Geplaatst op

Resultaten!

Het was eventjes afwachten, en beide heren wisten eigenlijk niet hoe hun examens waren geweest. Wolf dacht dat het wel oké ging zijn, maar was daar ook niet helemaal zeker van. Hij bleek zich nergens zorgen over te hoeven maken: voor alles erdoor.

Persoonlijk snappen we er de ballen van wat hij allemaal aan het studeren is, maar bon, hij doet het goed, en hij zit intussen in zijn eerste master, we laten hem volledig zijn ding doen.

Kobe was er niet helemaal gerust in: bij één van zijn examens had hij verklaard dat dat het slechtste examen ooit was, en dat bleek ook zo te zijn. Voor de rest wist hij het zo niet, en ik vind dat hij dat eigenlijk niet slecht heeft gedaan. Jammer van die biochemie…

De rest zijn geen schitterende cijfers, maar wel er telkens door, en dat is het belangrijkste. 5/7 dus. Het zijn ook vakken die hem niet allemaal interesseren, want hij wil volgend jaar echt cel en gen gaan doen, weg van plant- en dierkunde en zo. Alleen moet hij nu wel eerst alles op alles zetten voor de twee vakken van het eerste jaar die hij nog moet halen. Dat zijn twee vakken die hij nu in het tweede semester krijgt: chemie en analyse. Hij MOET er ook gewoon door zijn, want anders hangt hij door de harde knip, waarbij je moet stoppen met je gekozen studierichting als je er na vier zittijden nog niet door bent. En hij wil zichzelf vooral de zenuwen besparen om ze nog in tweede zit te moeten doen.

Maar al bij al vind ik dat hij ook wel goed bezig is, die Kobe van ons.

Trots op mijn beide jongens, jawel.

Geplaatst op

De jongens hun punten, maar… een jaar van mijn leven en extra grijs haar

Vandaag kregen de jongens hun uitslag: Wolf om vier uur, Kobe om vijf uur.

Stipt een minuut over vier liep het volgende bericht binnen van Wolf:

Hij is nu dus bachelor in de ingenieurswetenschappen, computerwetenschappen. Proficiat, lieverd! Mega trots dus.

Ik was er eigenlijk behoorlijk gerust in geweest: hij had maar één vak in tweede zit en had zichzelf al meer dan bewezen. Veel stress had ik dus niet gehad.

Voor Kobe daarentegen… Het is zijn eerste jaar, hij was er ‘maar’ voor 5 van de 13 geslaagd in eerste zit en moest er dus eigenlijk nog 8 doen. Maar omdat hij zowel analyse I als II moest herdoen, en chemie I en II, heeft hij alles gezet op de I en de II doorgeschoven naar volgend jaar, ook al omdat hij echt een zwaar rooster had in tweede zit. Bon, 6 examens dus, en hij had er geen idee van hoe ze geweest waren. Ik zat dus op hete kolen, en hij zat in Frankrijk met een ganse groep vrienden van de scouts. Ik had hem al een berichtje gestuurd: dat ik zijn uitslag een minuut na vijf verwachtte.

Rond half vijf ging mijn telefoon, een mij onbekend nummer. Ik nam op.

“Hallo mama? Ja het is Kobe hier. We hebben net een via ferrata gedaan, en die was de max, maar halverwege was ik efkes gestopt om het mega schone uitzicht te filmen, en toen heb ik mijn gsm gewoon naast mijn broekzak gestoken, en die is in het water gevallen. Maar ik weet precies waar hij gevallen is, en hij heeft geen rotsen of zo meegehad, dus we gaan straks allemaal samen gaan zoeken, maar nu kan ik dus niet inloggen in Oasis (platform van de unief waar zijn punten op gepubliceerd worden nvdr.) dus ge gaat nog even moeten wachten op mijn punten. Ja sorry… ”

Zucht. Mijn stresslevels gingen nog wat de lucht in.

Kwart na vijf: opnieuw telefoon, van een ander nummer.

“Ja mama? Ja, we zijn dus gaan zoeken, maar dat water is daar dus zo’n drie meter diep en ijskoud, en we hebben allemaal samen gezocht, maar we hebben hem niet gevonden. Ja sorry… En ge kunt dus niet met een ander toestel inloggen want er zit tweestapsverificatie op, en die authenticator is gelinkt aan dat toestel. En ge kunt ook vragen om een sms te sturen… naar uw gsm. Of ge kunt ze laten bellen… naar uw gsm. En ja, ik kan ook inloggen met een IDkaartlezer, maar die heb ik hier natuurlijk niet, dus nee, dikke shit, maar ik kan dus pas aan mijn punten als ik vrijdagavond thuis kom, via mijn computer. Sorry mama…”

Stresslevels piekten. Jawel. Serieus…

Bon.

Half zes: opnieuw telefoon, van een derde nummer.

“Mamaaaaa?? Ik ben er voor alles door!!!!!!”

