Dermatoloog

De puberteit heeft bij Merel al goed toegeslagen, enfin, toch in de vorm van acné. Ze heeft er bij momenten gigantisch veel last van: haar voorhoofd, vooral haar slapen, alles rond haar neusje en ook nog haar volledig rug staan dan vol, en het ziet er niet uit.

Soms is het wat beter, soms is het gewoon erg, en dus wilde ik daar iets aan doen. Ze is per slot van rekening nog altijd maar 11 en dus kan het nog veel erger worden.

Ik belde gisteren naar een dermatoloog en we mochten zowaar vandaag al gaan. De dame was formeel: het was inderdaad al een behoorlijk geval op die leeftijd. Merel heeft een wascrème voor haar gezicht gekregen, een hydraterende crème voor daarna en dan nog een extra zalf om de getroffen zones zelf aan te stippen. Er is een body wash voor haar rug – en indien nodig décolleté – en ook daar een bereiding op alcoholbasis om de puntjes aan te stippen. En daarbovenop nog medicatie: een lichte vorm van antibiotica die specifiek gericht is op haar huid zodat ze die lange tijd kan nemen.

En als dat allemaal niet voldoende helpt, is er nog een zwaarder middel ook, maar we gaan hiermee beginnen, zei ze.

Nu maar hopen dat het effectief helpt, want het is inderdaad behoorlijk ontsierend en niet bevorderlijk voor het zelfvertrouwen.

Dagje dokters met ons pa, deel 1

Stevig dagje vandaag: opnieuw beginnen lesgeven, compleet met halve klassen en dus de helft van de leerlingen die voor mijn neus zit, terwijl de andere helft van thuis uit volgt via de camera van mijn laptop. ’t Is een bezigheid als een andere, geloof me.

Maar bon, ik had dus les tot 12.55 uur, sprong in mijn auto, reed naar Zomergem, gooide daar bij ons pa snelsnel mijn eten in de microgolf en maakte dat we samen in Merendree bij de huidarts zaten om kwart voor twee. Ik moet het zeggen: we hebben geen halve minuut moeten wachten. Ons pa kon meteen binnen in een van de kabinetten, de laser werd op zijn arm gezet, en dat was dat.

Twintig na twee waren we weer thuis, kon ik de rest van mijn eten opeten en installeerde ik me in zijn goeie zetel. De rug doet namelijk al pijn sinds oudejaarsavond – geen idee waarom – en dus probeer ik die vooral zo veel mogelijk rust te gunnen. Het was er stil, alleen de kat zat op de vensterbank te spinnen, ik kon er eigenlijk niks anders doen, en dus zat ik onderuit in zijn zetel te lezen, met een koffietje erbij. En ik genoot, ik werd helemaal zen.

Tegen half vijf reden we opnieuw naar Merendree voor deel twee van de behandeling, het verbranden van de ongewenste cellen. En dat mag u gerust letterlijk nemen: ons pa houdt er een heuse brandwonde aan over en dat kan geen deugd doen.

Enfin, kwart over zes was ik weer thuis en kon ik wat schoolwerk doen. Maar ondanks het gerij was ik eigenlijk wel helemaal ontspannen.

Dik in orde!