Geplaatst op

Dordrecht, dag 2

Na een verkwikkende nachtrust ruimden we al iet of wat op en gingen gezellig samen ontbijten bij Van der Sterre, een bakkerij waar Sabrina’s hond Ella wél nog binnen mag, in tegenstelling tot haar vroegere vaste stek Coffeelicious. We hebben het ons niet beklaagd: de specialiteit van het huis, de appelmarijn, is echt wel de moeite waard.

We gooiden Maité af aan het station – ze had nog andere verplichtingen vandaag – en wandelden verder via het park (en een reeks labcaches) naar het appartement van Milan waar Sabrina tegenwoordig ook woont, als ze niet weg is met de bus.

We aten eindelijk de redelijk fantastische paprikasoep op die Sabrina had gemaakt, en reden toen richting Rotterdam, want Sabrina en ik zijn allebei grote fan van Marlies Dekkers, en ze had tickets voor de grote stockverkoop. Tickets? Jawel, je betaalt vijf euro om binnen te mogen, maar krijgt die meteen als korting terug wanneer je iets koopt. Die stockverkopen zijn altijd meteen volzet, en vroeger hadden ze dan vaak vrouwen die zich wel aanmeldden maar niet af kwamen, en zo anderen de kans ontnamen.

We parkeerden langs een heel mooi meertje met strandje, lieten Mireille rustig een tukje en een wandeling doen, en stortten ons in het gewoel. Man, wat was dat zeg! Rekken en rekken en dozen vol lingerie, netjes op maat, en aan duizelingwekkende prijzen, als in 15 tot 20 euro voor een slip waar je anders 80 euro voor betaalt – ja MD is duur – en beha’s van 100-150 euro voor 25-40 euro. Een deel van de ruimte achteraan is afgeschermd met grote zeildoeken, en daar staan dan grote spiegels en enkele tafels en stoelen om je gerief op te leggen. Er lopen tal van verkoopsters rond die perfect je maten opmeten of een andere maat halen uit de rekken als je dat wil, en vooral: het is één grote ruimte zodat iedereen er vrolijk in haar blote tieten staat. Het had wel wat, ja.

Ik bleek een maat minder te hebben dan vroeger – van 90D naar 85E – en kocht voor 180 euro – de prijs van een setje in de winkel – drie beha’s en 4 bijpassende slips. Had ik die echt nodig? Nee. Maar het is wel fijn om jezelf een cadeautje te doen als je er zo weinig voor betaalt.

En toen nam ik nog enkele foto’s van dat mooie water en reden we fluks terug richting Dordrecht.

In plaats van rechtstreeks naar het huisje te gaan, besloten we eigenlijk meteen iets te drinken en dan te eten in een van Sabrina’s favorietjes, waar ik ook wel graag kom wegens zo mooi. Als ik ooit Bart meekrijg naar Dordrecht, wil ik hier komen logeren in Villa Augustus, bij voorkeur dan nog in de bovenste vuurtorenkamer.

En toen was het een beetje op. We reden naar het huisje, ruimden op, ik gooide Sabrina af bij Milan, kegelde Mireille uit de auto aan onze vaste carpoolplek in Antwerpen en stond tegen tien uur weer thuis. Moe, maar helemaal ontspannen. Ik kan er weer tegen voor eventjes, denk ik.

Geplaatst op

Dordrecht dag 1

Jawel, opnieuw in Dordrecht dus, en opnieuw in het heerlijke huisje van Maria, daar aan de Mattensteiger. Zoals ik al zei: dit voelt als thuiskomen.

We sliepen relatief lang, ontbeten en gingen toen met ons drieën – Mireille, Sabrina en ik – koffie drinken in Het Magazijn: beneden een gezellige plek om te zitten, boven gewoon een platenwinkel! Ik heb meteen kerstcadeautjes voor de jongens gevonden.

We passeerden nog langs een tweedehandswinkel met een apart rek voor Cora spulletjes – helaas, niks in mijn maat dat ik nog niet had – en gingen toen aan het station Maité oppikken. Strikt genomen is zij geen Vosje, maar ze kent Hanneke ook al dertig jaar, deed samen met haar reenactment, en is uiteindelijk ook een vriendin van ons allemaal. En, nu ik erover denk, ik vermoed dat zij er die allereerste larp waar we Vossen waren, ook bij was…

En toen verzeilden we weer bij Annemarie en Maarten in De Klik, omdat het daar gewoon lekker en gezellig is en dat hele fijne mensen zijn.

We liepen verder, lieten Maité kennismaken met  Biblis – waar ik toch weer iets kocht – en gingen naar huis, want tegen vieren wilden we bij Hanneke zijn.