Ik moet blijkbaar gegild hebben, want Merel kwam kijken van boven of alles oké was. Hoe had hij het nu opgelost? Wel, een van de gasten die mee was, zijn mama is ombudsvrouw aan ’t unief, en zij heeft dus toegang tot alle accounts. En met Kobes toestemming is ze dus naar zijn punten gaan kijken.

Dit is een prachtig resultaat voor mijn klein warhoofd, een jaar jonger dan de rest want nog maar net 18. Hij had helemaal geen studiemethode en wij hielden ons hart vast, maar hij heeft het toch maar mooi gedaan.

Volgend jaar dus eerst alles op die twee nog ontbrekende vakken zetten, zodat hij veilig is voor de knip, en dan is hij gelanceerd. Allez, hij is eigenlijk nu al gelanceerd, vinden we.

Man, trots op mijn jongens. Allebei.

Wat heb ik toch een zalige kinderen, al kost die tweede me vaak een extra jaar van mijn leven…

Geplaatst op

Resultaten van de jongens

Het was nog even spannend: Wolf kreeg zijn resultaten om vier uur, Kobe die om vijf uur.

Wolf deed het schitterend: alles erdoor in deze periode, dus enkel nog dat ene vak uit januari, AI, jammer genoeg. Maar de tweede zit valt dus goed mee, en hij kan met een gerust hart mee op de UGent Racing competitie, oef.

Hij kent natuurlijk intussen wel het klappen van de zweep, en de rest van zijn cijfers is ook echt, maar echt wel goed, compleet met een 20/20 voor FSS. Alleen doodjammer dat die 8 niet kan gedelibereerd worden…

Maar bon, dat moet dus nog wel lukken, en dan is hij gewoonweg Bachelor in de Burgerlijk Ingenieurswetenschappen. Megatrots op mijn oudste, geloof me.

Kobes resultaten waren behoorlijk wat minder, maar eigenlijk ook nog niet slecht te noemen. Deze zittijd was beduidend zwaarder dan die van januari, en hij zal het geweten hebben: hij is er slechts voor één vak door. Maar als je rekent dat er al een heel pak heeft opgegeven, en dat we ons hart vasthielden omdat hij echt niet gewoon was te studeren, dan is dit nog oké.

De vakken waar hij door is, zijn dan ook mooie cijfers. De meeste zijn ook kleine tekorten, en die ziet hij wel zitten. De problemen zullen zich bevinden bij Analyse en chemie, want dat zijn stevige tekorten, en daar weet hij ook niet zo heel goed hoe hij het moet remediëren.

Het is ook wel duidelijk waar zijn interesses liggen, en dat zijn niet de pure theoretische vakken.

Ach, hij heeft er echt wel voor gewerkt, gigantisch veel uren geklopt en zijn best gedaan. We zien wel wat het wordt in september, het is alvast een loodzwaar schema. Maar we geven hem krediet, want ik geloof er in: dit is wat hij wil doen, dit is wat hij ook kan.

Allez hup!

Geplaatst op

Studeren

Ik ben trots op mijn studenten. Echt.

Wolf zit intussen in zijn derde jaar en heeft zijn draai wel al gevonden, denk ik. We laten hem zo veel mogelijk zijn eigen ding doen: hij staat op rond een uur of acht en gaat aan zijn bureau zitten, zelfs zonder ontbijt. In de loop van de voormiddag zien we hem dan wel verschijnen voor een koffietje, en dan zijn er de maaltijden. Soms gaat hij tussendoor sporten, en vaak zit hij bij Arwen te studeren. Dat mag, uiteraard. Hij heeft per slot van rekening al bewezen dat hij het kan. Ik ben dan ook echt trots op mijn oudste zoon, mijn burgie.

Voor Kobe is het een ander verhaal. Hij heeft nog nooit echt examens gedaan en weet dus ook niet goed waar hij aan begint. Ik herinner me mijn allereerste examens ook nog goed: ik had een stevige tweede zit en vooral een gevoel van “What the fuck was dat???”

Maar hij heeft een methode gevonden die werkt voor hem: hij studeert in groep. Hij neemt Medikinet, een vorm van Rilatine, en dat zorgt ervoor dat hij zich kan focussen. En verder zit hij in een scoutslokaal, samen met een groep van zo’n stuk of tien andere studenten. Het voordeel daarvan is de enorme sociale controle: hij kan niet zomaar gaan rondlopen of een half uur op toilet gaan zitten. En als hij zijn gsm langer dan tien minuten in zijn handen heeft, is er altijd wel iemand die suggereert om die gsm bij hem te leggen. Hij is dus wel verplicht te studeren. En wat ook helpt voor hem, is dat hij mensen ziet in de pauzes, dat hij lekker onnozel kan doen, dat hij sociaal contact heeft. Want Kobe heeft dan echt weer sociaal contact nodig, in tegenstelling tot zijn broer.

Hij is geen ochtendmens, dus hij is er meestal pas tussen negen en tien, maar neemt eten mee om daar ’s middags op te warmen, en komt dan om half zeven naar huis eten. En vrijwel elke avond gaat hij dan ook nog terug om verder te werken tot een uur of tien en dan de avond gezellig kletsend af te sluiten.

