Geocaching in Baarle

Kobe wilde vandaag oefenen met zijn maten voor de proclamatie: ze brengen een nummer van Nirvana, en Kobe speelt basgitaar. Alleen: Alec woont in Drongen en dat is nogal ver om te fietsen met een zware basgitaar op je rug. Aangezien het voor een keertje stralend weer was en er een goeie reeks geocaches daar in de buurt ligt, wilde ik Kobe wel brengen, als hij mijn fiets op de drager wilde zetten.

En dus ging ik vrolijk fietsen en geocachen, terwijl er vlijtig geoefend werd. Man, ik heb ervan genoten! Prachtige plekjes daar langs de Leie, en dan vooral het veer in Baarle.

Toen ik een berichtje kreeg van Kobe, ben ik hem weer gaan ophalen en het klinkt eigenlijk al behoorlijk goed.

Maar het is dus goed toeven daar in Baarle, geloof me.

Het Leen

Gisteren zaten we in Brussel, vandaag reed ik naar Ronse om Nelly te bezoeken in het ziekenhuis – ze is gevallen en heeft haar heup gebroken – en wat spulletjes te halen op haar appartement.

Maar eergisteren was het al bij al wel mooi weer, en wilde ik opnieuw niet gewoon binnen zitten. Ik dacht dat de magnolia’s nog zouden bloeien en reed naar Eeklo, naar het Leen, om daar in het arboretum de prachtige collectie te bewonderen. De laatste keer dat ik geweest was, was in 2016 met ons ma en pa, en toen stonden ze op 05 april nog volop in bloei. In 2015 was ik er op 16 april, dus nog een week later dan dit jaar, en ook toen kon ik ze nog in al hun glorie aanschouwen. Helaas, op die tien jaar is de lente duidelijk opgeschoven, want ik was op 10 april dus te laat. Hier en daar bloeide er nog een laatbloeier, maar ik genoot al meer van de rododendrons die het beste van zichzelf aan het geven waren.

Meteen pikte ik vijf labcachekes daar ter plaatse mee, en enkele gewone caches. Ik genoot van de camelia’s en ook van de uitkijktoren, al vond ik dat ding wel wat griezelig. En toen reed ik ook nog Eeklo zelf binnen om nog enkele extra caches te vinden, wat niet altijd even vlot lukte.

Mooie dingen gezien, dat wel. Ik was pas na zevenen thuis, dat zegt genoeg. En gelukkig ook geen regen gehad, ik heb zelfs in mijn T-shirt kunnen lopen. Komt dat tegen, zeg!

Rondje Hoge Wal

Het weer was al bij al nog acceptabel en ik had geen zin om de hele dag binnen te blijven zitten, en dus reed ik even tot in Ertvelde, want daar naast het sportcentrum Hoge Wal ligt ook effectief een korte wandeling doorheen het domein, met vijf waypoints en de cache.

Ter plaatse, op de parking van de sporthal, vond ik al de eerste tag niet. Het weer was stralend, ik genoot, maar mijn wandeling dreigde toch in het water te vallen. Ik stuurde een berichtje naar de cache-eigenaar, stelde vast dat de tip ook niet hielp, en prompt stond de mens met de fiets naast mij. En ja, het bordje waarop de tag hing, was effectief verdwenen. Juist ja, zo gaat het niet vooruit natuurlijk.

We deden een fijn klapke, ik kreeg de coördinaten van de volgende tag, en samen wandelden we verder om er zeker van te zijn dat de volgende tag er nog hing. Ik denk dat we toch wel een kwartier staan tetteren hebben over onze hobby vooraleer ik alsnog verder wandelde.

Het werd een bijzonder mooi rondje in stralend weer: er liggen bosjes, maar er is vooral een oude omwalling: een kunstmatig heuveltje omringd door water, met een lange brug, een trap en dan bovenaan een grote ronde zitbank. Helaas, geen cache te bespeuren, alleen nog de bevestigingen. Ik heb gelukkig alsnog mogen loggen van de eigenaar en heb toen snel nog aan de overkant ook twee mooie cachekes meegepikt, alvorens me naar huis te reppen en ei zo na te laat te zijn voor de roleplay.

Maar yup, blij dat ik alsnog uit mijn kot ben gekomen, ja.