Geplaatst op

Lectuur: “Medea” van Christa Wolf

Ik had het eigenlijk moeten weten: ik had eerder al “Cassandra” van dezelfde auteur gelezen, en dat boek wist me toen niet te raken. Ik dacht dat het toen aan het feit lag dat ik het verhaal echt goed kende, maar niet dus. Het verhaal van Medea was me enkel in grote lijnen bekend, en dan nog: daar kan het dus niet aan liggen dat ook dit boek me niet echt kon bekoren.

Zoals het vorige is ook dit uit het standpunt van de vrouw beschreven: Medea, die als buitenstaander in Korinthe terechtkomt met een deel landgenoten, maar daar dus niet aanvaard wordt en gezien wordt als barbaars. En dan komt ze een vreselijk geheim van de koning te weten, waardoor ze ook nog als staatsgevaarlijk beschouwd wordt. Beetje bij beetje wordt haar status en gezag ondermijnd, tot er niks meer overblijft…

Zoals gezegd vermoed ik dat het eerder de schrijfstijl van de auteur is die me niet ligt, maar ook dit boek wist me emotioneel niet te raken. Nochtans is het verhaal van Medea tragisch genoeg, maar… ze is hooghartig, trots, arrogant en bepaald niet empatisch. Allez ja, dat is toch hoe ze bij mij overkomt, en dan is het moeilijk om je in te leven in een personage en betrokken te zijn bij wat haar overkomt.

Anderzijds ben ik wel blij dat ik het gelezen heb, want ik weet dat Wolf zich wel aan de mythologische feiten houdt, waardoor ik ook nu wel mee ben met wat er gebeurd is in dit diep tragische verhaal.

Mja.

Geplaatst op

Lectuur: “Cassandra” van Christa Wolf

Deze was me aangeraden in het kader van een of andere lezing, vermoed ik. Het Duits zag ik even niet zitten, ik ben dan maar voor de vertaling gegaan, en lag het nu daaraan? Ik weet het niet, maar het boek kon me niet echt bekoren. Ik vond het niet meeslepend, ik kon me niet echt verplaatsen in het boek, en op het moment dat ik deze bespreking schrijf, twee maanden na de lectuur, kan ik me eigenlijk zelfs niet meer voor de geest halen waarover het precies ging en hoe het in elkaar zat. En dat zegt al veel, vind ik.

Het verhaal van Cassandra is uiteraard gekend: de dochter van de koning van Troje krijgt de gave van de profetie, maar niemand gelooft haar ooit. Ze weet dat Troje zal vallen, en iedereen lacht haar weg. Ze weet hoe Agamemnon zal sterven, en ze doet zelfs de moeite niet meer om daar iemand voor te waarschuwen. Of misschien wil ze dat ook niet?

Het boek begint met Cassandra die in een wagen zit, met haar toegewijde dienares en haar twee kinderen, op weg van de kust naar de burcht in Mykene, de stad van Agamemnon die haar heeft meegenomen als slavin.

In die wagen denkt ze terug aan haar kindertijd als geliefde dochter van haar vader, de ruzies met haar moeder, de oorlog en de positie van de vrouwen daar, de vreemde rituelen in de bossen buiten de stad, de goden die aanbeden worden…

Het is misschien omdat ik het verhaal toch redelijk goed ken, dat dit boek me niet wist te raken? Of wordt de figuur van Cassandra iets te afstandelijk geschilderd? Geen idee. Pas op, ik vond het niet slecht, maar niet wat ik ervan verwacht had. Tsja. Ander en beter.