Geplaatst op

Verjaardagsfeestje voor Merel

Nee, het zijn uiteraard al lang niet meer de feestjes zoals vroeger. En Merel houdt niet zo van slaapfeestjes, ze slaapt dan te weinig en vindt het te veel gedoe.

Maar om kwart voor één kwamen hier drie vriendinnen toe, werden er cadeautjes gegeven en opengemaakt en reden papa en grote broer nog wat later richting The Zone, voor een lasershoot. We hadden twee sessies geboekt, voor de vier meisjes én de twee broers. Ha ja, die mochten uiteraard meedoen.

Tegen vier uur kwamen ze hier allemaal zeer enthousiast terug: ze hadden eerst wat gewacht, de uitleg gekregen, het spel gespeeld en dan daar nog iets gedronken. En toen waren er hier, zoals Merel had gevraagd, donuts. Ze was daar trouwens zelf om geweest met haar broer, want zoals gezegd doet mijn rug het niet, eigenlijk zelfs steeds minder en minder, als ik eerlijk mag zijn. Het zou me niet gelukt zijn om mee te gaan…

Maar Bart verzekerde me dat ze het amusant hadden gevonden, en de gezichten achteraf vertelden me net hetzelfde.

Ik had me intussen wel bezig gehouden met de donuts en de tafel en dergelijke, zodat het er toch wat feestelijk uitzag. De donuts verdwenen zoals dat alleen kan bij tieners, en daarna trokken ze naar boven voor nog een reeks spelletjes en tienermeisjesgegiechel. En werd het half zeven in plaats van de vooropgestelde vijf uur. Wat absoluut niet kwaad kan, natuurlijk, eerder een goed teken.

Geplaatst op

Fantastische woensdag

Deze voormiddag waren er de laatste lessen van dit schooljaar, en deze namiddag genoten we volop van het heerlijke weer!

We moesten Kobe afzetten om drie uur voor zijn notenleer, en ik had Wolf en Merel meegenomen om eindelijk eens die multicache in Evergem dorp af te werken. De eerste stap hadden we al in januari gedaan, en toen hadden we ontdekt dat er naast de kerk van Evergem ook nog een grote kapel staat. Nog nooit gezien dus.

Enfin, wij dus geparkeerd aan het gemeentehuis, en het tweede tussenpunt gezocht. En er blijkt dus nu, schuin tegenover de zijkant van de kerk, tegenover het grote monument achter de kerk, een waterput te staan! Ook nog nooit gezien!

Het eindpunt van de zoektocht bevond zich een heel eind weg, langs de Christoffelweg aan het Grosseknetenparkje. Met de auto moet je gigantisch rond rijden, en ze raden dan ook aan om te voet te gaan, maar dat zag mijn voet toch niet zitten. We zijn dus eerst maar boodschappen gaan doen in de Aldi (sandwichen voor vanavond aan de Blaarmeersen) en dan toch rondgereden tot aan het parkje. Het was een beetje een weg zoeken doorheen de netels in het bos, maar de cache werd desaltniettemin netjes gevonden. En toen was het tijd, vonden we, voor een donut op het bankje.

We pikten Kobe weer op, reden naar huis en deden allemaal heel rustig even zo goed als niks, en reden daarna met een picknick in de aanslag naar de Blaarmeersen. Zoals verwacht kreeg Wolf beachrugbytraining, maar Kobe bleef netjes op het veld tot half acht: voorbereiding voor het toernooi zondag.

Merel begon netjes in het zand te spelen met haar kleren aan, maar switchte toch vrij snel naar bikini. Het water durfde ze niet aan zonder haar broers: niet dat het diep is, maar toch…

En toen kwam Kobe aangelopen, en was het duidelijk tijd om te zwemmen. En ook Wolfs U12 besloten met een stevige duik.

Merel lag maar in bed tegen kwart voor negen, maar ze had wel een zalige dag, zei ze. Ze gaf me nog een dikke knuffel, en een welgemeende “Dank je, mama!” en viel toen prompt in slaap.