Vrijdagnamiddag kreeg ik plots een verrassing: ik stond net buiten om de was op te hangen, toen ik iemand aan de voordeur zag staan: een van de verzorgers van ons pa!
Ze waren vrolijk aan het fietsen – een elektrische fiets om een rolstoel in te zetten en eentje met een zijwaartse tandem, waar ons pa eigenlijk zelf niet eens hoeft mee te trappen – en hij had gevraagd of het niet mogelijk was om hier even te passeren, aangezien dat dat amper een straat van het woonzorgcentrum is. Hij had hen dan ook feilloos naar mijn deur geleid, en dus stonden ze hier plots voor mijn neus. Al een chance dat ik thuis was, maar ze konden maar proberen natuurlijk. En ons pa, die genoot duidelijk, al kijkt hij op de foto redelijk ernstig. Fijn dat ze dit doen!
En daarmee bedoel ik: ik moet vaker met de fiets naar school gaan, want elke keer, maar echt elke keer geniet ik daar immens van. En nee, kou mag eigenlijk geen obstakel zijn, want tegen kou kan ik me inpakken en dat vind ik ook niet zo erg. Regen, nee dank u. Daar reageert de rug ook niet zo positief op, dus dat doen we niet.
Maar doorgaans ben ik te lui. Voor de tijd hoef ik het niet te doen: ik doe er eigenlijk ongeveer even lang over met de fiets als met de auto, dat is dus geen argument meer. Natuurlijk duurt het wel iets langer om alles, inclusief mezelf, in te pakken om te fietsen, terwijl ik bij de auto gewoon mijn spullen grabbel en instap.
Maar de route naar en van school is zo mooi dat ik er elke keer weer goed gezind van word.
Na een heerlijke nachtrust en een uitmuntend ontbijt – hoe kan het hier ook anders, in dit hotel? – werden we opgehaald aan het hotel door Rono, een Japanse gids die blijkbaar een tijd in de V.S. heeft gestudeerd. Zijn Engels was dan ook goed, maar soms niet heel verstaanbaar. Er stonden vijf lichtgewicht elektrische fietsjes klaar, en ja, die dingen waren echt goed!
En weg waren we: door kleine straatjes met iets dat voor een fietspad moest doorgaan, maar waar nog wat werk aan is. Eerste stop: het Shogunpaleis, ook wel Nijo kasteel genoemd, met complete rondgang en uitleg. Grappig: de houten vloeren maken een vreemd piepend geluid bij elke stap die je zet, en dat komt door de nagels. Ze noemen het nachtegalenvloer. Je mag er binnen geen foto’s nemen…
We reden verder tot aan Kinkaju-Ji, het Gouden Paviljoen, gelegen in een prachtig park. En af en toe kom je al fietsend een random tempel tegen.
Toen gingen we ramen eten met Rono: goedkoop en lekker.
Vervolgens richting een zen-rotstuin, Ryoan-ji, om dan door te fietsen naar het bamboebos.
Bizar: plots reden we door de velden en zagen we Kyoto in de verte liggen.
En dat bamboebos? Beetje overrated, denk ik dan, en vooral gigantisch druk, zoals alles in Japan eigenlijk.
En toen was het nog een klein uurtje terugfietsen naar ons hotel, door velden, langs kleine straatjes, drukke banen, maar eigenlijk wel ongelofelijk wijs.
Tegen goed half vijf waren we terug en gingen de kinderen, jawel, shoppen, want gisteren had Kobe vanalles gevonden qua kleren en werkte de kredietkaart niet. Er stond nochtans genoeg op. En Bart en ik deden, zoals het oude mensen betaamt, een tukje.
En toen namen we een taxi naar opnieuw zo’n wagyu restaurant, maar nog beter dan gisteren. Wow. Duur naar Japanse normen, maar voor ons best betaalbaar voor die kwaliteit. En Merel had wel een hongertje, ja.
En dat was onze tweede dag in Kyoto, met 18.500 stappen en zo’n 30 km. op de fiets.
Bart heeft al behoorlijk lang fietsen van Vanmoof, een Nederlands bedrijf dat hele knappe elektrische fietsen maakt. Maakte, moet ik zeggen, want het is failliet. En toen zat Bart daar met twee fietsen, waarvan de oudste een defect heeft aan de versnelling en de andere iets met de sturing.
