Ik had vaag iets ziet passeren op Facebook: dat er vorig weekend iets te doen was geweest in en rond het Prinsenhof, en dit weekend ook nog, iets met kunst en al. Goh, had ik gedacht, we hebben deze zaterdag eens ook echt vrij – allez ja, Bart had wel nog veel werk maar wilde tijd maken – en we konden even goed ginder eens gaan kijken, en dan daarna naar het MSK voor Stefan Van Vleteren.
Ik keek online en zag tot mijn grote verbazing dat er echt een heuse website was, en een hele route met een catalogus, en maar liefst 22 stopplaatsen en een hele resem kunstwerken. Ik viel bijna van mijn stoel: huh? Wij gaan vaak naar Watou en proberen ook altijd de Triënnale in Brugge mee te pikken, en waarom wist ik hier dan niks van? Ik bestelde prompt tickets en ging iets over twee met Bart op pad. We parkeerden aan het appartement en gingen te voet naar het Prinsenhof. Allez ja, de Rosanetuin – aan de Brug der Keizerlijke Geneugten – waar het startpunt was, we onze tickets en het programma konde krijgen. Man, wat een volk! En een professionele organisatie die niet moest onderdoen voor die van Brugge. Ik was nog steeds helemaal ondersteboven dat ik dit niet eerder had gehoord.
We gingen op pad: het Augustijnenklooster, een architectenbureau, het klooster van de Arme Klaren, enkele bijzonder knappe privéwoningen, een ontmoetingsplaats… Ik leerde vooral ook nieuwe gebouwen in Gent kennen en kwam op plaatsen waar ik nog niet eerder was geweest, zoals voornoemde kloosters. Eén locatie sloegen we over omdat er een lange rij gegadigden stond te wachten, en in de plaats gingen we koffie drinken in de Izy zodat ik ook even kon zitten. Want ik had dus gedacht dat dat een kunstwerkje of vijf ging zijn, een kleinschalig iets… We bleken uiteindelijk meer dan drie uur op pad te zijn. Van Fleteren zal voor een volgende keer zijn, vrees ik.
Maar ik heb ervan genoten, meer van de architectuur en de wandeling dan van de kunst, als ik eerlijk ben. Maar voor herhaling vatbaar? Duh. Dit staat met stip genoteerd.
