Blijkbaar is de levensduur van een koffiemachine zo’n acht jaar: eind november 2016 heeft de vorige de geest gegeven, en kwam er dus een nieuw exemplaar.
Dat begon nu toch wel te sputteren: af en toe weigerde ze dienst, kregen we een gevarendriehoekje, en dan was het een kwestie van het waterbakje onderaan en achteraan af te drogen, en er redelijk hard weer in te rammen, in de hoop dat dat zou helpen. Soms ging het dan meteen, soms moest je een keer of vijf proberen, wat wel tot enige frustratie leidde. Soms ging het dan weer een week goed, en dan wilde ze enkele dagen weer absoluut niet meer. Jammer, want het was echt een fijn machien, een Delonghi.
En dan was het Black Friday en kon Bart zo’n Philipsmachine scoren voor de helft van de prijs, die waar zo reclame wordt voor gemaakt.
Intussen hebben we die dus al even, en ik ben matig enthousiast. De koffie is goed, het waterreservoir ongeveer hetzelfde, de opwarmtijd ook. Bart had deze genomen omdat die zo’n fijn melkbakje heeft dat je heel makkelijk kan afwassen, zonder gedoe, en dat je ook gewoon in de ijskast kan zetten. De geschuimde melk is dan ook echt goed, alleen… is de koffie voor mij dan gewoon echt niet warm genoeg. Ik ben dus na een tijdje weer overgeschakeld op melk warmen in de microgolf en daar dan koffie bij. Jammer!
En een stevig minpunt is dat het niet laat weten wanneer de koffiebonen op zijn. Ik heb al een paar keer gehad dat ik mijn melk opwarm en daar dan blijkbaar gewoon heet water laat bij lopen. Resultaat: het hele boeltje in de pompsteen en opnieuw beginnen. Meh.
Maar het werkt dus wel gewoon zonder tegensputteren, zonder gedoe, en het is goeie koffie. En ik zal u wel laten weten of het opnieuw acht jaar mee gaat. Hopelijk wel.