Gelukkig werd het merk overgenomen, zodat de fiets op zich wel kon hersteld worden, maar daarvoor moest die richting Amsterdam verstuurd worden. Euh…
Na lang zoeken – en lang niet fietsen dus – vond Bart tot zijn grote vreugde een hersteller hier in Gent die die fiets wel wilde aanpakken. Oef! Gisteren zijn we die fiets opnieuw gaan ophalen. En dat bleek niet meteen ons meest lumineuze idee, want a. het was zaterdagnamiddag b. het is in de weken voor kerstdag c. er staat een kerstmarkt d. het was stralend weer e. we moesten aan het oude justitiepaleis zijn, dus zo goed als in het centrum.
Gent bleek vol te zijn. Als in: alle parkeergarages overvol, en dus aanschuiven. In de Nederkouter stonden ze een heel eind ver aan te schuiven, wellicht in een poging om alsnog binnen te kunnen in de parkeergarage van de Kouter. Tsja.
Nog een chance dat Bart niet op zijn eentje gereden was – dat was dus wel met voorbedachten rade – want hij zou nergens kunnen parkeren hebben. Ik kon gelukkig wel stationeren in de buurt, en na amper enkele minuten was hij er al om de fiets op de drager te zetten. We hebben er alsnog een dik half uur over gedaan om thuis te geraken, geloof me.
En toen zette hij me af aan mijn eigen fietshersteller, want daar mocht ik dan weer mijn tweede elektrische fiets gaan ophalen. U weet wel, die waarvan het kader was doorgebroken en die nog maar net hersteld was. De jongens gebruiken die vaak en Wolf was een week of twee geleden thuis gekomen met de melding dat de ketting in twee was. Als in: letterlijk gewoon gebroken. Geen grandioos euvel, maar wel knap vervelend.
Enfin, het was gelukkig stralend weer zodat ik vrolijk naar huis kon fietsen, alwaar ook Barts fiets in de garage stond te prijken, en hij die iets later gebruikte om brood te halen.
Helaas… diezelfde avond kwam Kobe thuis met de boodschap dat zijn ene band plat stond en dat er iets mis was met zijn spaken. Juist ja…
Never ending story, zo blijkt.
Vandaag wilde ik er even op uit met de fiets: de gedachten verzetten, wat frisse lucht en wat beweging voor de rug. Enkele van mijn caches waren verdwenen, hadden een vol logboekje of hadden nood aan een nieuw dekseltje. Ik heb dan maar het hele rondje gereden, alle 32 caches nagekeken en eentje toegevoegd. Dat laatste kon nu omdat een andere cache gearchiveerd is en er dus een plekje vrij kwam.
En zoals altijd genoot ik van dat hele mooie fietspad rond Gent, maar ook van het Groenevalleipark en de rest van het rondje.
Nu nog eens tijd en goesting vinden om die nieuwe cache ook aan te maken en te loggen. Allez hup, weer eentje bij.
Ik ben blij dat ik tijdens deze projectweek toch weer mee kon met de vijfdes naar Rijsel: ik vind dat een fijne uitstap omdat we eigenlijk gewoon ons goesting kunnen doen: we moeten met voldoende begeleiders zijn voor de busreis en om ter plekke in te kunnen springen, maar verder laten we ze in handen van Franstalige gidsen en spreken we gewoon weer om kwart voor vier af. Volgens traditie gaan we eerst om half elf ontbijten in een vast adresje met vooral heerlijke patisserie.
En toen ging de ene op zoek naar comic winkels, gingen de dames shoppen en ging ik de fiets op – jawel, die kan gewoon mee in de laadruimte van de bus – richting de citadel om daar de geocaches te doen die ik de vorige keer niet had gevonden. Het was prachtig weer, maar echt zalig, en dus fietste ik vrolijk een eind weg.
Ik moest me nog reppen om op tijd terug te zijn voor de lunch, bij een zeer fijne Italiaan die er van buiten absoluut niet impressionant uit zag, maar aan de binnenkant mega groot was, knap ingericht en nog eens stampvol ook. Gelukkig had Hannah gereserveerd…
Er was nog net genoeg tijd om nog terug te fietsen naar de citadel en nog een paar caches op te pikken.
En dat was dat: we pikten onze leerlingen terug op, wandelden naar de bus, gingen met die bus een beetje in de file staan, en waren tegen zessen netjes terug in Gent.
