Vrienden

Het blijkt typisch te zijn voor ons stadium in het leven: druk bezig met werk, druk bezig met kleine kinderen, druk bezig met vanalles, en dus weinig tijd nog voor vrienden. Ja, ik weet het, tijd maak je, maar ook daar zijn grenzen aan. Ik voel me dus soms schuldig omdat ik onze vrienden verwaarloos, maar het is blijkbaar wederzijds :-p

Gelukkig is er Doodle, en helpt dat wel iets om af te spreken, maar toch: ik denk dat we al meer dan drie maanden bezig waren om af te spreken met twee andere koppels, bij een van hen thuis. We zijn allemaal vol goeie wil, maar onze agenda’s denken daar anders over.

Enfin, afgelopen zaterdag was het eindelijk gelukt, en zijn we kaas en wijn gaan eten in Lovendegem. We hadden een fantastische, gezellige avond, en telkens weer zeggen we: “We moeten dit vaker doen, we moeten sneller afspreken.” En keer op keer gaat het mis, en zien we elkaar één keer per jaar of zo. Het fijne is wel, dat we allemaal zo zijn, en dat het onze vriendschap niet aantast. Gelukkig maar.

En toch, tóch neem ik me voor om deze keer niet zo lang te wachten. Echt waar, beloofd. Plechtig en al.

Heel erg fijn samenzijn

In de voormiddag was er rugbytoernooi, in de namiddag waren er toetsen en desserts die moesten gemaakt worden, maar ’s avonds was er een etentje bij ons ma. Ze had namelijk nog vier hazenruggen in de diepvries, en dat was ideaal voor vier koppels, zijnde mijn ouders, mijn broers en ik. Zonder onze kinderen dus, en dat was, denk ik, elf jaar geleden, van voor Wolfs geboorte. Want eigenlijk hebben we dat sindsdien nooit gedaan, gegeten of gefeest zonder de kinderen. Dat geeft toch een compleet andere sfeer, want er is altijd wel eentje die om een of andere reden aandacht vraagt, al was het maar door het feit dat het muisstil is :-p

We hadden allemaal een babysit, en tekenden om zeven uur present in Zomergem. Sarah had voor hapjes gezorgd, Delphine had een heel erg lekker voorgerecht voorzien, ons ma had dus hazenrug gemaakt volgens recept van Bocuse – we hebben allemaal te veel gegeten – en ik tekende voor het dessert. Ons pa zorgde voor succulente wijnen, en ik had intense spijt dat ik er niet van kon drinken. En de afwas? Die deden we allemaal samen, zodat ons ma wat respijt had. Want ze mag dan wel weigeren ziek te zijn, en zelf gras afrijden en dat soort onzin, maar eigenlijk is ze, ondanks alles, zwaar ziek, en is ze snel moe.

Ik had een heerlijke avond. Ik heb lekker gegeten, de meest absurde gesprekken gevoerd, natte-handdoekgevecht gehouden met mijn oudste broer, dat soort onzin. Mijn pa had iets te veel op, en hield een emotionele speech. En ons ma? Die glunderde.

En daar, daar zou ik momenteel alles voor doen.

Dineetje voor zes

Het was eigenlijk al lang geleden dat we nog eens volk hadden gehad. Om te eten en zo, bedoel ik. Ik had gisteren zitten denken over het menu, en was uitgekomen op:

* hapjes allerhande (ging Bart voor zorgen)
* mini-groentenquiches als voorgerecht
* tajine van kalkoen met wortels en gekonfijte citroen, met couscous
* kaastaart

Meer dan tijd genoeg, want dankzij mijn twee varkens die zodanig onnozel stonden te doen en luid te brullen in de badkamer, dat Merel er huilend van de schrik wakker was van geworden, was ik dus al vroeg op. Hmpf.

Enfin ja. We hebben dus eerst in de voormiddag nog koekjes staan bakken, want de jongens mochten in de namiddag elk naar een verjaardagsfeestje. Des te meer rust en tijd om voor te bereiden voor mij en Bart, want Merel deed een flinke dut.

Bart schilde een shitload aan wortels, en ik deed rustig de rest (wat overigens ongeveer evenveel tijd in beslag nam). Qua hapjes moest Bart eigenlijk niet veel uithalen, want met het restje van mijn bladerdeeg en wat gerookte zalm maakte ik aperitiefhapjes, en er was nog preisoep van ’s middags die ideaal was als klein glaasje.

De kleine quiches stonden klaar in de ijskast, en de tajine had vrolijk geprutteld, zodat ik ’s avonds eigenlijk quasi niks meer moest doen, behalve dingen in en uit de oven schuiven, en eventueel opwarmen.

Enfin, het werd een gezellige dag/avond, er werd weer oeverloos bijgekletst, en ik heb voor de verandering weer eens veel te veel gegeten.

Ach ja…