En ik, ik ben trots op mijn warhoofd. Ik denk dat hij dit jaar op één week meer studeert dan hij vorig jaar op een heel jaar heeft gedaan. Hij heeft het lastig, maar hij doet het. Allez, we kunnen het niet controleren natuurlijk, maar ik ga ervan uit dat het werkt. Ik hoop alleen zo hard dat het ook effect heeft en dat zijn examens goed zijn.

En indien dat niet zo is, dan zal het niet aan zijn inzet gelegen zijn, maar aan zijn werkwijze, zijn manier van de vakken te studeren, het inzicht in zijn examens. En heeft hij nog een tweede kans.

Maar ik zie ze hier studeren, mijn jongens, en ik ben trots. Echt waar.

Geplaatst op

Erdoor!

Ik had het nog niet laten weten – we weten het zelf van donderdag – maar Wolf is erdoor! Jawel!

Hij had drie vakken in tweede zit, en had bij ééntje een goed gevoel, maar vreesde voor de andere twee. Goh, hadden wij gezegd, dan neem je dat mee naar het volgende jaar. Dat is misschien wel extra belasting, maar dat is nu ook geen ramp.

Maar nee hoor: hij is gewoon over de hele lijn geslaagd! Voor die twee vakken haalde hij een tien, maar dat is voldoende, en dus gaat mijn Wolf gewoon naar het derde jaar Burgerlijk Ingenieur ComputerWetenschappen! In modeltraject!

Ge hebt er geen idee van hoe trots ik ben op mijn grote zoon. Serieus.

Geplaatst op

Voor alles erdoor!

Jawel, Wolf kreeg daarstraks zijn punten, en hij is voor alles geslaagd en mag volledig naar het tweede jaar!

Allez ja, voor één vak had hij een 9, maar daar is hij op gedelibereerd, dus dat maakt eigenlijk geen verschil.

Ge hebt er geen idee van hoe trots ik ben op mijn oudste zoon!

Hij heeft het ook wel verdiend, vind ik: hij heeft er keihard voor gestudeerd, honderden oefeningen gemaakt Рletterlijk: voor ̩̩n vak zat hij aan meer dan 300 Рen uuuuuren aan zijn bureau gezeten. En blijkbaar is maar 15% van degenen die het eerste jaar hebben aangevat, volledig door naar het tweede jaar.

Hij gaat voor computerwetenschappen, iets wat hij al op voorhand had gezegd. Op zich mag hij dit jaar nog wijzigen, ze krijgen nu vooral een grondiger kennismaking met wat dit dan precies inhoudt. Vanaf volgend jaar zitten ze definitief georiënteerd. Eigenlijk maakte het hem niet zoveel uit, zei hij, als het maar geen bouwkunde was.

Enfin, op kot met Tiemen – die was in eerste zit volledig geslaagd en gaat ook voor computerwetenschappen – naar het tweede jaar en lid van UGent Racing. Het wordt een interessant jaar, me dunkt.

Maar eerst nog een weekje Malta met de maten. Dubbel en dik verdiend.

Geplaatst op

Punten!

Jawel, Wolfs punten zijn net binnengelopen, en wat een opluchting!

Hij had zes examens in tweede semester en hield zijn hart vast: bij de meeste was het erop of eronder, slechts bij een tweetal was hij er zeker van dat hij erdoor ging zijn. Na nieuwjaar had hij ook al zes examens gehad, waarvan er slechts drie door. Tsja, een eerste keer examens aan ’t unief, ik vond dat resultaat nog zo slecht niet, want je weet aan geen kanten wat je overkomt. Serieus.

Hij had dus al drie tweede zits, dat konden er veel meer worden. Groot was dan ook de opluchting toen bleek dat hij er maar eentje extra had: vijf van de zes erdoor! Toegegeven, hij zal er geen onderscheiding mee halen, maar dat hoeft ook niet. Op zijn twee projecten heeft hij goede cijfers, wat een knap resultaat oplevert, vond ik.

Toegegeven, drie van de vier zijn stevige kleppers, maar al bij al is dit dus echt wel haalbaar in tweede zit. Hij ziet het zitten, en wij zijn blij: hij heeft al aangetoond dat hij het kan, en nu hopen we dat hij vlotjes aan zijn tweede jaar kan beginnen. Dat zou mooi zijn…

Geplaatst op

Infoavond unief

Jawel, ook universiteiten hebben infoavonden voor ouders, zo blijkt. Alleen had ik de puf niet meer om mee te gaan met Bart: ik had al de hele middag rondgecrosst naar kine, dan Merel ophalen, haar afzetten aan de Poel en dan even naar de Hema om een gigantische voorraad verschillende pepernoten, en dan tegen zessen haar weer ophalen. Bezigheid, quoi.

En dus zat Bart alleen om 19.00 uur in het UFO voor de nodige uitleg.

Ik weet in elk geval dat Wolf een stevig, moeilijk jaar tegemoet gaat. Poeh.