Fijne, stralende dag gehad, maar nu ga ik voor de rest van de avond geen vin meer verroeren: de rug vindt het meer dan welletjes.
Jawel, het lukt me opnieuw om met de fiets te gaan richting Evergem. Ik geef toe, die vier kilometer zijn, zeker met een elektrische fiets, eigenlijk niks.
Maar vandaag scheen de zon, was het dus stralend weer, zat Kobe op de scouts en zat Merel al op schooltoneel, had ikzelf geen les en dus hoefde ik nu niet te koken of me te haasten, maar konden Wolf en ik gewoon boterhammen eten in alle rust. En kon ik dus vrolijk naar Evergem naar mijn wekelijkse kine bij nichtje Barbara fietsen. Ja, ik ga al zes jaar wekelijks naar de kine en zal dat wellicht de rest van mijn leven blijven doen: mijn rug heeft daar echt baat bij.
Ik zat nog net niet zingend op de fiets en stopte nog even bij een vreemdsoortig beeldje in Evergem: schoonheid zit in kleine dingen.
Ik ben dan na het eten – rijkelijk laat, want ik moest hier nog een paar kleine brandjes blussen blijkbaar – alsnog vertrokken richting Knokke-Heist, naar de Dienst Toerisme aldaar, waar ik me het gidsje voor Beaufort aanschafte en meteen een klein toertje begon te fietsen: eerst richting het westen voor de laatste kunstwerken voor de grens, en meteen dus ook de kunstwerken van vorige jaren. En af en toe zomaar een beeld, dat ook. En een cache, en een ijsje. Dat hoort zo, toch?
Ik was eigenlijk niet erg onder de indruk: geen enkel van de kunstwerken maakte echt indruk op me. Het doolhof dat ik dus niet deftig op de foto heb en waar ik me zot gezocht heb naar een cache, raakte me nog het meest door zijn isolatie, maar emotie? Nope. Niet echt.
En de aanduiding slaat echt nergens op: ik had een plannetje in een boekje, maar dat was niet echt duidelijk. Werk 18 stond ergens in een bos, en dat was dan ook dat: je moest zelf maar gaan zoeken. Gelukkig had de dame van de Toeristische Dienst me gezegd waar ik het bos in moest gaan om het alsnog te vinden. Verder was ik bijzonder blij dat ik een boekje had en dus ook de echte adressen van de kunstwerken, want op de website staan ze uitgezet op een blinde kaart. Jawel, zonder straatnamen. En de fietsroute is er eentje van: sla na 72 m linksaf. Rij 417 meter rechtdoor, ga rechts. Euh, niet echt praktisch dus. Ik kon gelukkig in Google Maps de adressen ingeven en dan zelf een route bepalen.
Veel heb ik ook niet gedaan omdat ik om zes uur alweer richting huis moest vertrekken: ik had om half acht Cthulhu en ik wilde met de fiets gaan, wat ik dan ook deed. Man, ik hou ervan om te fietsen in het donker…
Het ging niet regenen vandaag, had Bart gezegd, en aangezien die mens altijd gelijk heeft – naar eigen zeggen toch – had ik hem op zijn woord geloofd en had de fiets op de fietsendrager gezet om te gaan geocachen langs de vaart tot in Eeklo.
Omdat de zon precies toch gelijk weg was tegen dat ik mijn fiets aflaadde aan Veldekens, stak ik voor alle zekerheid toch mijn regenjasje in de fietstassen. Nog een chance…
Het begon allemaal nochtans zeer mooi, daar op het jaagpad langs de Vaart in Adegem: mooie caches en een mooi onverhard pad dat toch vlot kon befietst worden.
Maar tegen dat ik aan het einde van het vaartstuk zat, begon het te regenen. Geen nood, het regenjasje deed zijn werk, maar het was wel verdomd warm in dat ding. Zodra het dus even stopte, trok ik het weer even uit. Ik had meteen kunnen terugfietsen naar de auto, maar wilde eigenlijk ook nog een paar caches langs het haventje van Eeklo zoeken. Daar had ik iets minder geluk: sommige vond ik niet, voor andere had ik dan weer mijn hengel niet in de fietstassen gestoken.
Geen nood, ik kom hier nog wel terug om de rest op te pikken, hopelijk zonder regen de volgende keer. Alleszins een fijne, ontspannende namiddag gehad.