Daar kletsten we eerst gezellig nog wat, en gingen toen samen eten. Eigenlijk wilde Hanneke opnieuw naar haar favoriete pizza plek, maar die was gesloten vandaag. Het werd dus A15, een Aziatisch, gigantisch restaurant met een buffet zoals ik nog niet eerder heb gezien. Je kan er uiteraard sushi krijgen, maar ook oesters, verschillende soorten koude vis, koude groenten, tal van ‘Europese’ warme schotels zoals vol-au-vent of stoverij met frieten, maar ook dingen laten wokken – acht soorten vlees, waaronder kangoeroe – of bakken op de teppanyaki, dat soort dingen. Het dessertenbuffet alleen al was enorm, met een compleet ijskraam met 24 smaken en zowel een melkchocoladefontein als eentje met witte chocolade. En de prijs, 36 euro per persoon voor eten én drinken à volonté valt best goed mee.

We genoten, vooral dan van het gezelschap van Hanneke. Tegen negen uur reden we opnieuw naar haar huisje en bleven daar nog thee drinken en tateren, iets waar we goed in zijn. Het deed deugd Han nog eens te zien, jawel.

Tegen elven waren we weer thuis, en ik was doodop. Mentaal doet het gigantisch veel deugd hier te zijn, fysiek is het lastig maar fijn. Eventjes twee dagen weg van alle stress, weg van gedoe, weg van schoolwerk, en bij fijne vriendinnen. Soms is dat zowat de definitie van vakantie, toch?

Geplaatst op

Hoo boy, wat een dag!

Was gisteren een uitpufdagje, dan was vandaag wel anders. Ik begon met mijn haar te kleuren, ging naar de dokter met Merel, deed  boodschappen, kookte en passeerde langs de kine, voor een keertje op dinsdag omdat ik morgen niet thuis ben.

Merel had nieuwe jeansbroeken nodig en wilde ook een nieuwe winterjas. Tsja. Maar ik vertrek vanavond – kwestie van de files te vermijden – nog naar Dordrecht tot donderdagavond, vrijdag had ik al andere dingen op de agenda staan, en zaterdag is alles dicht, dus ja, vandaag dan maar.

We trokken na de kine de stad in en vonden warempel nog bovengronds een parkeerplaats. Zodoende passeerden we langs de Schleiper, waarop de lepe trien me met haar allerliefste glimlach en smekende oogjes aankeek en zei dat ze eigenlijk nu al haar verjaardagscadeautje zou willen, want het was vakantie en nu had ze tijd en we stonden bij de perfecte winkel. Bon, een dik half uur later had ze olieverfkrijtjes met het juiste papier en afwerkvernis. En toen vonden we in de eerste winkel die ze binnenging, warempel meteen de juiste jeans! Zo content dat we ze maar dubbel hebben gekocht. En toen waren er nog T-shirts, en effectief de korte grijze stoffen winterjas die ze wilde, en nog een cadeautje uit de theewinkel voor de twee Dordtse vriendinnen, en toen reden we nog naar de Krefel om nieuwe elektrische dekens.

Ik dropte Merel af en reed nog snel om de hoek naar de Avothea, want ik had eerder dit jaar een cadeaubon gekregen en die liep overmorgen af. Zodoende ben ik nu een prachtige zwarte kanten parasol en een grote paarse hoed rijker.

Er was nog tijd om heel eventjes te gaan liggen, mijn gerief samen te zoeken, te eten en naar Dordrecht te vertrekken, onderweg Mireille oppikkend.

We waren tegen tien uur bij het huisje bij Sabrina, en ja, dat voelde als thuiskomen. Echt. Héérlijke stad, héérlijke vriendinnen.

Geplaatst op

Big Rivers dag 2

Het zag er rond half negen nog helemaal bewolkt uit, maar tegen tien uur was het al netjes opgeklaard.

Opnieuw sliepen we vrij lang, waardoor het toch na elven was voordat we neerzaten bij Coffeelicious. We bestelden scones, een kaneelkoek en eenstapel pancakes, deelden alles door drie, en hadden eigenlijk nog te veel. Tsja.

Daarna hadden we nog even de tijd om in Biblis binnen te lopen, het enige winkeltje in Dordt waar ik altijd wel eens binnen wil, en waar ik het dan ook nooit kan laten om iets te kopen. Het is een waar kleurfestijn, en ik vond er een jumpsuit in fijne kleuren, en ook Mireille vond er twee broeken. Maar daardoor moest Sabrina zich nog reppen om Hanneke op te halen, die met een busje aan de Grote Kerk werd afgezet met haar rolstoel.

