Peer Gynt

Vorig jaar had ik niet echt veel tijd, maar dit jaar wilde ik tijd màken voor de activiteiten van de Cultuurcel, toch wanneer er nog plaats was. Voor de voorstelling van Peer Gynt vanavond in het Brugse Concertgebouw was er effectief nog plaats voor collega’s, en dus mocht ook ik mee. Wolf was voor het eerst ook mee, samen met Arwen en een paar vrienden.

De voorstelling was… magistraal. Echt. Ik heb een paar keer met open mond zitten luisteren en zitten kijken naar de tekeningen van Gerda Dendooven. Ik had een concertante verwacht, maar het was veel meer dan dat. De verteller speelde eigenlijk half toneel, net zoals de solisten, en het verhaal was dus meer dan duidelijk. Ik moet toegeven: ik kende dat verhaal eigenlijk niet. Ja, de bekende stukken uit de suite kende ik uiteraard wel, die kan nagenoeg iedereen meeneuriën. Maar de rest? Het grimmige verhaal? De droevige afloop?

Enfin, het hele verslag met wat foto’s heb ik hier op de schoolwebsite gezet. Of wat had u gedacht van een schoolactiviteit, hm?

‘Rain’ van Rosas

Donderdag gingen Bart en ik naar het Concertgebouw in Brugge, voor de voorstelling ‘Rain’ van Rosas en Anne Teresa De Keersmaeker, live van muziek voorzien door het ensemble ‘Ictus’.

Ik keek er serieus naar uit, want ik heb al prachtige dingen gezien van hen. Maar, om eerlijk te zijn, van dit werd ik warm noch koud.

Ja, er zaten prachtige stukken in, en op sommige momenten zat ik ademloos te kijken, maar het was me te weinig vertellend. Te… Tsja, te veel geloop, te weinig samen, te weinig vertellend tegen elkaar, vond ik. Maar da’s uiteraard mijn persoonlijke mening. De muziek zat er voor veel tussen, vrees ik. Steve Reichs minimalistische muziek kon me niet bekoren, wel integendeel, hij werkte soms behoorlijk op mijn zenuwen, en stond ook veel te luid. Het was echt de eerste keer dat ik bij een dansvoorstelling de bedenking maakte dat ik in het vervolg beter mijn oordoppen kon meenemen, en dat zou toch niet mogen.

De spel met de kleuren in de kostuums vond ik dan wel weer mooi, maar je gaat niet naar een dansvoorstelling om naar de kleren te kijken. Ja, het was energiek, en ja, ik zat vaak met bewondering te denken aan de enorme stamina van de dansers, maar het sleepte me niet mee, ik zat geen moment in de voorstelling.

Jammer, jammer.

Volgende keer beter?