Elk jaar nodigt mijn broer een resem van zijn klanten uit voor een filmvoorstelling in de Kinepolis, in het kader van het Filmfestival. Zo heb ik eerder al Gladiator II mogen zien, of, lang geleden, Robin Hood, en nog wel andere films.
Deze keer waren Bart en ik uitgenodigd voor een hapje en een drankje, en vooral de film “Coward” van Lukas Dhont. Ik hou doorgaans niet van Vlaamse films en zelf zullen we daar nooit voor naar de cinema trekken, maar Lukas Dhont is toch wel minder ‘Vlaams’ en meer internationaal in zijn filmen, vind ik.
De film volgt de soldaat Pierre die in de Eerste Wereldoorlog aan het front zit, maar net zoals alle andere soldaten roteert: een tijdlang loopgraven, afgewisseld met bevoorrading, transport, onderhoud, dat soort dingen. Tijdens een rustiger moment komt hij in contact met Francis, die om medische redenen niet meer naar de frontlinie moet maar samen met een aantal andere ‘afgekeurden’ een revue voorziet voor de soldaten. Pierre draait daar een tijdlang in mee, en er ontstaat een absoluut verboden romance tussen de twee.
Bloederige, rauwe, hyperrealistische oorlogsscènes wisselen af met de romantische, gestolen momenten tussen beide jongemannen, bij momenten zelfs redelijk expliciet.
Maar het uiteindelijke thema is het veranderen van Pierre: in het begin vol optimisme en levenslust, en uiteindelijk helemaal tot wanhoop gedreven. Je zou voor minder.
En toch… Bart kreeg het moeilijk verwoord wat er precies mis was met de film, en ik voelde het ook, maar kon er moeilijk de vinger op leggen. Ik denk dat het… te mooi is, ondanks de thematiek. Te… afgelikt. De oorlog is bijzonder hard aanwezig, maar de jongens krijgen geen tegenkanting in hun herenliefde. Niemand spreekt er hen op aan, niemand gaat erop in, en toch moet het voor hun compagnie wel duidelijk zijn. Dat het sociaal niet aanvaard wordt, dat is duidelijk. Maar er valt geen enkel hard woord daarover.
Toch vond ik het een prachtige, zware film. Bij de aftiteling bleef het dan ook bijzonder stil in de zaal, niemand had behoefte aan een luid gesprek, ook wij niet. Je moet er even van bekomen, want die oorlog wordt op geen enkel moment verbloemd.
Aanrader? Niet voor gevoelige zieltjes, in elk geval.