We gingen nog heel even meezingen met het grote koor, gingen daarna een stukje luisteren in de volle zon naar een goeie Muse-covergroep, passeerden alsnog langs Sengers omdat die paarse ring in mijn hoofd bleef spoken en ik het veel geld vond maar het gelukkig ook wel kan missen, en passeerden toen langs een winkeltje met goeie ijskoffie’s en speciale ijsthee.

Tegen kwart na vier waren we in het Hof, de locatie waar destijds de eerste Staten-Generaal doorging, en waar nu een klassiek orkest speelde met een vriend van Sabrina op de hobo. Ja, het was de moeite, ik moet dringend ook thuis eens luisteren naar de negende van Dvorak.

We liepen weer helemaal terug naar de andere kant – ik met Hannekes rolstoel, Sabrina met mijn rolwagentje waarin vooral ook mijn stoel zat – en gingen heerlijk Italiaans eten, iets wat Hanneke echt nog wel eens wou doen, want een kleine 50 jaar eerder had ze dat ook al gedaan met Bas, haar ex-echtgenoot. Het duurde lang, echt lang, maar het was ook wel bijzonder lekker, ja. En we waren eigenlijk allemaal vooral blij dat we zaten.

We gingen daarna al terug richting het huisje, met het idee dat we wel nog zouden zien wat we gingen tegenkomen onderweg, en dat bleek eerst vooral Margriets huis te zijn, waar we rustig gingen zitten voor een babbel. Ook Kevin was er toegekomen met zijn gevolg, en toen zeiden die dat ze graag nog een optreden van een Aretha Franklin Tribute wilden zien. Alleen was dat weer helemaal de andere kant op, aan de Grote Kerk. Hanneke zag daar geen graten in, maar in een rolstoel snapte ik dat best. Sabrina, Mireille en ik waren echter doodop. We namen afscheid van Han en gingen rustig richting huis, met hier en daar nog een kijkje naar een speciaal plekje en nog even tot aan het Groothoofd.

Tegen half tien waren we thuis, kwamen nog even tot rust op het balkon, gingen naar boven en kregen toen een mega slappe lach terwijl we al in bed lagen. Daarvoor moet ge allemaal al boven de vijftig zijn, toch?

Enfin, alweer een zalige, heerlijke dag. Eerlijk? Dit was de beste editie van Big Rivers die we al gehad hebben.

Geplaatst op

Big Rivers dag 1

We hoefden nergens dringend te zijn, dus sliepen we uit en genoot ik van het ochtendlicht – of eerder voormiddaglicht – op het balkonnetje.

Tegen elf uur zaten we in De Klik, bij Annemarie en Maarten. Die hebben op de benedenverdieping van hun huis een heel gezellig brunchcafé, met broodjes en uitsmijters en tosti’s en zo. En ook een fijn balkon, alleen… het is, net zoals zowat alles in het historische centrum van Dordrecht, een beschermd zicht, en dus mogen ze geen deur steken waar het venster zit. Om naar het balkon te gaan, moet je dus door het venster klauteren. Het is eens wat anders…

Soit, we aten er eerst verse, nog warme appeltaart als ontbijt, en later, toen ook Margriet en Ingrid bij ons kwamen zitten, ook effectief nog een tosti – when in Rome…– of een broodje. En ja, het was er zeer, zeer aangenaam zitten.

We liepen verder door de Dordrechtse straten, passeerden, helaas voor mijn bankrekening, yay voor mezelf – bij de Senger juwelier en keken onze ogen uit. Die hebben acht vitrines in de belangrijkste winkelstraat van Dordrecht, met museumkwaliteit: ze verkopen nieuwe dingen, maar vooral ook antieke juwelen: kettingen, ringen, broches, haarspelden, cameeën, you name it. Overal staat een uitleg bij, en de prijzen gaan tot vlot boven de 4000 euro. Ik snap dat wel, er zitten zalige dingen tussen. Ik verlekkerde me op een pracht van een paarse ring, maar 165 euro vond ik te veel, zeker omdat ik hem nog moet laten vergroten. Ik ging dan maar voor een prachtig paar rood met zilveren oorringen.

We liepen verder tot aan het huisje, deden daar even een tukje, tegen half zes werd Hanneke afgezet door haar zoon, en trokken we richting Margriets huis om daar te eten. Ook zij heeft een pracht van een beschermde eenpersoonswoning in het centrum, met een winkel op de gelijkvloerse verdieping, maar een eigen ingang/hal voor zichzelf: daar had ze een tafel met allerhande hapjes en brood klaargezet, een koelkastje en een koelbox vol drank, en een resem stoelen buiten. We installeerden ons, voelden ons vooral zeer welkom en genoten.

Ingrid had er trouwens een fijn filmpje van:

Ik moest ook lachen met alle slogans aan de WC-blok, netjes in de kleuren van Big Rivers:

Van daaruit trokken we met zijn allen richting de Grote Kerk voor een optreden van een Doe Maar covergroep, enfin, eigenlijk alle mogelijke Nederlandstalige hits. We raakten de rest wel kwijt, maar dat was niet zo erg. Wij gingen er vrolijk bij zitten op ons favoriete grasveldje, met poffertjes en een stroopwafel, want zo hoort dat.

We deden uiteraard ook van trappetjesfoto, want ook dat hoort nu eenmaal zo, dat is de Vossentrap in Dordrecht.

En ondertussen maakten Margriet, Ingrid en al de rest een filmpje, speciaal voor ons, terwijl wij dat aan de andere kant van de kerk aan het meezingen waren.

Toen gingen we stilaan richting huis, waarbij we nog de fijne covergroep Skeftum meepikten op de Grote Markt, en waarbij ik ongelofelijk blij was dat we al de hele tijd mijn vissersstoel hadden meegesleept.

Maar toen was het echt, echt welletjes, en gingen we naar huis. Kevin, die we bij die covergroep hadden gevonden, kwam zijn ma dan rond elf uur ophalen.

Zelfs een theetje hoefde voor mij niet meer: mijn bed was meer dan voldoende. Maar wat een dag!

Geplaatst op

Vooravond van Big Rivers

Omdat Bart nu toch in Ede moest zijn, mijn auto nog altijd niet beschikbaar is en ik dus naar Dordrecht wilde voor Big Rivers, gooide Bart me tegen een uur of zes binnen bij Sabrina. Die is momenteel huisoppas voor een prachtig huisje in de oude binnenstad, aan een van de plezierhavens. Het is beschermd en is blijkbaar het enige huisje dat dwars op de kade staat. Groot is het niet, en de trappen zijn echt niet bestemd voor oudere mensen, maar wat een zalige, prachtige plek!

Beneden is er een mini inkomhal, een ruime keuken met grote tafel en een prachtig balkonnetje over het water. Daarnaast is er een apart toilet en een mini badkamer: een comfortabele douche en dan nog net plaats voor een wastafel met kastje erboven. Maar als je alleen bent, moet dat dus echt niet meer zijn.

Daarboven is er de woonkamer: licht, luchtig, uitzicht boven het water, met een klein maar fijn bureau bij.

Nog een steile trap hoger, onder het dak, is de slaapkamer. Sabrina had er een matras bij gelegd, zodat Mireille en ik in het bed konden slapen. Bij die slaapkamer is er op de overloop nog de wasmachine en wat bergruimte. Groter dan dat is het niet, maar als je alleen bent en geen moeite hebt met trappen: zalig gewoon!

Sabrien had avondeten voorzien met gnocchi en tomatensaus en verschillende salades en alles, en om kwart over zeven liepen we wat verderop naar de overkant van het water, naar een opstapsteiger: we gingen bootje varen! Half Dordrecht heeft een boot, zo lijkt het wel, maar het bootje van Margriet is wel een zaligheid! Ze doet het trouwens ook als bijverdienste: met Bootje Dordrecht kan je twee uur varen (20 € per persoon of 140 € voor de hele boot) in Dordrecht of door de Biesbosch, het is een dikke aanrader als je in Dordrecht bent. Maar voor ons was het dus gratis, puur voor de lol van vriendinnen op de boot en wat fijne bluesmuziek, om Big Rivers in te luiden.

Het werd dus een wijvenboot: Sabrina, Mireille en ik – Hanneke zag het nog niet zitten, wilde zich sparen voor morgen – met Annemarie, nog een vriendin van Sabrina, en dan nog vier andere dames. Het werd bijzonder gezellig, er werd wat afgekletst, voornamelijk alcoholvrije cava gedronken, en vooral intens genoten. Hoe wijs is dat zeg, zo’n bootje! Ik nam uiteraard ook een pak foto’s, wat dit was het uitgelezen moment om Dordrecht eens van de andere kant te zien.

Tegen half tien waren we terug aan de steiger, nog wat later installeerden we ons op het fijne balkonnetje om daar nog wat te kletsen, thee te drinken, te haken en goedenavond te zeggen tegen elke passerende Nederlander, want dat doen ze daar wel.

En zo daalde de nacht langzamer neder over Dordrecht en stegen wij onversaagd de trap op.